De beste games ooit volgens Bas 

De beste games ooit volgens Bas 2017-07-26T12:18:23
Iedere maand laten we een redacteur aan het woord om zijn of haar persoonlijke top 10 games ooit te bespreken. Het is komkommertijd en daarom is Bas een ideaal persoon om zijn of haar top 10 te bespreken. Waarschuwing: Dit is de enige top 10 games ooit die daadwerkelijk klopt!

Tijdens het uitrollen van de taken die ik deze maand voor PU.nl mag doen, stond opeens mijn naam bij het maken van de Top 10 Games ooit. Een enorme eer en misschien wel de zwaarste opgave die ik ooit heb gehad. De nummer 1 staat al jaren vast, maar daarachter is het een komen en gaan van fenomenale games. 

Ik heb diep in mezelf gekeken en me de hele maand afgevraagd welke titels hebben voor mij persoonlijk het meest betekend. Wat heeft mij als mens verrijkt of heeft me na het uitspelen maanden laten nadenken over hoe ik, de wereld en de rest in elkaar steekt. Misschien gaat dit wat diep voor een lijst waarin je Saints Row 2 gaat tegenkomen, maar toch zijn dit stuk voor stuk titels die mij gemaakt en geraakt hebben. 
         

10. Donkey Kong Country 2

Nee, de beste platform game is geen Mario game, het is Donkey Kong Country 2. De diverse werelden met dierlijke vijanden en aanstekelijke muziek raast door me heen als ik weer probeer iedere collectable te verzamelen op weg naar King K. Rool. Geen krokodil of kat met 9 staarten gaat me in de weg staan. De beste wereld blijft nog het pretpark met de grote hoeveelheid achtbaan levels.

Donkey Kong Country 2 heeft me daarnaast geleerd om samen met een van mijn broers een game uit te spelen en samen successen te behaven. Alleen al het horen van Stickerbrush Symphonie maakt me alweer verliefd op het spel <3!

            

9. Lufia II: Rise of the Sinistrals

Lufia II heb ik toen ik de leeftijd van ongeveer 5 jaar had bereikt, van mijn ouders gekregen. Als jonge koter had ik nog totaal geen idee wat nu precies de bedoeling was in het kleurrijke spel, maar ik wist hoe ik kon vechten tegen slijmmonsters en dat heb ik zonder moeite jaren volgehouden.

Jaren later ontdekte ik pas dat de game veel meer te bieden had dan de tutorial wereld (iets dat me in Ocarina of Time ook gebeurde, wie wist dat er na die boom nog veel meer te beleven was!). Pas toen ik de echte game ontdekte, werd ik pas echt verliefd op het spel. Mijn avonturen met Maxim, Dekar, Selan en Guy staan me nog altijd bij. Een fantastische ervaring in het JPG genre dat me aangestoken heeft om nog veel meer soort gelijke titels te ervaren. 

Lufia II: Rise of the Sinistrals wordt hier nog regelmatig gespeeld en iedere keer weer zorgt het voor een brede glimlach op mijn gezicht. Een geweldige ervaring die keer op keer weer de jonge krijger in me naar boven weet te halen.
             

8. Saints Row 2

Waarschijnlijk is dit de meest controversiële titel in deze lijst. Toch twijfel ik geen moment om Saints Row 2 in mijn lijst te zetten. Het is namelijk Saints Row 2 waarin de ideale mix van sandbox, customization, humor en stoerheid samenkomt. Personages als Gat die constant mot heeft met iedereen, Japanners die je drugskelder binnenkomen vallen op sportieve motoren en een gangleider die chemische stof in zijn gezicht getatoeëerd krijgt. Het zijn slechts kleine voorbeelden van hoe het spel in elkaar steekt.

Ook de stuctuur van Saints Row 2 is die zoals je die nergens anders vindt. De mini-games die je moet doen om respect te verdienen die nodig is om het verhaal uit te spelen, vormen de uitstekende afwisseling die in latere delen helemaal verdwenen is. Volution durfde eerst nog riskante keuzes te maken, maar helaas is dit in de laatste 10 jaar niet echt meer terug te vinden. De warme gevoelens voor een van de vetste sandbox games ooit, blijven nog zeker een aantal decennia bij mij.
            

7. Metal Gear Solid 3

Metal Gear Solid 3 is een achterlijk goede game, maar het hoogtepunt wordt in de titel toch echt tot het laatst bewaard. Ik kan het hebben over hoe goed de jungle is nagemaakt, de fantastische baasgevechten die vandaag de dag nog altijd niet overtroffen zijn of de gameplay die een enorme scala aan mogelijkheden met zich meebrengt.

Nee, voor mij staat het einde nog een treetje hoger op de ladder. Het is een epische climax die alles in perspectief weet te plaatsen en in je hoofd gaat zitten. Alle feiten worden in een keer onzekerheden en de opzet als de ontrafeling passen zo goed in elkaar. Je emoties weten zich geen raad met het werk van Hideo Kojima. Alleen al het denken aan deze scenes brengt het kippenvel weer tevoorschijn.
          

6. RollerCoaster Tycoon

Mijn leven als gamer is door 1 game echt getekend. Van mijn 8ste tot mijn 18de heb ik nauwelijks echt andere dingen gedaan dan alleen maar achtbanen bouwen, miljoenen verdienen en vervolgens nog meer achtbanen bouwen. RollerCoaster Tycoon is zo eenvoudig, maar toch zo uitdagend en leuk dat het voor mij verslavender was dan Minecraft dat voor de basisschool kinderen van vandaag de dag is.

Een scenario kon volgens de opdracht een jaar of 4 duren, maar in mijn wereld was deze pas echt voltooid als ik geen vierkante meter meer had om nog iets van waarde toe te voegen. Iedere wachtrij had entertainers en iedere attractie was voorzien van een begeleidend thema. Voor sommige is RollerCoaster Tycoon een game, voor mij is het een religie.
        

5. GTA Vice City

Als ik de game nu opstart, denk ik meteen 'Zo die spelwereld is klein!'. Maar wat wordt dat snel goed gemaakt als je na instappen in een auto de radio op die prachtige jaren '80-klanken springt (met Jan Hammer als hoogtepunt!). Geweldig! De wereld ademt, het strandgevoel is zo aanwezig. Amper vertoond dat een wereld zo goed is opgebouwd. 

Inmiddels is het visueel al helemaal ingehaald door vervolgen als GTA V, maar de nostalgie en de eerste gevoelens die door Vice City werden opgewekt waren vele malen groter dan de impact van GTA V, die toch echt een sloot meer hype had. 

De geweldige personages met natuurlijk de uitstekende Ray Liota geven het spel zo'n sterke body dat het niet uitmaakt dat de wereld maar 20 straten kent. Er is genoeg te doen om uren zoet te blijven. Ik ben nog altijd immens trots op de platinum trophy die ik afgelopen jaar heb gehaald in het spel. Wat heb ik daar veel tijd in gestoken, maar natuurlijk geen seconde spijt van gehad!
          

4. God of War 3

God of War 3 kwam uit in een periode waarin het heel slecht met mij ging. Ik kon niet slapen en had last van een zware depressie. Tijdens een van deze langste nachten van mijn leven ben ik aan het derde avontuur van Kratos begonnen om vanaf de eerste minuut helemaal opgeslokt te worden.

Het epische begin waarin je op een titaan het opneemt tegen de Poseidon is nog altijd het beste intro ooit. Dat er daarna alleen maar hoogtepunten aan elkaar gebonden worden heeft ervoor gezorgd dat de game in één teug richting de credits ging en mij bij het opkomen van de zon in een staat had gekregen waarin ik al lang niet meer geweest was, namelijk zonder gedachtes en in de mogelijkheid om weer eens goed te slapen.

De gevechten waarin de kleine Kratos het opneemt tegen de grootste tegenstanders die je je maar voor kunt stellen en daar de Griekse mythologie aan gekoppeld, heeft een enorme indruk op me weten te maken. Een fictieve inspiratiebron die laat zien dat alles mogelijk is. Het is waarschijnlijk mijn eigen context rondom God of War 3 die deze titel zo bijzonder voor mij maakt, maar als ik hem nu weer opstart voel ik al dat het weer een bijzondere avond gaat worden.
           

3. Shadow of the Colossus

Ik houd van concepten die standaard zaken eens flink op de kop weten te zetten. Shadow of the Colossus is hier het ultieme voorbeeld van. De game zit namelijk niet boordevol vijanden waardoor je nagenoeg ieder moment aan het vechten bent, maar teert slechts op 16 vijanden in een grote open wereld. 

Een groot deel van de game bestaat simpelweg uit het reizen met je paard door een fantastische wereld vol magistrale bouwwerken en natuurlandschappen die de realiteit slechts op enkele plekken op deze aardkloot kent. Het andere deel is de 16 fascinerende 'vijanden' te verslaan.

De inwendige strijd die je met jezelf voert om te verantwoorden dat het toch echt wel zinvol is om deze prachtige wezens uit te schakelen geeft zo'n leerzaam gevoel, waarin je jezelf echt leert kennen. De uiteindelijke beloning is zoveel mooier dan je je voor kunt stellen als je de game uiteindelijk weet te voltooien. Een pareltje dat iedereen gespeeld moet hebben!
           

2. The Legend of Zelda: Majora's Mask

Met The Legend of Zelda: Majora's Mask heeft Nintendo het bekende verhaal dat Link de wereld moet redden een heel nieuw leven gegeven. Dit keer is het geen kwaadaardige koning die de apocalypse in luidt, maar een kleine buitenstaander in een zware periode in zijn leven. Als een kwaadaardig masker zijn leven overneemt, zijn de dagen van de wereld geteld.

Majora's Mask is de enige game die ik me kan herinneren, waarin de tijd die tegen je werkt een verrijkende factor is. Het geeft een beklemmend gevoel dat je nog dieper in het spel weet te zuigen. Zelden heb ik zo een mooie avontuur beleefd waarin je de wereld ten onder ziet gaan.

Het plot dat een kwetsbare jongen op zoek is naar een echte vriend, is een fantastische variatie op altijd maar die ene slechterik. De hele opbouw van de wereld, de muziek en de personages die je speelt, levert een unieke ervaring die op geen andere manier te beleven of verteld is. 

         

1. Fallout 3

War, war never changes! Goddamn Right you are Ron Perlman. Het zijn deze woorden die ieder jaar weer mij een nieuwe avontuur in het totaal verschrikkelijke Washington DC laten beleven. Mensen denken dat Donald Trump erg is voor de hoofdstad, maar een nucleaire oorlog is me er toch ook eentje.

In Fallout 3 ben je een van de weinige mensen die zonder scheuren door de atoomexplosies is gekomen. De wereld wordt na de apocalypse niet meer geregeerd door politici en geld, maar het recht van de sterkste, slimste en welbespraakte neemt het over. Je bepaalt zelf je rol in deze wereld en of je het nu goedschiks of kwaadschiks tot stand komt, resultaat ga je halen.

De wereld waarin alles is veranderd en de waanzin regeert, is voor mij het sterkste punt aan de game. Voeg daarbij de mogelijkheid om zelf het verhaal uit te stippelen en je hebt de game die voor mij het dichtste bij perfectie komt. Geen bug, die me ervan gaat weerhouden om mijn avontuur te voltooien. De ene keer als teddyberenverzamelaar en de andere keer als de Guardian of the Wasteland. 

Een top 10 blijft nooit hetzelfde en ook tijdens het schrijven denk ik toch steeds van, moet ik Fallout New Vegas, Super Mario World, DOOM (2016) of Ocarina of Time toch toe voegen. Nee, het is goed zo! 

REACTIES (73) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord