Filmvisie – Waar blijven de gameseries? The Witcher, Castlevania en meer 

Filmvisie – Waar blijven de gameseries? The Witcher, Castlevania en meer 2018-08-24T15:37:09
In Marvins nieuwe serial Filmvisie werpt hij elke maand een blik op de wereld van tv en film. Vandaag: dat gamefilms grotendeels ruk zijn weten we, maar waarom worden er niet meer game-tv-series gemaakt? Franchises als Castlevania scoren immers erg goed op Netflix - tijd om te kijken of daar rek in zit.

De kans is groot dat je net als ondergetekende en een waarschijnlijk gigantisch groot deel van alle gamers opgegroeid bent met twee dingen. Videogames en tv-series - in het specifiek natuurlijk cartoons, die van het zaterdagochtend-kaliber. Wie opgroeide in de jaren ’90 (of ’80) zag die twee werelden vaak samenkomen.

Het begon voor velen met cartoons als Super Mario Brothers. Super Show! (1989), waarvan je hieronder de le-gen-darische intro kunt vinden. De kenbare Mario-muziek krijgt daarin een leuke twist, twee gasten in Mario- en Luigi-cosplay gaan helemaal los en de kijker krijgt een overzicht van de enorme diversiteit en creativiteit die te vinden is in de wereld van Mario. Dat die Mario- en Luigi-acteur voor de cartoon begint een live-action segment krijgen, wuiven we nu maar even weg, ook al was het stiekem erg leuk om te kijken naar hoeveel lol die twee hadden in hun kostuums. De rest van de serie staat wél in de hersenpan van vele gamers gegrift; het is ontzettend vrolijk, goofy, spannend (“King Koopa!”), actievol en vooral hilarisch. De serie gaf nét dat beetje persoonlijkheid aan Mario dat niet sprak uit de NES-games van het tijdperk.

Andere (redelijk) succesvolle game-cartoons kwamen in de vorm van Captain N: The Game Master (1989 - al was dit meer een Nintendo-superheld dan een echte game-adaptatie), Sonic The Hedgehog (1993), Mega Man (1994) en een van mijn persoonlijke favorieten: Earthworm Jim (1995). Guh-roovy. Het allerbekendste voorbeeld is natuurlijk Pokémon, dat al sinds 1997 op de buis is en waarvan inmiddels 1020 afleveringen zijn gemaakt. Dat is op zich natuurlijk al waanzinnig, maar als blijkt dat de serie met iedere dag populairder wordt - met dank aan games als de Pokémon-RPG’s en Pokémon Go – kun je nagaan dat die anime de komende vijf jaar ook niet van tv is weg te denken. Helemaal niet nu ook Netflix er mee aan de haal gaat.

Natuurlijk worden we geblindeerd door onze nostalgische bril als we terugkijken naar series als die hierboven, maar het is erg opvallend dat gameseries het sinds de millenniumwisseling niet langer dan een seizoen of enkele afleveringen volhouden (toegegeven, dat gebeurde in de jaren ’90 ook amper), en weinig populariteit genieten. Ze werden vervangen door gigantisch succesvolle Japanse franchises als Yu-Gi-Oh!, en sindsdien worden Westerse gameseries linearecta in de doofpot gegooid. Of uhh, zou dat wel moeten.

              

Japan does it best

Hoe je het ook wend of keert, de meest succesvolle voorbeelden van tv-shows gebaseerd op videogames komen niet uit het Westen, in ieder geval niet als we kijken naar de afgelopen tien jaar. Zelfs de titels die bij ons op Netflix pronken en/of worden bejubeld, kennen een Oosterse origine. Neem eens een kijkje op de lijst van videogame-adaptaties op tv en je ziet dat de langstlopende series allemaal uit het oosten komen; Tales of Abyss(/Eternia/Phantasia/Symphonia/Vesperia/Zestiria, etc.), Inazuma Eleven, The King of Fighters, etc. Natuurlijk zijn die series het populairst in Japan, maar wie de afgelopen jaren heeft opgelet, ziet dat anime’s ook in het Westen het erg goed doen. Het meest recente en waarschijnlijk succesvolste voorbeeld daarvan is Castlevania (een Japanse IP van in dit geval Amerikaanse makelij), en gek genoeg heeft die serie nog maar vier afleveringen. 

Vier afleveringen die bar weinig actie bevatten, maar wel het schijnbaar onmogelijke deden. Ze namen een personage dat voornamelijk zijn bakkes houdt, namelijk Trevor Belmont, geven hem een alleraardigst achtergrondverhaal en zetten hem tegenover een antagonist die sinds Bram Stoker’s Dracula (het boek uit 1897) compleet is uitgemolken: Dracula. Door ontzettend goed te kijken naar het design van Castlevania: Symphony of the Night (de game uit 1997) en de big bad vampire eindelijk eens een goede reden geven om de wereld te bedekken met bloed, kent de serie een ijzersterke start. Het voegt een stukje persoonlijkheid toe aan een gamefranchise die daar ruimte voor biedt, net als Super Mario Bros.  al die jaren geleden.

Het is niet voor niets dat seizoen 2 al besteld is en acht aflevering telt in plaats van vier, en dat terwijl de echte actie nog niet eens is losgebarsten. Castlevania is nog verre van perfect, maar de aanloop is er – dus, waar blijven de rest van de gameseries? 

Castlevania (Netflix)
                    

Zijn games te groot voor de bios?

Ik wil hier niet uitgebreid gaan praten over waarom gamefilms toch altijd zo hopeloos mislukken of uitmonden in een hooguit middelmatige twee uur aan vermaak. De redenen daarvoor zijn immers wel bij iedereen bekend; games geven de speler een gevoel van controle, laten de speler (belangrijke) keuzes maken en zorgen voor een gevoel ‘immersie’. Die dingen ontbreken in negen van de tien gamefilms; persoonlijk vond ik Warcraft er aardig in slagen, maar ik heb dan ook al meer dan 2000 uur in World of Warcraft zitten en daardoor meer kennis over de lore dan ik zou willen toegeven.

Dat illustreert wat mij betreft de kracht van games: ze zijn fucking gigantisch. Zelfs voor een nagenoeg perfecte gamefilm-ervaring zouden bakken aan achtergrondkennis, of in ieder geval veel affiniteit met en voor de franchise nodig zijn. Zelfs een kort avontuur van ‘slechts’ acht uurtjes is niet samen te vatten in twee uurtjes film, en daardoor lijken tv-series op papier de perfecte uitkomst te bieden. Op papier dan, want live-action tv-series gebaseerd op games zijn op het moment te duur voor seriemakers om te overwegen, of simpelweg te riskant als die games niet een realistische uitstraling bevatten. Animatieseries gebaseerd op games die überhaupt geen anime-uiterlijk hebben lijkt al helemaal uit den boze: je wilt als seriemaker anno 2018 gamers niet tegen het zere been schoppen. En zelfs al ga je aan de haal met een populaire franchise, dan nog is het nagenoeg onmogelijk om het niveau van verhaalvertelling in games te overstijgen.

Uncharted 4
                

De eeuwige strijd om rechten

Dan nog even over een cruciaal aspect van het verfilmen van games: rechten. Gamemakers en -uitgevers hebben, zoals het hoort, vaak de exclusieve rechten om mediaproducten van hun franchises te maken. Elk gefaald product dat aan die franchises hangt heeft een negatieve impact erop, en met series en films die links en rechts de vergetelheid in worden bekritiseerd door critici en fans, is het vandaag de dag veel te riskant om een serie of film te overwegen. Zeker als het aankomt op populaire gamefranchises. Dan maar lekker blijven doen waar je goed in bent: games maken. En anders kun je als seriemaker toch schaamteloos dingen jatten? Nee, want dan krijg je meuk als deze wannabe-Pokémon, en dat hebben we als fans van de franchise echt wel door:

Wannabe Pokémon
                    

Biedt interactieve tv uitkomst?

Voor elk voorbeeld van een aardige tv-adaptatie van een game zijn er drie voorbeelden van smeulende hoopjes tv-poep, maar met al het geld dat bijvoorbeeld streamingdiensten als Netflix rond lijken te gooien, is er ruimte voor fouten en het uitproberen van nieuwe dingen. Eén van de soorten media die vaak worden geopperd in het debat rondom gameverfilmingen, zijn interactieve series. Vorig jaar kwam het nieuws al naar buiten dat Netflix volop aan het experimenteren is met interactieve televisie, iets waar je al te maken mee krijgt in Puss in Book: Trapped in an Epic Tale en Buddy Thunderstruck. Een interessant artikel over de interactieve tv van Netflix kun je checken bij The Verge.

Het belangrijkste aan dat nieuwtje was destijds de nadruk op interactief vermaak voor volwassenen. Netflix doet onderzoek naar wat voor soort interactiviteit volwassenen aanspreekt (en hoe ze daarin afwijken van bijvoorbeeld kids). Het tempo waarop dat gebeurt – een jaar later is er nog niets verschenen – laat zien dat Netflix met deze ‘nieuwe’ vorm van televisie in ieder geval niet te snel uit de startblokken wil schieten, om zo te voorkomen dat ze te hard op hun bek gaan. Combineer dat met het succes van een tv-serie als Castlevania, en wie weet komt Netflix op het spoor van een gouden combinatie van games en televisie. Helaas is het nog toekomstmuziek, maar het is goed om te weten dat er achter de schermen in ieder geval werk wordt gemaakt van interactiviteit. 

Puss in boots (Netflix)
                      

The Witcher op Netflix: een mogelijk breekpunt

De toekomst van tv-gameseries lijkt grotendeels in de handen van Netflix te liggen, want zoals je ongetwijfeld al weet zijn ze daar ook bezig met een verfilming van wat volgens velen de beste game ooit is: The Witcher (3). Oké, de serie zal voornamelijk gebaseerd zijn op de gelijknamige boeken van Andrzej Sapkowski, maar die hebben veel van hun succes te danken aan de games van CD Project Red. De serie zal de Witcher Geralt of Rivia volgen, en in gelekte conceptversies van het script van de pilot (die uitsluitend gebruikt worden bij het casten van acteurs) zijn ook namen als Yennifer opgedoken. Wat dat betekent voor het verhaal valt nog te bezien. 

Veel weten we daarnaast nog niet over de serie. De showrunner is in ieder geval Lauren S. Hissrich, die we kennen van onder andere The West Wing, Daredevil en The Defenders, en schrijver Andrzej Sapkowski is onderdeel van het creatieve team. Een van de regisseurs van het acht afleveringen tellende eerste seizoen is Alik Sakharov, die eerder werkte aan onder andere The Sopranos, Rome, Game of Thrones en Black Sails. Dat zijn imposante namen, maar een serie is pas goed als het over de hele wereld gebinged wordt door zowel fans van The Witcher als mensen die compleet onbekend zijn met de franchise. Live-action adaptaties van games zijn tot op de dag van vandaag controversieel, maar nog niemand heeft zoveel geld naar zo'n serie gegooid als Netflix. Blijkt de serie een succes te zijn, dan volgen er ongetwijfeld vele andere; wordt het een flop, dan ziet het er de komende jaren erg somber uit voor gamefranchises op televisie. 

The Witcher Netflix

                

Moet een gameserie wel een gameserie zijn?

Laten we tot slot teruggrijpen naar een populaire serie uit de jaren ’90, die veel van jullie waarschijnlijk niet kennen. Het is een opvallende serie, want hij is gebaseerd op een educatieve game, wist het vijf seizoenen vol te houden en komt zelfs terug naar Netflix in een nieuwe adaptatie. Waar is de logica?!

Nou, nergens, maar de serie Where On Earth Is Carmen Sandiego? wordt door velen gezien als het toppunt van een mix tussen games en tv. Niemand had verwacht dat Carmen Sandiego in de jaren ’90 populair zou worden, maar desalniettemin bood de serie enorm interessante, educatieve content, verwikkeld in een verhaal over een mysterieuze anti-held (Carmen Sandiego). En dat met live-actie in de mix. De kijker werd daarbuiten serieus genomen doordat er niet al te kinderachtig om werd gaan met de educatie-kant van de serie, kinderen hadden een spannend verhaal om te ervaren en over na te denken, en ouders werden gerustgesteld omdat alle marketing gericht was op het feit dat de kids er iets van zouden leren. 

Where on Earth is carmen Sandiego?
                        

Innovatie! Waar zijt gij?

Nu ga ik niet verkondigen dat educatieve tv de heilige graal in tv-land is, maar als het aankomt op de gevreesde combinatie van televisie en games blijkt dat ze iets unieks moeten doen. Er zijn immers al genoeg series die inhaken op de fantasie en immersie van games (neem een Adventure Time of zelfs een Game of Thrones), waarbij de kijker niet al bekend hoeft te zijn met een bepaalde franchise. Wil een gameserie succesvol zijn, dan moet het dus óf nog beter zijn dan het waanzinnige digitale vermaak dat al bestaat (succes daarmee!) óf een frisse twist aan het concept ‘tv-serie’ bieden. Vooralsnog lijkt alleen Netflix dat te proberen met interactieve tv, maar of dat een succes wordt en of gamefranchise-eigenaren zich in de mix willen gooien, is erg onzeker. Persoonlijk sta ik te trappelen om de terugkeer van dikke Mario uit de jaren '80 in een interactief jasje, maar daar komen weer hele andere problemen bij kijken.

Mario oeps!

Dus, waar blijven de gameseries? Ze blijven veilig in de conceptkamers liggen, wachtend op een nieuwe impuls die broodnodig is voordat bedrijven geld ernaar durven te gooien. Een impuls die helaas nog niet lijkt te komen, al weten we allemaal dat televisie zich gedurende de afgelopen twintig jaar keer op keer, en vooral op rap tempo opnieuw heeft uitgevonden. En joh, anders neem je voor het zover is toch gewoon een kijkje bij een van de series uit mijn persoonlijke top 10?
               

Marvins top 10 tv-series gebaseerd op games

  • 10. Red vs Blue (2003-) (eigenlijk een webserie, en érg uniek)
  • 9. Mega Man: Fully Charged (1994-1995)
  • 8. Kirby: Right Back At Ya! (2001-2003)
  • 7. Where On Earth Is Carmen Sandiego? (1994-1999)
  • 6. Monster Hunter Stories: Ride On (2016-2018)
  • 5. The Super Mario Bros. Super Show! (1989)
  • 4. Digimon (1999-)
  • 3. Castlevania (2017-)
  • 2. Earthworm Jim (1994)
  • 1. Pokémon (1997-)

Pokémon anime

REACTIES (18) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord