De Lore achter Warcraft: Deel III – waanzinnige oorlogen, het eind van de Old Gods en de creatie van Kalimdor 

De Lore achter Warcraft: Deel III – waanzinnige oorlogen, het eind van de Old Gods en de creatie van Kalimdor 2018-04-10T12:56:51
Marvin gaat door met zijn gigantische World of Warcraft-samenvatting zodat jij weet wat er allemaal is gebeurd voordat Battle for Azeroth uitkomt. In deel III nemen de Titans het op tegen de Elementals, schoppen ze daarna vrolijk wat Old God-kont en maken ze het Azeroth-feestje compleet met flora, fauna en magie in Kalimdor.

Waar waren we ook alweer?

In deel 1 kun je alles lezen over hoe The Great Beyond, het universum van World of Warcraft, ontstaat. Over de eeuwige tweestrijd tussen The Void en The Light, en lichtwezens genaamd de Naaru. In deel 2 ging ik door op de Titans, die gigantische motherfuckers die werelden vorm geven met hun magistrale titanengereedschap en een zoektocht naar slapende wereldzielen. Daar leerde je ook alles over Sargeras, de krachtigste Titan die maar niet kan wennen aan de opkomst van de demonen en het wijdverspreide lijden in The Great Beyond, en zich uiteindelijk van zijn titanenbroeders afkeert. En dat brengt ons bij de wereld waar het allemaal om draait in World of Warcraft: Azeroth.
                   

Azeroth in zijn element

Wie Deel 2 helemaal heeft gelezen weet dat aan het einde de Titans leren van het bestaan van Azeroth en er direct op af hollen omdat het in potentie een nog krachtigere World Soul bevat dan Sargeras had. Maar juist die enorme potentie zorgt voor een gebrek aan balans op de oppervlakte van de planeet, waar Elementals duizenden jaren lang in een strijd van apocalyptische proporties verwikkeld zitten. Azeroth (de World Soul, dus) slurpt namelijk alles op van het vijfde element, Spirit.

Ragnaros the Firelord

Spirit zorgt echter voor de nodige balans op planeten als Azeroth; zonder Spirit kunnen de rest van de elementen (vuur, aarde, lucht en water) en hun Elemental Lords compleet losgaan. En dat is ook zeker wat ze doen, onder leiding van Ragnaros the Firelord – die vurige rakker uit Firelands en de Molten Core-raid, zoals toegevoegd en afgeslagen in de Cataclysm-uitbreiding inderdaad -, tactisch genie Al’Akir the Windlord (te vinden én vernietigen in Uldum), Therazane the Stonemother en Neptulon the Tidehunter. Duizenden jaren lang vechten ze, en het lijkt er daardoor op dat niets nog orde zou kunnen regelen op Azeroth, tot ze hun krachten ineens moeten bundelen door bemoeienis van die venijnige Old Gods.

Net als op de planeet die Sargeras doormidden hakte (wat leidde tot zijn verbanning uit het hippe Titan-clubje) landen de Old Gods ook op Azeroth. Als een kanker verspreiden deze organische wanstaltigheden zich over de oppervlakte van het schijnbaar meest felbegeerde planeetje uit de Great Beyond, en hun tentakels planten zich ferm in de bodem. Steeds dieper, langzaam maar zeker groeien ze richting het nog niet corrupte hart van Azeroth. In de tussentijd gebeurt er aan de oppervlakte van de planeet iets bijzonders, want de komst van de Old Gods zorgen voor de eerste twee organische levensvormen! Het intelligentere ras staat bekend als de “faceless ones” (eigenlijk n’raqi), het ander als de aqir, ontzettend sterke insect-wezens.

Shugvoth

Vanzelfsprekend dienen de n’raqi en aqir de Old Gods (zou jij ook doen) en met hun hulp nemen die oude rakkers alleen maar meer en meer grondgebied op Azeroth in. De slimmere n’raqi gebruiken de wendbare aqir als slaven en laten ze eerste nederzettingen (forten, tempelsteden) bouwen; de meest indrukwekkende wordt rondom de Old God Y’Shaarj gebouwd. Het Black Empire komt tot stand, wat de Elemental Lords niet onopgemerkt gaat.

Als dreiging op hun chaotische manier van bestaan besluiten ze de elementen te bundelen; Ragnaros werkt samen met Al’Akir the Windlord en creëert dodelijke vuurtornado’s, Neptulons waterige slaafjes slaan hun vijanden tegen de bergen van de Stonemother aan, die op haar beurt ook nog eens complete legers in de aarde laat verdwijnen en wandelende bergen van kristal en steen de overlevenden laat afmaken. Maar hoe hard ze hun best ook doen, tegen het Black Empire zijn ze niet opgewassen; de Old Gods blijven n’raqi en aqir er sneller uitpoepen dan de Elementals ze kunnen vermoorden. Uiteindelijk komt de hele wereld in de greep van de Old Gods, en zijn het voor de verandering de Elemental Lords die als slaven worden behandeld. Dood en pijn is wat de klok slaat op Azeroth; zo treffen de Titans de planeet dan ook aan bij hun eerste bezoek.

Old Gods
                          

De vier Old Gods van Azeroth:

  • C’Thun (linksboven): de Old God van chaos en krankzinnigheid die veel later vermoordt wordt door spelers in de 40-man raid Temple of Ahn’Qiraj.

  • N’Zoth (rechtsboven): als zwakste Old God ook de meest stiekeme. Hij leeft tot op de dag van vandaag en is nog niet tegengekomen door spelers, dus dat belooft wat voor toekomstige uitbreidingen. Naar verluidt betrokken bij de corruptie van Deathwing, de Emerald Nightmare en de naga.

  • Y’Shaarj (linksonder): de krachtigste en kwaadaardigste Old God op Azeroth, de enige die de oorlog niet zou overleven.

  • Yogg-Saron (rechtsonder): de Old God die zorgt voor corruptie bij Loken, de Watcher die de wacht houdt nadat de Titans van Azeroth zijn vertrokken. Zorgt later ook voor corruptie in de Emerald Dream (bekend bij Druids), ook wel bekend als de Emerald Nightmare.
                       

Titanenstrijd

Het is Sargeras’ voormalige luitenant Aggramar die Azeroth ontdekt. Als reactie op het zien van de nare greep die de Old Gods op de planeet hebben snelt hij naar het Pantheon, dat er unaniem over eens is dat Azeroth gered moet worden. Gelukkig is die Aggramar een slimme, want in plaats van met een groep van zes gigantische titanen met de grootte van een planeet en de kracht van twintig op Azeroth af te snellen, creëren ze hun eigen handlangers. De Titaan Khaz’goroth gebruikt de grond van Azeroth om twee rassen te scheppen: de aesir en de vanir (Titan-forged).

Ze lijken bijzonder veel op hun Titan-scheppers en een handjevol van hen krijgt zelfs hun magische krachten om nog beter op de planeet te kunnen passen. Zij heten de Keepers. Highkeeper Ra en Keeper Odyn – laatstgenoemde kunnen we sinds Legion afmaken in de raid The Halls of Valor - krijgen enkele krachten van Pantheon-leider Aman’Thul, en de rest verdelen hun krachten over Keepers Thorim, Hodir, Freya, Loken, Mimiron en last but not least Keeper Tyr, de machtigste krijger van het stel. Een titanenstrijd begint.

Azeroth ten tijde van Old Gods

Zelfs met al hun macht zien de Old Gods de titaantjes niet aankomen en ze maken geen schijn van kans. De Keepers verdelen zichzelf in kleine groepjes en gaan ontzettend effectief te werk in wat een van de vetste oorlogen ooit in World of Warcraft moet zijn geweest; metalen en stenen krijgers tegen de elementen. Tyr en Odyn starten een wekenlang gevecht tegen Ragnaros the Firelord en weten hem terug te meppen naar zijn vurige onderkomen - het metaal op hun lichamen beschermt ze van de torenhoge temperaturen. Archaedes en Freya gaan de strijd aan met Therazane the Stonemother, die zich wel terugtrekt in haar bergen maar er al snel achter komt dat dat geen goed idee is in een gevecht met magische wezens als de Keepers. De gigantische constructie zakt in elkaar, bovenop haar groteske hoofd.

Ra, Thorim en Hodir zoeken de strijd elders, namelijk in het gebied van Al’Akir the Windlord. Hoe slim de Elemental lord ook mag zijn, tegen een stel Keepers die de macht over de lucht en het weer hebben is hij niet opgewassen. Hij wordt teruggedrongen tot de bergtoppen, waar zelfs een zee van bliksem hem niet kan redden – sterker nog, zijn krachten worden tegen hem gebruikt en Al’Akir is verslagen. Neptulon de Tidehunter wil zijn elementen-‘broeders’ te hulp schieten maar wordt gestopt door Loken en Mimiron, laatstgenoemde vangt Neptulon terwijl Loken zijn slaven in ijs verandert.
                     

Elemental Plain: op ieder potje past een deksel

Hoezee, de Elemental Lords zijn verslagen en de oorlog tegen de Old Gods loopt verdomd goed, maar de Keepers zijn slim genoeg om in te zien dat vernietiging van de Elementals er niet in zit. Gebeurt dat, dan komen ze vroeg of laat wel weer terug, iets wat niet zou gebeuren als ze gevangen worden. Keeper Ra heeft het antwoord; samen met Keeper Helya schept hij de Elemental Plane om de chaotische elementals in gevangen te kunnen houden. Iedere Elemantal lord kreeg een op soort en maat gemaakte wereld om in te verblijven en Ra zette de boel op slot met een schild genaamd The Highkeeper’s Ward - een van de artifacts van elemental Shamans in Legion.

De gebieden waar de Elemental lords naartoe worden verbannen komen je waarschijnlijk bekend voor, daar kunnen we namelijk gewoon naartoe in World of Warcraft. Ragnaros the Firelord landt in de Firelands, Therazane en haar rotsige slaafjes belanden in de dieptes van Deepholm, Al’Akir en zijn winderige hulpjes worden opgesloten in de Skywall en tot slot spoelen Neptulon en zijn vochtige vechters door naar de waterige dieptes van de Abyssal Maw (op de afbeelding de creatie van de Elemental Plane, gemaakt door World of Warcraft-fan Hipnosworld).

Elemental Plane (Hipnosworld)
                               

De neergang van het Black Empire

Aangezien de Keepers korte metten maakten met de n’raqi, de aqir, de elementals en hun lords, dachten ze binnen mum van tijd klaar te zijn met de laatste tegenstand. Met z’n allen trekken ze naar het epicentrum van het Black Empire: de gigantische nederzetting en berg van Old God Y’Shaarj, waar de lichamen van zijn n’raqi maar ook de Titan-forged liggen opgestapeld. Hoewel ze de strijd zwaar onderschatten – Y’Shaarj is immers de krachtigste Old God -, bewijst Aman’Thul zijn plek als opper-Titan door zijn arm door het wolkendek van Azeroth te steken, Y’Shaarj bij zijn wanstaltige lichaam te pakken en met zwier waar King Arthur nog jaloers van zou worden de Old God uit de planeet trekt, waardoor zijn lichaam uiteen scheurt. Zijn dood is te voelen als een buiten proportionele donderslag, die niet alleen bergtoppen wegvaagt maar ook niets overlaat van een groot deel van de Titan-forged.

Hoppa, de sterkste Old God is dood! Reden voor een feestje zou je denken, maar het Pantheon heeft andere zorgen. Y’Shaarj’ tentakels zaten namelijk zo ver in Azeroth verstrengeld dat zijn vernietiging gigantische gaten in de aarde oplevert. De energie van de slapende titan in de kern van de planeet komt met stoten naar buiten: arcane magie raast over de planeet als resultaat. Een ding is duidelijk, die Old Gods zitten te ver in Azeroth om ze te vernietigen. Het einde van de Old Gods zou het einde van Azeroth betekenen, en Keepers Archaedes en Mimiron verzinnen een manier om ze gevangen te houden. Nog eens gaan jaren voorbij, maar het lukt de Titan-forged om de krachten van de Old Gods in toom te houden en ter plekke gevangen te houden. Weinig n’raqi en aqir overleven het; de laatstgenoemde insectwezens zijn echter zo goed verspreid en zitten zo diep ondergrond dat veel ‘stammen’ het erg lang volhouden. Maar het Black Empire is nu echt af.

Old God
                     

Van wond tot Well of Eternity: werk aan de winkel

De Old Gods zijn net als de Elemental lords vermoord of opgesloten en je zou bijna willen zegen dat Azeroth voor het eerst echt vrede kent, maar niets is minder waar. Die gigantische wond die Y’Shaarj heeft achtergelaten in de aarde is er nog steeds, en de Titans draaien weer eens overuren om dat gat te dichten. Dichtmaken lukt echter niet helemaal; met magische wards houden ze de arcane energie wel in toom, waardoor uiteindelijk slechts één poel aan chaotische magie overblijft. De keepers noemen het de Well of Eternity.

Nu is het zaak om de world-soul in Azeroth te kalmeren. De altijd vernuftige Archaedas en Mimiron nemen het op zich om de Forge of Wills en de Forge of Origination te creëren. Eerstgenoemde helpt bij het bewustzijn van de World-soul, de ander zou zijn vorm (zijn lichaam) moeten helpen. De Forge of Wills wordt onder toeziend oog van Odyn gebouwd in de Storm Peaks (Northrend); Odyn kreeg als beloning voor zijn werk in de strijd tegen de Old Gods de titel Prime Desginate, wat wil zeggen dat hij de leiding neemt over álle Titan-forged op Azeroth.

Forge of wills (wrath of the lich king)

Niet alleen is de Forge of Wills goed voor de World-soul in Azeroth, het geeft ook leven aan een nieuwe generatie Titan-forged die de planeet beschermen, en dit keer niet alleen in de vorm van gigantische wezens – zo zijn er nu ook de uit lavaglas bestaande Anubisath, de katachtige Tol’Vir en de Mogu (die we maar al te goed kennen uit Mists of Pandaria). Samen met de nieuwe levensvormen trekt Highkeeper Ra naar het zuiden om de Forge of Origination te bouwen, en daar stuit hij op het hart van de vermoorde Old God Y’Shaarj. Delen van zijn smerige lichaam regenden namelijk naar beneden toen hij uit elkaar werd gescheurd, en in plaats van zijn hart te vernietigen besluit Ra om nóg een gevangenis te creëren zodat de energie die er nog altijd in zit niet kan ontsnappen. De Vault of Y’Shaarj is een feit.

Door naar het Westen, waar Ra en zijn makkers dan eindelijk de Forge of Origination neerzetten in een gebied dat Uldum wordt genoemd (zoals te zien in de Cataclysm-uitbreiding). Ra doet nog een dingetje: hij bouwt verder aan de gevangenis van Old God C’Thun en creëert daarmee de Ahn’Qiraj-tempel in het zuidwesten van het huidige Kalimdor (in Silithus).

Uldum
                          

Ordering of Azeroth

Wat volgt is een periode waarin Azeroth meer en meer vervormd wordt tot de planeet die we nu kennen. De ‘earthen’-creaties uit de Forge of Wills zorgen voor nieuwe bergwanden en ravijnen. De mechagnomes van Keeper Mimiron bouwen en onderhouden de waanzinnige technologische creaties van de Titan-forged. De stenen Mogu graven de vele rivieren en andere wateren op Azeroth. Azeroth krijgt vorm en ineens is er ruimte voor organisch leven. Keeper Freya neemt die taak op zich door een heuse nieuwe dimensie te scheppen in de vorm van de Emerald Dream (in ieder geval bij Druids gaat nu een belletje rinkelen), gevuld met allerlei geesten en vooral natuurlijke magie. Het is een soort spiegelbeeld van Azeroth, een ideale versie van de werld die de ontwikkeling van flora en fauna moet begeleiden.

Freya gaat door met haar organische trektocht en verspreidt leven waar ze kan. De beste plekken hiervoor zijn de gebieden waar nog nét genoeg over is van de energie van wat nu de Well of Eternity heet; dit is in de verste uithoeken van de planeet. Zo creëert Freya enkele gebieden waar dagelijks nog duizenden mensen doorheen waggelen, waaronder Un’Goro Crater (Kalimdor), Sholazar Basin (Northrend) en de Vale of Eternal Blossoms (Pandaria).

Emerald Dream

Enkele krachtige levensvormen komen tot stand in deze uithoeken, zij worden Wild Gods genoemd. Ze nemen vaak de vorm van gigantische dieren (wolven, beren, tijgers, vogels, etc.) aan en Freya werd een soort moeder voor ze. Een huis hebben ze niet (Freya en haar Wild Gods trekken veel rond), maar ze zijn het vaakst in Mount Hyjal te vinden. Tot op de dag van vandaag is Mount Hyjal in Northrend een heilige plek voor de Wild Gods (en kunnen Druids vanuit de Emerald Dream makkelijk met een portal ernaartoe reizen). Deze Wild Gods zijn trouwens pas echt goden vanaf het moment dat Freya ze verbindt aan de Emerald Dream, waarna ze symbool staan voor de gezondheid van en het leven op Azeroth.

Tijdens haar vele activiteiten ontdekt Freya dat er talloze levensvormen zijn ontstaan in de duizenden jaren dat de Elementals, Old Gods en uiteindelijk de Titans met elkaar vechtten. Een van de opvallendste levensvormen zijn toch wel de draken (in het bijzonder de proto-draken), maar het gigantische stuk land dat de leefbare wereld op Azeroth vormt bevat nog veel meer om te ontdekken. De Titan-forged reizen vrolijk door over het stuk land, en geven het uiteindelijk zelfs een naam. Eentje die in het geheugen van elke World of Warcraft-speler staat geschrift: Kalimdor. ‘The land of Eternal Starlight.’

Algalon the Observer

Het Pantheon, de Titans dus, zag dat alles goed was op Kalimdor en de planeet Azeroth. Rust en vrede heersen en levensvormen zijn vol in opkomst, dus dat belooft veel goeds. Maar nu Azeroth minder hulp nodig heeft is het tijd voor de Titans om te vertrekken en op zoek te gaan naar andere broeders; als Azeroth al zó sterk kan zijn, wie weet wat de Great Beyond dan nog meer verborgen houdt? Voor het geval dat zorgt Aman’Thul nog voor één fail-safe: ene Algalon the Observer wordt benoemd als Azeroths ‘celestial guardian’, en het is aan hem om een protocol in de Forge of Origination te activeren die elke vorm van leven van Azeroth af kan vagen. Voor het geval de corruptie terugkeert, natuurlijk, maar daarover de volgende keer meer…
                    

De Lore van Warcraft-serial:

Deel 1 – Het begin van het universum + verhaaloverzicht

Deel 2 – Elementals, Titans en demonen

Deel 4 –Dragonflights, The Burning Crusade en de eerste mensen [datum TBA]

REACTIES (7) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord