Sniff! De zieligste momenten in games 

Sniff! De zieligste momenten in games 2017-02-08T00:55:59
Pak je tissues maar vast uit de la, want het is weer janken geblazen. Man man man, ze weten ons keer op keer te raken, die verrekte ontwikkelaars. Zie hier de allergrootste tranentrekkers uit de geschiedenis van games. Echt hoor, Bambi is er niets bij!

Nou goed, misschien zijn andere mediavormen er beter in en tenzij je écht niet tegen je verlies kunt gebeurt het je vast niet iedere dag, maar toch hebben we allemaal wel eens een traantje weggepinkt bij bepaalde gebeurtenissen in een game, waar je op dat moment helemaal in opging. Of toch op zijn minst heb je je soort van droevig gevoeld toen bijvoorbeeld een van je favoriete personages op tragische wijze het loodje legde. Als de volgende momenten je tijdens het spelen helemaal koud hebben gelaten, dan heb je echt een hart van steen.

Oh ja, opgepast voor spoilers, maar dat spreekt voor zich.

    

Shadow of the Colossus: Agro

The Last Guardian is niet Team Ico’s eerste game waarin je een bijzondere band met een dier opbouwt. In zijn toch al treurige quest om zijn overleden chick tot leven te wekken, wordt het hoofdpersonage van Shadow of the Colossus bijgestaan door een trouwe viervoeter genaamd Agro. Het trotse paard steunt hem door weer en wind, over uitgestrekte velden en in de schaduw van enorme colossi. Wat een held. Tot die ene, net iets te lange brug, verdomme.

   

Metal Gear Solid 3: The Boss

De meest emotionele gebeurtenis in de serie, en tussen alle over de top actie een oprecht prachtig moment, is de crux van heel de Big Boss origin-story. Een halve eeuw later zegt Papa Snake er zelf over: “Ever since the day I killed The Boss, with my own hands, I was already dead”. Zoals alles in Metal Gear Solid ligt het wat complex, maar om de Derde Wereldoorlog te voorkomen, dient Big Boss zijn mentor en belangrijkste persoon in zijn leven te vermoorden. En jij als speler mag de trekker overhalen. Nou, dat is me toch een potje tragisch, jonge!

    

XCOM: al je dooie soldaatjes

Ah, permadeath. We kunnen er allemaal over meepraten. Dood is dood. Geen extra levens, geen respawn, niks! Opnieuw beginnen maar. Altijd zuur, maar mogelijk nergens zo hartverscheurend als in de XCOM-games. Het probleem is dat iedereen de beginnersfout maakt zich emotioneel te hechten aan je beste squad members. Gezien de hoeveelheid tijd die je met ze doorbrengt in de strijd tegen buitenaards gespuis, is het dan ook onmogelijk om niets te voelen als een door jou hoogstpersoonlijk getrainde trooper genadeloos door de kop geknald wordt. De even laffe als effectieve oplossing: quickload.

    

Final Fantasy VII: Aerith

Dat Square Enix gedreven is in het raken van de spreekwoordelijke gevoelige snaar, is iets wat ze ons voor het eerst wisten te bewijzen in 1997, met de plotselijke dood van Aerith (toen nog Aeris gespeld). Misschien inmiddels al iets te vaak herhaald, maar toen Sephiroth met zijn zwaard naar beneden kwam zetten, schreeuwden we voor het eerst massaal WHHHYY!?!, om vervolgens in een hoekje te gaan zitten snikken. Een iconisch en nu nog steeds uitzonderlijk droevig game-moment was geboren.

   

Braid: our princess is with another dude

Kunnen we in games dan alleen maar janken om sterfgevallen? Nee! Soms gaat het ook om liefdesverdriet, zoals bijvoorbeeld in Braid. De hele game denk je op zoek te zijn naar de prinses, die ergens vandaan gered moet worden. Gewoon, zoals Mario dat doet. Aan het einde ontdek je echter dat de prinses helemaal niet gered wil worden en juist voor jou op de vlucht is! Dat wordt pijnlijk duidelijk in het laatste level, waar ze vallen voor je uitzet en gered wordt door een of andere knappe ridder. De eikel. Verder zou de hele game een soort metafoor voor de ontwikkeling van de atoombom zijn, maar daar ben ik te dom voor en ontwikkelaar Jonathan Blow te slim.

