Leuk Geprobeerd: slechte games met een sterk verhaal 

Leuk Geprobeerd: slechte games met een sterk verhaal 2019-04-07T22:39:58
Slechte games worden vaak snel vergeten, soms juist herinnerd omdat ze zo teleurstellend waren, of anders gewoon amper gespeeld door negatieve reviews. Toch kunnen ook beroerde games stiekem heel wat dingen goed doen! Vandaag in Leuk Geprobeerd: echt wel crappy games met desondanks een verrassend interessant verhaal.

Hallo en welkom bij weer een nieuw deel van Leuk Geprobeerd, de serial waarin we slechte games beoordelen op basis van wat ze wel goed doen! In de vorige afleveringen zagen we telleurstellende games die heel innovatief waren voor hun tijd, die er fantastisch uitzien of gewoon heel fijn zijn om naar te luisteren. Dit keer hebben we het over nog meer games die eigenlijk amper het spelen zijn, ware het niet dat ze een briljant verhaal vertellen.

De een ziet games vooral als een verhalend medium, voor de ander is puur de gameplay van belang, maar iedereen weet: een game moet leuk zijn om te spelen. Hoe goed het verhaal ook is. De volgende niet zo heel leuke games hebben stiemen briljante verhalen die iedereen door alle crappyness vergeten is. Of ze staan juist alleen bekend om het goede verhaal, waardoor we vergeten zijn hoe op zijn minst toch zeer middelmatig de rest van de game eigenlijk is.
  

Spec Ops: The Line

Iedereen die Spec Ops: The Line gespeeld heeft herinnert zich waarschijnlijk het afschuwelijk duistere plot en de naargeestige thema’s van deze game. Het gooit je midden in een soort Apocalypse Now, maar in plaats van Vietnam zien we dit keer Dubai in verregaande staat van morele ontbinding. Midden in meedogenloze zandstormen ga je als soldaat al snel twijfelen of je, op zijn zachtst gezegd, wel helemaal lekker bezig bent met dat getraumatiseerde koppie van je. En die twist, holy crap, die twist!

Wat echter veel minder mensen zich lijken te herinneren, is dat achter dit verhaal de meest standaard cover shooter verborgen zit die je je maar kunt voorstellen. Beetje knallen, beetje rennen van muur naar muur, je kent het wel. Helemaal lineair ook nog eens. Heeft een goed verhaal dan per se revolutionaire gameplay nodig om een goede game te maken? Misschien niet, maar het ‘game’-gedeelte van Spec Ops: The Line is toch wel heel gaar. ‘Gelukkig’ ben je er binnen 7 uur doorheen.

      

Mafia 3

2K deed er in de nazomer van 2016 alles aan om ervoor te zorgen dat letterlijk iedereen en zijn moeder wist dat Mafia 3 eraan kwam. Het scheelde niet veel of we kregen ieder uur een nieuwe trialer! En het werkte, want iedereen was enthousiast. Het zag er dan ook enorm veelbelovend uit en zachtjes werd het woord ‘GTA-beater’ al gefluisterd. Maar helaas, het mocht niet zo wezen. De game zat technisch niet bepaald afgewerkt en strak in elkaar, de open wereld gameplay was te ouderwets en de missies werden veeeel te snel eentonig.

Zo zonde, want er zitten zo veel ontzettend goede dingen in deze game! De sfeer, de muziek, de auto’s; alles klopt in deze alternatieve versie van New Orleans in 1968. Maar het beste van alles: op opbouw van  het verhaal en haar personages. De manier waarop je Lincoln Clay leert kennen, hoe uiteenlopend en goed uitgewerkt alle andere bad guys zijn en hoe het geheel stijlvol is verpakt in een soort flashbacks. Veel te goed voor de game die eraan vast zit.

  

Mass Effect

Hier ga ik vast heel wat BioWare-fans mee op mijn hals halen, maar komop jongens, de eerste Mass Effect is géén goeie game. Als je terugkijkt was het echt nog een soort prototype voor de serie, die technisch rammelt aan alle kanten. De combat en AI zijn bovendien vreselijk clunky en gaar. Om nog maar te zwijgen over de Mako en datgene dat ze autosave durfden te noemen.

Maar goed, het was 2007, nog aan het begin van een consolegeneratie en wat BioWare hier op de Xbox 360 liet zien was ongekend ambitieus. Vooral op het gebied van interactieve storytelling gooide het natuurlijk hoge ogen, waar met daadwerkelijk interessante dialoogopties en keuzes die continu invloed hebben op het verhaal echt de basis werd gelegd voor de serie.

   

Alpha Protocol

Over ambitieuze games gesproken, in 2010 was Obsidian misschien iets te optimistisch toen het Alpha Protocol op de markt zette, met de subtitel ‘The Espionage RPG’. En hoewel dat op zich al een beetje lame klinkt, was de gameplay waar men pas echt boos om werd. Spionnen hebben guns. En guns zijn gemaakt om mee te schieten, toch? Blijkbaar niet als het aan Obsidian ligt, want met de crappy, ongepolijste combat lijkt het wel alsof ze het geheel ontmoedigen!

Echter hoort schieten natuurlijk wel degelijk bij het verhaal van de game en dat deel zit goed in elkaar. Niet omdat het zo’n baanbrekend, origineel of diepgaand avontuur is, maar wel omdat je telkens weinig tijd hebt om cruciale keuzes te maken, terwijl je nooit zeker weet wat de uitkomst is. RPG-schrijver Chris Avellone, bekend van titels als Fallout: New Vegas en Baldur’s Gate, heeft ook een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van Alpha Protocol en dat merk je. Alleen jammer dat de game visueel totaal niet aantrekkelijk is...

   

Dreamfall: The Longest Journey

Wat natuurlijk niet in dit rijtje thuishoort zijn games waarbij gameplay en verhaal bewust niet in verhouding zijn, zoals bijvoorbeeld compleet verhaalgedreven walking simulators met weinig echte gameplay. Zo kun je ook de gameplay van ouderwetse point-and-click adventures prima doodsaai vinden, maar dan is het gewoon je genre niet. Zo zijn die games gewoon bedoeld. In die logica had ik hier bijna Grim Fandango neergezet, want die is zelfs als point-and-click adventure misschien soms te frustrerend, maar toch zou ik hem nooit ‘slecht’ kunnen noemen. Het vervolg op The Longest Journey daarentegen wel.

Dreamfall: The Longest Journey is wat je krijgt wanneer je als ontwikkelaar eigenlijk het liefst gewoon een ouderwetse point-and-click adventure wil maken, maar je dat er bij een uitgever nooit doorheen krijgt, omdat er buiten Duitsland geen markt meer voor is. Wat doe je dan? Dan voeg je geforceerde combat en stealth-mechanics toe, waar je totaal geen ervaring mee hebt en die dus in de game alleen maar in de weg zitten. Als je daar doorheen bijt krijg je echter een verhaal dat minstens net zo interessant is als dat van het eerste deel, 7 jaar eerder. 

   

Ja oke, leuk geprobeerd weer allemaal, maar doet u mij maar gewoon een goed verhaal én fatsoenlijke gameplay. Weet jij nog telleurstellende games met een sterk geschreven verhaal? Gooi ze in de comments!
  

De Leuk Geprobeerd serial:
  

Slechte games die heel innovatief waren

Slechte games die er fantastisch uitzien

Slechte games met prachtige muziek

Slechte games met een sterk verhaal

Slechte games met een geweldige gamewereld

Slechte games met interessante personages

REACTIES (43) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord