Hoe Sega haar tijd vooruit was 

Ook al gaat Sega vast in dienst bij Zynga om aan Farmville 3.5 te werken, Sega zal voor mij altijd speciaal blijven. Dat krijg je als je opgroeit met een Master System, Megadrive en GameGear (als snel verdreven door Gameboy, maargoed). Helaas heeft Sega zichzelf vakkundig ten gronde gericht na het Megadrive tijdperk. Wat niet wil zeggen dat Sega niet vooruitstrevend is geweest. Integendeel, Sega wilde zo graag innoveren dat ze vergaten dat het wel handig is als je product naast vernieuwend en haar tijd vooruit, ook enigszins praktisch is. Laten we eens een aantal Sega producten onder de loep nemen.

Master System

De 8-bit console van Sega. Hier zette Sega zichzelf serieus op de kaart. Met games als Alex Kidd en later Sonic was dit 8-bit vertier dat zich kon meten met de machtige NES. Het niveau van ene Mario, Zelda of Mega Man werd echter nooit gehaald. Wel bijna maar nooit helemaal.

Megadrive

WHAM!!! 16-modderfokkin-BIT!!! KnalBoemBats, daar had Sega ineens een console met twee keer zoveel power als de Nintendo NES. Zulke graphics had men nog nooit gezien, zulk geluid had men nog nooit gehoord, zulke processing power had men nog nooit gevoeld. Graphics van arcade niveau en bovendien schoten mennekes met belachelijke snelheden over het scherm, zeker die gekke blauwe egel. Die overigens ook nog eens een stuk stoerder was dan die schattige spaghettivreter . 

Yup, met de Megadrive had Sega succes bij de ballen. De Megadrive was een krachtige machine met een stoer imago. Dermate stoer dat hij nog makkelijk kon concurreren met de net iets krachtigere SuperNes. Achteraf gezien was de Snes toch wel een stuk beter gezien het grotere aanbod aan keiharde klassiekers. Desalniettemin, de Megadrive is het beste op console gebied wat Sega ooit is overkomen. Iets wat niet te danken was aan verschillende attributen die hun tijd dermate vooruit waren dat ze in de praktijk net zo goed werkte als een benzinemotor op druivensap.

Online gamen in 16-bit

Online gamen, Sega deed er meer dan twintig jaar geleden al een gooi naar. Eerst in 1990 werd het Sega Net Work System losgelaten in Japan. Echt soepel werkte het allemaal niet en om de haverklap een game opnieuw moeten downloaden, maakte online gamen ook al niet aantrekkelijker. In 1994 probeerde Sega in Amerika te profiteren van kabel televisie. Zo was de Sega Channel geboren. Hierop kon je elke zoveel weken andere games downloaden en spelen. Een puik idee wat niet altijd even soepel werkte. Gameplay bleef haken of de content van de games was noodgedwongen kleiner. Street Fighter II had via de Sega Channel bijvoorbeeld maar zes vechters beschikbaar. 

Fijn dat Sega al doorhad dat online gamen de shit was, de techniek was echter nog niet ver genoeg.

'Your body is the controller'

Die term hierboven klinkt bekend, non? De Wii en tegenwoordig vooral Kinect schreeuwt dergelijke taal graag van de daken. Wel, Sega riep precies hetzelfde, negentien jaar geleden al want zij hadden de Activator! Een controller waarbij je je hele lichaam gebruikt. De Activator is eigenlijk niet meer dan een cirkel waar je in gaat staan waarin je verschillende kanten op kan trappen en stoten. Elke richting staat voor een bepaalde knop op de controller. Zie je het al voor je? Een potje Street Fighter II, een game die zes verschillende knoppen plus de richtingtoetsen gebruikt, wordt zo een soort fysieke marteling. En dan vergeten we de special moves nog maar even voor het gemak. Gelukkig duurt het opzetten van het apparaat maar een half uur of zo. Aanschouw het allemaal in de hilarische video hieronder. Zie tevens hoe er bij de twee gamers die tegen elkaar Eternal Champions spelen net wordt gedaan alsof degene die de Activator gebruikt zwaar in het voordeel is.

Als er één tijdperk nog niet klaar was voor een compleet lichaam als controller dan was het wel het 16-bit tijdperk (plus alles daarvoor uiteraard). Heck, ik ben al dat gezwier en gezwaai op de Wii nu nog aan het verwerken laat staan dat ik Kinect aan durf te raken.

Game Gear

In 1989/1990 dropte Nintendo de eerste Game Boy, een 8-bit handheld met zwart-wit graphics. Dat kunnen wij beter, dacht Sega. Op technisch gebied kon Sega het inderdaad beter. Een jaar na de release van de Game Boy kwam Sega met de Game Gear, een 16-bit handheld met kleurengraphics. Dat was te zien, hoewel het grafische niveau van een Megadrive nergens werd gehaald zagen de spellen er op de Game Gear een stuk mooier uit. Over de marketing had Sega minder goed nagedacht. De Game Gear was een stuk duurder dan de Game Boy. Bovendien was hij ook een stuk groter en moesten er zes, ja ZES AA batterijen in. Iedereen ging dus voor de Game Boy wat de keuze voor mensen die later een handheld kochten alleen maar makkelijker maakte. Want wat koop je; een dure lompe handheld met mooie graphics die niemand heeft of een goedkopere handheld met zwart-wit graphics en een groter spellenaanbod dat in bezit is van iedereen die games tof vindt?

Sega pruttelde nog wat en probeerde zich zelfs nog uit te sloven door van de Game Gear een draagbare televisie te maken. De Game Gear TV Tuner kon je op de Game Gear zetten en met geluk viel er inderdaad een tv signaal te ontvangen. Donders, hier was Sega helemaal de tijd ver vooruit, televisie kijken op onze handhelds (nee, telefoons tellen niet) kunnen we nu nog steeds niet.

Sega Mega-CD

Hoewel het nog jaren zou duren voordat Sega zou stoppen consoles te maken, was de Sega Mega-CD duidelijk het begin van het einde. Sega's tactiek was indruk maken met de nieuwste technieken en uitvindingen. Overal de eerste in zijn. Iets waar ze zo krampachtig aan vasthielden dat het elke generatie slechter met ze ging. Dat Sega verkeerd bezig was, kwam voor het eerst echt duidelijk naar voren via de Sega Mega-CD. De Mega-CD was een systeem dat je moest koppelen aan je Megadrive. Indruk maken deed het systeem maar net als bij de Game Gear enkel op technisch gebied. De Mega-CD plakte een CD-ROM speler aan je Megadrive en voor het eerst konden we filmpjes aanschouwen op een huiskamer console! Daarnaast waren de gameplay graphics gedetailleerder en duidelijk beter dan die van de Megadrive (en SNES). Leuk, maar het systeem was verder gruwelijk duur, de spellen waren compleet ruk en je had dus sowieso een Megadrive nodig. Kortom, een opzet gedoemd om te mislukken. 

32X

Aangezien Sega toch geld over de balk aan het smijten was met vrij snel doodbloedende console uitbreidingen kon de 32X er ook nog wel bij. Waar je de Megadrive nog in of op de Mega-CD moest plaatsen, moest de 32X juist weer in de Megadrive worden gestoken. De 32X maakte net als de Megadrive gebruik van cartridges. Geen Cd-Rom mogelijkheden dus maar wel weer ietsie meer power dan de Mega-CD. Verder het bekende liedje; een veel te hoge prijs en pauperspellen. Het beste spel voor de 32X is DOOM.

Sega's idee was dat iedereen met een Megadrive dit zou gaan uitbouwen tot een Megadrive met Mega-CD en 32X. Volgens mij hebben alleen de grootste gamenerds en misschien nog een klein groepje mensen met geld teveel dit driedelige misbaksel in huis gehaald. Het grootste concurrerende systeem van de sokken blazen, de Supernes, lukte al helemaal voor geen meter. Tja, de Supernes bleef tenminste lekker compact, had geen te belachelijk dure uitbreidingen en kreeg nog steeds toffe game na toffe game.

Nomad

Dit was in 1995 de nieuwe handheld van Sega. Een erg tof product en technisch wederom voor zijn tijd bijzonder indrukwekkend. Waarom de Nomad zo cool is, is omdat deze handheld Megadrive games afspeelt. De technisch indrukwekkende specificaties (resoluties, hoeveelheid kleur) plus het feit dat elke vette Megadrive titel voor handen was om onderweg te spelen, had de Nomad onder andere omstandigheden tot een groots succes kunnen maken. Helaas...

Sowieso, de Nomad is gemaakt door Sega dus er moest op praktisch vlak wel iets mankeren. Wat te denken van een batterijduur van 2 uur? Verder deed Sega vooral op marketing technisch vlak weer zo'n beetje alles fout. Alle ogen waren al gericht op de Sega Saturn en de 32-bit generatie toen Sega de Nomad losliet.

Het zoveelste teken van Sega's vooruitziende blik is dat er bij de Nomad serieus is overwogen een touchscreen interface te implementeren. Een touchscreen was in 1995 nog te prijzig en Nintendo heeft later uiteraard laten zien hoe je zoiets commercieel goed aanpakt. De Nomad is overigens nooit uitgekomen in Europa.

Saturn

Eindelijk heeft Sega het weer bij het juiste eind als in 1995 de Saturn verschijnt. Geen belachelijk onding wat je aan de Megadrive moet klikken maar een heus nieuw stuk krachtige hardware. En met nog toffe games ook. Virtua Fighter, Daytona USA, Panzer Dragoon en House of the Dead, allemaal spellen die terechte indruk maakten. Helaas voor Sega hadden ze met de Mega-CD en 32X ernstig veel vertrouwen verloren. Daarnaast knalde Sony de markt op met de oh zo hip en stoere PlayStation en zat de rest van de gamers te wachten op de Nintendo 64.

Dreamcast

In 1999 deed Sega de laatste gooi om nog iets te betekenen in gameland op het gebied van consoles. De Dreamcast was gearriveerd. Een 128-bit monster dat de mooiste graphics liet zien die gamers ooit hadden gezien. Zo mooi als in Sonic Adventure had de blauwe egel er nog nooit uitgezien, bovendien was de gameplay fokking snel, zoals dat hoort met Sonic.

Eigenlijk heeft Sega vrij weinig fout gedaan met de Dreamcast, sterker nog, ze hebben de standaard gezet voor gamen op een console zoals we vandaag de dag nog gamen. Dit was tenslotte de eerste spelcomputer met een ingebouwde modem. En wat te denken van downloadable content, deze werd geïntroduceerd met spellen als Phantasy Star Online en Skies of Arcadia. Vergeet verder natuurlijk de games an sich niet; Crazy Taxi, Jet Set Radio en Shenmue; het zijn all time favorites voor velen.

Jammer, jammer. Hoe goed de Dreamcast ook was, en hoeveel gamers ook verliefd waren geworden op de console, het gros van de consumenten was allang niet meer geïnteresseerd in Sega. Iedereen wilde een PlayStation 2 of bleef wachten op de GameCube. Ondertussen werd er in de wandelgangen ook nog zoiets geroepen als 'Xbox'...

Kortom

Sega knalde de markt binnen met de indrukwekkende Megadrive maar liep vervolgens zichzelf voorbij. Games aansturen met je complete lichaam, een handheld met kleur, online gamen, het gebruik van een touchscreen: toen Sega er mee kwam aanzetten was de wereld er nog niet klaar voor en Sega zelf vaak ook niet getuige een lading baggergames voornamelijk verschenen tussen 1991 en 1995. Wat overbleef waren vooral technische hoogstandjes waar niemand op zat te wachten. Vanaf de Saturn had Sega de smaak weer enigszins te pakken maar helaas, de consument had de consoleboer allang opgegeven...

Gooi je favo Sega moment in de groep!

Wat overblijft is altijd nog een shitload aan mooie Sega herinneringen. Laten we Sega ter afluiting daarom nog even eren door met dergelijke mooie herinneringen te strooien. Ik zal beginnen:

Lastig kiezen maar ik ga voor de ontelbare keren dat ik met maten Streets of Rage 2 opstartte, uren aan bekbeukend vertier is er met deze game doorgebracht. Wat jullie: nog een favoriet Sega moment?