    

Gears of War 3: Dominic

De enorm mannelijke avonturen van Marcus Fenix en kornuiten worden niet meteen met tranen geassocieerd, maar grote jongen die het (inwendig) drooghield toen Dominic Santiago zichzelf opofferde om de rest van de gang te redden. Door met een vrachtwagen op een olietank in te rijden, blies hij het hele locust-zooitje aan gort en kwam er - met ‘Mad World’ van Gary Jules op de achtergrond - een heldhaftig einde aan zijn toch al tragische leven. Eerder verloor hij zijn kinderen en schoonouders, om jaren later eigenhandig zijn zwaar mishandelde vrouw uit haar leiden te hebben moeten verlossen. “Never thought it would end like this, huh? Huh, Maria?!”. Wij ook niet, Dom… *snotter*... wij ook niet.

     

BioShock Infinite: Songbird sterft

Deze is kort, maar de brok in de keel was er niet minder groot om! In BioShock Infinite ontdekken we nooit echt wat Songbird nu eigenlijk is. Half mens, half machine? Hoe dan ook, dat we wel medelijden met dit ‘monster’ kunnen hebben, blijkt tegen het einde van de game, wanneer Elizabeth en Booker via een tear in Rapture terechtkomen. Ook Songbird bevindt zich nu op de bodem van de oceaan, een omgeving waar hij nooit voor gebouwd is. Een ontroerend afscheid tussen Elizabeth en haar ter plekke stervende bewaker volgt.

    

Heavy Rain: John en Scott

De titel van deze game slaat duidelijk niet alleen op het weer, want tjonge jonge, er wordt me toch een potje afgebruld in Heavy Rain! Eerst wordt er een of ander jochie overreden, vader overstuur, vrouw gescheiden, baan kwijt, alles. Vervolgens tweede kind ook zoek, je snapt het,  één en al drama. Toch komt het treurigste moment pas wanneer je ontdekt wie de Origami Killer is en dat hij vroeger een tweelingbroertje had, die tijdens het buitenspelen vast komt te zitten in een kapotte rioolpijp en dreigt te verdrinken. In de flashback probeer je je broer nog te redden, maar tevergeefs. Ook je dronken pa wil hem niet helpen, waardoor je op volwassen leeftijd uiteindelijk in een soort seriemoordenaar verandert, die heel graag papieren figuurtjes vouwt en kinderen ontvoert, op zoek naar vaders die wel hun best doen voor hun kinderen. Vet zielig man. Bij nader inzien is de voice-acting in deze scène trouwens ook om van te huilen...

           

Momenten waarop de redactie het niet droog hield
     

PK: Ik was laatst een beetje verdrietig door Life is Strange. Een vriendin die veel gepest wordt springt van het schoolgebouw af. Achteraf las ik dat je haar met de juiste woorden wel kan redden. Maar ja, ik had geen zin om mijn savefile te herstarten…

Tjeerd: Ik heb echt een flinke pot zitten janken aan het einde van Brothers

 

Graddus: En vorige week tijdens Fifa 17, toch Tjeerd? :P Ik kreeg wel een brok in m’n keel toen John Marston aan gort werd geknald.

Alie:  Lee in the Walking Dead. 

                   Marvin: Dit ^ 

Samuel: Toen ik Simon Zijlemans na jarenlang shit talk inmaakte met Smash Bros en ik achteraf besefte dat ik het niet opgenomen had. Toen werd ik erg ‘drietig.

 

Nou hé, rustig maar, gaat ie weer een beetje? Genoeg gedroeftoeterd, of zijn we nog niet uitgejankt? Zet jouw treurigste game-herinnering in de comments, dan kunnen we er misschien samen over praten. Dat helpt.
   

REACTIES (74) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord