Het Hete Hangijzer: Stop met het verfilmen van games 

Het hete hangijzer: Stop met het verfilmen van games 2018-03-23T11:50:03
In het hete hangijzer neemt PU.nl-redacteur Michel maandelijks een discussiepunt met je door die op dat moment gamers bezighoudt. Deze keer: films gebaseerd op games zijn zelden van goede kwaliteit. Het heeft volgens Michel totaal geen nut om games te verfilmen, dus kunnen filmbedrijven er maar beter gewoon mee stoppen.

De nieuwe Tomb Raider-film draait al in de bioscoop en hoewel de meningen verdeelt zijn, zijn er maar weinig mensen die de film écht een verrijking van hun leven vinden. Opmerkingen als “wel aardig”, “niet slecht” en “mwah” vliegen je om de oren. Ook op de PU-redactie waren we niet echt dolenthousiast en opperden we dat Tomb Raider de ‘vloek niet weet te verbreken’.


Dat vergt wellicht wat uitleg. Welke vloek dan? Die van aardige, middelmatige of zelfs bar slechte gamefilms. In de jaren ’90 begonnen games dankzij het succes van de NES, Super NES en Mega Drive onderdeel van de cultuur te worden en als resultaat werden er ook films gebaseerd op games uitgebracht. Hoewel je nog kunt opperen dat jaren ’90-films als Street Fighter en Mortal Kombat uit puur nostalgische redenen de moeite van het kijken waard zijn, zal niemand claimen dat dit meesterwerkjes zijn. Ook de Super Mario Bros.-film met Dennis Hopper als een iets te menselijke Bowser heeft maar bar weinig met de games te maken en is zelfs buiten dat opmerkelijke feit een draak van een film.

Voor het geld?

Eigenlijk hadden filmbedrijven in de jaren ’90 bij zichzelf af moeten vragen waarom ze de drang voelden om games te verfilmen. Ja, om op de hype in te spelen en bakken met geld te verdienen, maar zó gigantisch veel geld leveren die verfilmingen nu ook weer niet op. Deels omdat het grote publiek niet massaal de behoefte heeft om games op het witte doek te zien, en deels omdat vaak al vrij snel bekend is dat het alles behalve pareltjes zijn. Zo haalde Street Fighter: The Movie, een van de bekendste gameverfilmingen, ‘maar’ 99,5 miljoen dollar op. De nieuwste Tomb Raider-film staat sinds begin deze week op 126 miljoen dollar, maar moet meer dan het dubbele binnenhalen om uit het rood te komen. Is dit nou al die moeite waard?


Na de toegenomen populariteit van gamefilms in de jaren ’90 is de filmindustrie op een kalm tempo doorgegaan met het maken van deze genrefilms. Doom, de Resident Evil-reeks, Tomb Raider met Angelina Jolie (en nu de reboot met Alicia Vikander), Silent Hill, een arsenaal aan verschrikkelijke gamefilms van Uwe Boll, Hitman, Warcraft, Max Payne… films die je als fan van een bepaalde gamereeks wellicht eens wilt bekijken, maar die je daarna weer net zo snel vergeet. Of nog erger: films die je in sommige gevallen met zo’n vieze nasmaak achterlaten dat ze nagenoeg de franchise in kwestie voor je verpesten.

Niet slim gejat

Het is natuurlijk bepaald geen nieuw trucje; filmbedrijven die inspiratie uit andere media halen. De filmindustrie jat al tientallen jaren van boeken, toneelstukken en comics, om nog naar te zwijgen van de vele remakes wanneer er echt een gebrek aan inspiratie heerst. Het ding is alleen dat boeken en comics er baat bij kunnen hebben om verfilmd te worden. Boeken bestaan alleen uit tekst en comics uit plaatjes, en hoewel er wat voor de fantasie die je bij deze vormen van media nodig hebt valt te zeggen, kan een film deze spannende en soms ontroerende verhalen echt tot leven wekken.

Games, aan de andere kant, bewegen al. Ze tonen al hoe de actie zich in bewegende beelden afspeelt. Zeker de laatste paar generaties heeft de technologie dusdanig sprongen gemaakt dat een spel grafisch nauwelijks onderdoet voor een film. Sterker nog: games hebben een groot voordeel ten opzichte van films. Ze zijn interactief en als consument van deze media speel je dus zelf een rol in het verhaal. Een film gebaseerd op een game voelt dus op voorhand al als een stap terug. Om nog maar te zwijgen over het feit dat games door de nadruk op interactie vaak minder aandacht geven aan het verhaal. Dat moet in een game functioneel zijn, terwijl het een film moet dragen. Waarom denken filmmakers dat een gameverhaal voldoende kan zijn om een film mee te vullen?


Het kan ook anders

Wat mij betreft hoeven er dus geen verfilmingen van games meer uit te komen. Ik kijk graag een goede film en speel graag een goede game. Die twee werelden hoeven niet in elkaar over te vloeien, zeker niet op de manier waarop het de afgelopen twintig à dertig jaar gebeurt. Veel liever heb ik films die erkennen dat games een belangrijk onderdeel van onze cultuur zijn, in plaats van ze letterlijk proberen te verfilmen. De gamepersonages in Wreck It Ralph geven de animatiefilm een extra laag voor gamers en ook het aankomende Ready Player One van Steven Spielberg schijnt – naast het vr-concept waar de film om draait – veel odes aan bekende gamereeksen te bevatten. Daar wordt ik als gamer persoonlijk veel blijer – en trotser op mijn hobby – van dan nog zo’n gameverfilming die vlees nog vis biedt.

Lees ook de vorige edities van Het hete hangijzer:
De illusie van de fysieke gamecollectie

REACTIES (28) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord