Leestips voor gamers - Zomereditie 

Leestips voor gamers - Zomereditie 2016-07-09T14:43:22
Er komt deze zomer ongetwijfeld een moment waarop je geen consoles en handhelds bij de hand hebt en je telefoon nog droger staat dan je mond na een hittegolf, en op dat moment moet je je richten tot ander vermaak. Gameliteratuur-liefhebber Marvin biedt de oplossing, met acht boeken die gamers wel kunnen gebruiken onder de zon.

Laten we aftrappen met een kleine disclaimer: onderstaande boeken en franchises zijn gebaseerd op mijn eigen leeservaringen en brandende, brandende passie voor alles wat verhaal heeft. Het is niet de top 8 beste gameboeken aller tijden maar een lijstje aanraders voor mensen die literatuur wel lusten en het willen verbinden aan hun gameliefde. De boeken van Halo, Assassin’s Creed, Fable, Dragon Age, Gears of War, Guild Wars, Resident Evil, Sonic, Tom Clancy, World of Warcraft en ga zo nog maar even door heb ik nog geen kansen gegeven, onderstaande werken wel. Andere boekwerkjes als Ready Player One of de meer journalistieke werken verdienen natuurlijk ook de aandacht, dus als jij nog tips (of vragen/opmerkingen) hebt kun je ze in de comments droppen! Fijne vakantie, alvast. 

                

Rapture (John Shirley)

Een persoonlijke favoriet (goh). Ken Levine heeft met Bioshock één van de interessantste gamewerelden ooit in elkaar gezet en het boek Rapture van John Shirley voegt daadwerkelijk iets toe aan het fascinerende verhaal ervan. Voordat de dystopie die Rapture heet een akelig en deprimerend gedrocht op de bodem van de oceaan werd, was er een man met verlepte idealen en een droom genaamd Andrew Ryan. In het verhaal leren we de golf(club)-enthousiasteling beter kennen, en krijgen andere bekende personages uit de eerste twee Bioshock-games ook uitgebreid de aandacht. Wat te denken van de toen al gestoorde Sander Cohen, de altijd sympathieke Frank Fontaine en de botsende wetenschappers Brigid Tenenbaum en Yi Suchong. De hoofdpersoon is toch Bill McDonagh, één van de goede hardwerkende mensen die vallen voor het snorretje van Andrew Ryan en een belabberd bestaan in Rapture tegemoet gaan. 

Bioshock: Rapture

John Shirley heeft gebruik gemaakt van de lore uit de games (waaronder natuurlijk de audio diary’s), heeft input gekregen van Ken Levine (hij schreef zelfs de proloog) en bakken aan Bioshock-info gekregen van 2K en het team dat aan de game meewerkte. Hij weet in geuren en kleuren te beschrijven hoe de krakende en piepende onderwaterstad Rapture in verval raakte en geeft daarmee een extra dimensie aan het Bioshock-verhaal; over een zogenaamde perfecte samenleving waarin het gewone volk aan Plasmid-verslavingen en armoede langzaam ten onder gaat. 

              

The Witcher-serie (Andrzej Sapkowski)

Hoe dan ook mogen de Witcher-boeken niet ontbreken in deze feature; hoewel ik zelf nog niet echt ben begonnen aan de uitgebreide franchise zijn de boeken een aanrader voor iedereen die het verhaal en de setting van de games kan waarderen. Na het lezen van de eerste Witcher-boeken - er zijn al zeven; twee bundels korte verhalen en vijf volledige boeken, nog niet allemaal vertaald – zal je ineens snappen wie de fuck iedereen in The Witcher 3 nou eigenlijk is, zal je veel meer snappen van de gebieden en met name de belangrijke steden (Nilfgaard, Kaedwen, Kovir, etc.) waar Geralt doorheen huppelt met zijn zwaarden en er is meer Ciri. Zelf wil ik in ieder geval The Last Wish lezen omdat al die korte verhalen met alle smerige wezens van de franchise hoe dan ook plezier moeten opleveren, Blood of Elves lijkt daarnaast ook een prima boek om mee te beginnen aangezien het het begin van het langere verhaal vormt. Stiekem moet ik me intens schamen omdat ik The Witcher 3 nog altijd niet genoeg heb gespeeld, maar dat gaat deze zomer ook wel goedkomen. Uhh, in de zon, natuurlijk. 

Witcher novels

                   

Metro 2033 (Dmitry Glukhovsky)

Artyom! Het boek waar een helse game-survivaltocht door de metro’s van Rusland mee begon is Metro 2033 van Dmitry Glukhovsky. Puur om het feit dat het één van de naargeestigste game-ervaringen ooit teweegbracht is Metro 2033 al een aanrader, maar met zijn 460 pagina’s en trage tijdverloop is het wel een flinke pil om te slikken. Desalniettemin neemt het boek Lovecraftiaanse (zie Call of Cthulhu voor uitleg) vormen aan wanneer hoofdpersonage Artyom verdwaald raakt in de vochtige en benauwde tunnels, met een suspense van jewelste. Een uitbreiding van het gameverhaal op zo’n beetje elk front; het boek geeft een beter beeld van hoe de wellicht laatst overgebleven mensen omgaan met het leven in een post-apocalyptisch metrostelsel, maakt van Artyom meer dan alleen een wapen die om de vijf seconden zijn naam naar zijn hoofd krijgt geslingerd en laat je vaker in je broek schijten dan een McDonald’s-dieet. Er zijn ook twee vervolgen op geschreven; Metro 2034 – met een andere hoofdpersoon dan Artyom – en Metro 2035, die overeenkomt met de game Metro: Last Light. 

Metro novels

                     

Masters of Doom (David Kushner)

Of Doom nou jouw GOTY 2016 is of niet, over de immense invloed van id Softwares originele DOOM hoeven we het bijna al niet meer te hebben. Mocht je toch nog niet genoeg hebben gehad aan mijn Doom geschiedenisles, dan mag Masters of Doom: How Two Guys Created an Empire and Transformed Pop Culture niet uit je (digitale) boekenkast ontbreken. Er staat ook veel meer in, trouwens, want schrijver David Kushner focust zich in het boek op id Software-oprichters John Carmack en John Romero en neemt uitgebreid de pagina’s om de impact van de ontwikkelaar op popcultuur te beschrijven. Een interessante kijk op de samenwerking tussen twee compleet verschillende mensen die het shooter-genre met hun bedrijf op de kaart zetten maar bijna ten onder gaan aan hun eigen, tegenover elkaar staande, ideologieën. Kushner werkte aan de hand van ruim zes jaar aan interviews en natuurlijk zijn journalistieke achtergrond aan deze vertelling van een ontzettend belangrijk stukje gamegeschiedenis. 

Masters of Doom

                

The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy (Douglas Adams)

Tijd voor wat lol, want als iemands gortdroge humor tranen over mijn wangen kan krijgen dan is het wel Douglas Adams. Al jaren een persoonlijke favoriet omdat The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy niet alleen interessante en hilarisch rare universums bevat, maar ook een robot genaamd Marvin omschrijft die naar eigen zegge zo slim is – 50,000 keer zo intelligent als een mens, 30 miljard keer zo intelligent als een levend matras – dat geen enkele opdracht hem zou uitdagen. Lekker pretentieus, hou ik van. Daardoor belandt hij in een zware depressie en verveelt hij zich permanent, wat altijd leuk is op een schip dat zulke vreemde dingen meemaakt dat zelfs de crews van Star Trek jaloers zouden worden.

The Hitchhiker's Guide to the Galaxy

Je krijgt ook nog eens al in het eerste boek van deze serie (er zijn vijf) het antwoord op de ultieme vraag van het leven, het universum en alles – spoiler alert: het is 42. Lees dit en je zult duizenden referenties in films, series en games naar dit geniale boekwerk en de memorabele gebeurtenissen erin ineens herkennen (van Fox Mulders appartement in The X-Files tot het Tesseract-dossier in The Avengers), en het belang van een goede handdoek inzien. Mocht je niet vies zijn van text adventure-games, dan is de The Hitchhiker’s Guide tot he Galaxy-game uit 1984 (mede gemaakt door Douglas Adams) leuk om de tijd te doden op een regenachtige zomerdag. 

                  

Dune (Frank Herbert)

De moeder der sci-fi– of eerder die oom die altijd sandalen draagt – is geen makkelijk boekje; Frank Herberts Dune is een gigantisch werk dat zo bomvol waanzinnige details en verhaallijnen zit dat je een groot deel van de tekst spontaan zal vergeten. Maar als je eenmaal bij de laatste pagina bent aangekomen heb je het gevoel de Mount Everest beklommen te hebben, en heb je een blik in een gigantisch en oneindig interessant universum geworpen. Dune heeft nog vijf vervolgen gekregen, de een nog dikker dan de ander, en hoewel het geen aanrader is om ze allemaal te proberen te lezen in één zomer zal het je hersenpan goed doen in ieder geval deel 1 een kans te geven. 

Dune fanart

Met hoe Herbert ecologische kwesties bespreekt was hij zijn tijd ruim voorbij (met dank aan ErikShoemaker via Deviantart). Dit doet hij met behulp van sci-fi-elementen als fucking zandwormen die doodgaan als ze in aanraking komen met water, die op hun beurt op een planeet wonen naast de Fremen – een ras dat niets liever wil dan overal waterplassen neer te pleuren maar de wormen weer als onderdeel van hun cultuur zien. Ja, zo leer je ook nog eens iets over ecologie, genderdebatten, politiek en in het verlengde daarvan samenleven. En dat allemaal zonder robots en computers. Meesterwerkje.

                  

The Call of Cthulhu (H.P. Lovecraft)

Deze zomer ben ik van plan om H.P. Lovecrafts The Thing on the Doorstep and Other Weird Stories te lezen, maar het is waarschijnlijk leuker om te beginnen met het legendarische The Call of Cthulhu. Inderdaad, het korte verhaal uit 1926 heeft in 2005 al een onsuccesvolle game geïnspireerd die de naam Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth draagt, en volgend jaar verschijnt er een nieuwe game-adaptatie voor consoles en PC. Deze zomer is dus een prima tijd om jezelf bekend te maken met het onbekende; de kracht van Lovecrafts horror-literatuur zit in de angst van het obscure, het onontdekte, en de manier waarop hij spanning op papier weet te krijgen moet iedereen die horror een warm hart toedraagt hebben meegemaakt. Lovecraft heeft talloze schrijvers en game-ontwikkelaars geïnspireerd tot het creëren van nare shit, en is daarom je tijd zeker waard. 

The Call of Cthulhu

(^source)

                    

I Have No Mouth, And I Must Scream (Harlon Ellison)

Voor die korte wachttijd op het vliegveld; I Have No Mouth, And I Must Scream is een klassiekertje uit 1967, een kort verhaal van Harlan Ellison over een gezellige post-apocalyptische wereld (toch die Koude Oorlog!) waarin een supercomputer genaamd AM zelfbewust is geworden en de gehele mensheid heeft uitgeroeid, op vier mannen en één vrouw na. Zeker niet een cruciaal meesterwerk, maar enorm verfrissend nadat we zijn overladen met dezelfde post-apocalyptische games, films en series. Het verhaal heeft een point & click-game met dezelfde naam geïnspireerd dat interessante perspectieven biedt op het hele gebeuren (telkens vanuit een andere overlevende), en mocht je toch nog wat energie overhebben in je iPhone dan kun je die ook onderweg spelen. 

I have no mouth and I must scream

REACTIES (53) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord