De uitdaging van Theme games 

In het jaar 1987 zwom ik nog rond in mijn vader zijn edele bungeltas, maar Peter Molyneux timmerde al keihard aan de weg. Samen met Les Edgar richtte hij de gamestudio Bullfrog op, maar wie had gedacht dat deze studio verantwoordelijk zou zijn voor een paar van ’s werelds grootste gamepareltjes? We praten over een tijd dat muziek in games nog zodanig schel door je speakers knalde, dat de buren dachten dat er een kat in de buurt misbruikt werd. Voor de graphics hoefde je het ook niet te doen, de games waren namelijk bijna net zo schadelijk voor je ogen als Kim Holland zonder kleding. Toch waren het meesterwerkjes en ik ga je uitleggen waarom!

Uitdagend plezier

Het is voor mij allemaal begonnen met een klein, simpel kutspelletje dat in 1994 uitkwam en de naam Theme Park droeg. Een game dat draaide om je eigen pretpark bouwen, daar hadden we nog nooit van gehoord. Als we terugkijken naar de mogelijkheden van Theme Park, dan kunnen we alleen maar concluderen dat het een tikkeltje beperkt was. Toch werd er een nieuwe genre op de kaart gezet, (alleen Sim City was een vergelijkbare simulatiegame) wat ook betekende dat de gamers zelf moesten uitvogelen hoe je deze game het beste kon spelen -vergeet niet het gebrek aan fatsoenlijk internet in die tijd. Want één ding was zeker; Theme Park was fokking moeilijk!!

De uitdaging zat hem in de concurrentie van andere pretparken. Jouw park kreeg alleen nieuwe upgrades of attracties als je met de minimale middelen die je tot je beschikking had toch beter presteerde dan de concurrent. Dit bleek zo moeilijk dat een heel groot deel van de spelers nooit het einde van de game zag, maar dat maakte niet uit. Theme Park bood ook voor deze mensen genoeg fun, fun, fun! Want alleen al het opzetten van je eigen pretpark was topvermaak. De titel werd overigens later nog geport naar de Nintendo DS, dus je kunt hem nog altijd spelen!

Uitdagend schuldgevoel

Bullfrog begon na het succes van Theme Park niet aan een opvolger, maar kwam met een spirituele opvolger op de proppen. In 1997 gooide de studio Theme Hospital in de schappen; een sim-builder waarbij je een ziekenhuis moest bouwen. Vervolgens kwamen mensen met verschillende ziektes bij je aankloppen. De één had een enorm opgeblazen hoofd, een beetje zoals Erica Terpstra in haar normale doen, terwijl een andere patiënt een gigantische tong uit zijn smoel had hangen. Jij moest het allemaal voor ze oplossen. De ziektes waren allemaal dusdanig zwaar overdreven, dat het bijna leek alsof de ontwikkelaar er de spot mee dreef. 

Lukte het je niet om mensen op tijd te genezen, dan gingen er daadwerkelijk mensen dood in jouw ziekenhuis en dat is natuurlijk geen goede PR. Ik herinner me nog de eerste keer dat er door de speakers van mijn ziekenhuis galmde: “Would the patients please refrain from dying in the corridors?” Ik lag toen al op de grond van het lachen, maar helemaal toen mijn patiënten bij de eerst volgende oproep eraan werden herinnerd dat ze wel even de credit card bij de hand moesten hebben voor ze bij de dokter naar binnen stapten. De humoristische wijze waarop de game omging met de dood was echt superduister en het bouwen van een succesvol ziekenhuis was tegelijkertijd enorm verslavend! Zelfs 15 jaar na het uitkomen van de game, kan ik Theme Hospital nog steeds oppikken en weer helemaal grijs spelen. Hoeveel titels kunnen je die fun na zoveel jaren nog bieden!?

Uitdagend vervolg

Waar Theme Park nog een paar vervolgen kende zoals Theme Park World en Theme Park Inc, hoorden we helemaal niets meer van Theme Hospital. Beide games hebben echter het genre van theme building op de kaart gezet en daar hebben andere ontwikkelaars profijt van gehad. Zo kwam Maxis met de game Rollercoaster Tycoon; een game die in essentie was wat Theme Park had moeten zijn. De basisprincipes waren hetzelfde, alleen was Rollercoaster velen malen gebruiksvriendelijker en aantrekkelijker. De game perfectioneerde het genre en werd dan ook immens populair bij het publiek. Rollercoaster Tycoon 3 kende zelfs een 3D wereld en deed het velen malen beter dan Theme Park Inc, die ook de 3D weg insloeg. De leerling haalde de meester in en overwon, maar we mogen nooit vergeten dat Theme Park de basis wist te leggen.

Dat we van Theme Hospital dus helemaal niets meer horen is uiterst jammer. Die game kende namelijk ondanks zijn genialiteit toch wel wat gebreken die bij een remake kunnen worden weggepoetst. Zo waren de dokters in je ziekenhuis vrij lomp en begonnen nutteloos rond te dwalen als ze ook maar vijf minuten niets te doen hadden. Dan zag je ze dus tussen de stervende patiënten op de gang lopen, zodat ze even relaxed konden poolen, of de benen strekken. Vervolgens bleek dat je ziekenhuis te kut was, werd je ontslagen en kon je weer overnieuw beginnen met het level, allemaal dankzij die luie dokters!

Een titel zo uitdagend en onvergeeflijk als Theme Hospital zou vandaag de dag met kop en schouders boven andere simulatiegames uitsteken. Later verscheen er nog een Hospital Tycoon, maar die game kwam niet eens in de buurt van Theme Hospital. Plaats de game niet in een hokje als Farming Simulator, dit was een echte gamers-game. Mocht je hem nooit hebben gespeeld, hij is te downloaden via het PSN op je PS3!

Skippy's uitdaging

Met alle kickstarters die momenteel rondgaan opteer ik voor een Theme Hospital remake! Als we nu allemaal wat geld bij elkaar leggen, dan zouden we weer vrolijk kunnen lachen om de dood. Met de hedendaagse graphics kan een ontwikkelaar de gruwelijkste misvormingen prachtig in beeld brengen, maar dan wel in de humoristische Theme Hospital stijl, zodat we met schaamrood op de kaken stiekem toch wel kunnen genieten van deze rare ziektes. Want het is pas een échte uitdaging om je eigen patiënten niet keihard uit te lachen!