De geschiedenis van Assassin’s Creed – Deel 3 

De geschiedenis van Assassin’s Creed – Deel 3 2020-05-21T12:28:06
Assassins’s Creed is een gigantische franchise en de hype voor het volgende deel laait dan ook langzaam maar zeker weer op. Daarom zette Jacco zijn capuchon op om van grote hoogte in de geschiedenis van de serie te duiken. Lees nu het slotstuk van dit drieluik.

Lees hier deel 1 en deel 2 van de geschiedenis van Assassin’s Creed.

Assassin's Creed

Stap op de plaats

In 2015 is het tijd voor een volgende Assassin’s Creed, want de Ubisoft-trein dendert keihard door. Na een flink bekritiseerd Unity en gepolijst doch veilig Rogue is het tijd om de draad weer op te pakken. Dankzij een legendarische lek weten we bijna een jaar van tevoren al hoe: met Londen tijdens de industriële revolutie. Het is de meest moderne setting in een Assassin’s Creed-game tot op heden en in veel opzichten een terugkeer naar de kwaliteit die spelers zijn gewend.

In ieder geval qua afwerking dan, want Syndicate is een solide, maar soms wat veilige en repetitieve game. Dat heeft te maken met het feit dat Ubisoft inmiddels vijf jaar op rij één of meerdere Assassin’s Creed-games heeft uitgebracht. Nog steeds maken we gebruik van de Eagle Vision om doelwitten te lokaliseren en nog steeds volgen we vijanden door menigten en zijn gevechten grotendeels hetzelfde.

Toch is het ook een charmante game, met name dankzij de dynamiek tussen de twee protagonisten Jacob en Evie Frye. De Assassins bekvechten en vullen elkaar aan, zowel tijdens dialogen als qua gameplay. Tijdens het verkennen van de stad kunnen spelers namelijk tussen beiden wisselen, en tijdens missies schakelt de game automatisch tussen de twee. Jacob voelt iets gewichtiger en beschikt over een aantal unieke vaardigheden, die met name gericht zijn om vijanden met de botte bijl afmaken. Evie is daarentegen veel subtieler en daarom meer gericht op stealth. Een pijnpunt is echter dat beiden pas echt van elkaar gaan verschillen wanneer spelers skilltrees uitbouwen, en de game dan praktisch al voorbij is.

Assassin's Creed Syndicate

Het groepsgevoel uit Brotherhood keert ook terug, in de vorm van ganggevechten met The Rooks. Wanneer spelers genoeg zijmissies uitvoeren in een bepaald gebied, kan de hele bende worden opgetrommeld om de laatste klap uit te delen. Vaak letterlijk, want combat bestaat grotendeels uit ouderwets met elkaar op de vuist gaan. Daarnaast krijgen spelers een aantal handige nieuwe gadgets tot hun beschikking, die verschillen tussen de twee hoofdrolspelers. Met name de rope launcher is een fundamentele toevoeging, die Jacob en Evie als een wannabe Batman door de stad laat vliegen.

Industrieel Londen is zo tof als je van een Assassin’s Creed mag verwachten. Het ziet er niet zo gelikt uit als Unity, maar beklim een van de imposante gebouwen en je waant je daadwerkelijk in een Victoriaans, stinkend Londen. Uiteraard gooit Ubisoft de nodige historische figuren in het verhaal, zoals Charles Dickens en Alexander Graham Bell, die Jacob en Evie op een aantal geinige missies sturen.

Assassin's Creed Syndicate

Terug naar het begin

Maar ‘geinig’ is inmiddels niet meer genoeg. Syndicate krijgt goede reviews, maar de formule is over de datum. Bovendien schopt The Witcher 3: Wild Hunt de lat voor openwereldgames een paar maanden eerder omhoog en in 2017 verschijnen Breath of the Wild en Horizon Zero Dawn. Die factoren, en de naderende tiende verjaardag van de franchise, leiden ertoe dat Ubisoft een draai geeft aan de volgende game en begint bij het begin. Assassin’s Creed Origins is dan ook een behoorlijk andere game dan alle voorgaande delen. Het is een volbloed actie-RPG, met een dynamischer vechtsysteem, een focus op loot en natuurlijkere verkenning van de immens grote wereld.

Een slim haakje hiervoor is de setting. De game speelt zich af in het Egypte van 49 voor Christus en volgt de Medjay Bajek, een soort koninklijke beschermheer. Na de moord op zijn zoontje en de bruutste opening uit de franchise jaagt hij door Egyptische en door de Romeinen bezette landschappen op de mysterieuze daders. Dit alles speelt zich af vóór de vete tussen de Assassins en Templars, dus is de game minder gebonden aan de dogma’s uit voorgaande delen. Al houdt Origins zich ook aan een nieuw Ubisoft-stramien, een soort piramidestructuur (pun intended), waarbij spelers grinden voor verhaalmissies, die Bayek via tussenbazen langzaam naar de grote bad guy leiden.

Op zich is dat een interessante premisse voor de game, met een toffe rol voor Bajeks vrouw Aya, maar hier en daar voelt de plot ook kunstmatig opgerekt. Wellicht komt dat door de grote hoeveelheid afleiding in de spelwereld. Om te grinden bevechten spelers bijvoorbeeld gevaarlijke nijlpaarden en zijn er allerlei korte doch interessante zijmissies met dilemma’s van de Egyptische bevolking. Dat maakt Origins een betere openwereldgame, één waarin spelers vrijer zijn om te kiezen wat ze doen.

Assassin's Creed Origins

De gameplay is vanwege de gigantische wereld ook anders dan voorheen. Niet langer rennen spelers rond in een stad om mensen te achtervolgen, maar voegen forten, tombes, geheime schuilplaatsen, zeegevechten en uitgestrekte natuurgebieden behoorlijk wat variatie toe. De combat is de grootste verandering, waarbij vijanden niet meer op hun beurt wachten om toe te slaan, maar spelers actief moeten ontwijken en aanvallen. Er is een diverse keuze aan wapens, met allerlei verschillende zeldzaamheden en effecten, en verschillende soorten vijanden vergen een bepaald skillniveau dat voorheen eigenlijk niet vereist was. Vechten is éindelijk uitdagend en tactisch.

Spelers krijgen ook iets meer vrijheid om missies te voltooien. Met Bayeks trouwe adelaar Senu verkennen spelers eerst de desbetreffende omgeving - ter vervanging van de minimap en de Eagle Vision - waarna er allerlei opties zijn om een missie te voltooien. Vind een zijingang, schakel de alarmen uit, leg eerst de gevaarlijkste vijanden om, belaag ze van een afstand of pak waar mogelijk een schip om ze naar de bodem van de Nijl te schieten. Origins lijkt eindelijk de remedie te vinden voor de herhalende, vastgelegde missies van de voorgaande delen, ware het niet dat grinden voor de volgende verhaalmissie soms wat oneerlijk aanvoelt. Dat spelers microtransacties kunnen gebruiken om dat proces te versnellen geeft sommigen dan ook een vieze nasmaak.

Assassin's Creed Origins

Een prachtige odyssee

Na de succesvolle frisse start van Origins vragen velen zich af of Ubisoft wederom twee jaar neemt om de volgende titel te ontwikkelen, maar al gauw blijkt dat in 2018 de opvolger al op stapel staat. Assassin’s Creed Odyssey speelt zich af in het oude Griekenland en is op veel vlakken een verfijning van Origins. Daarmee doe je de game eigenlijk tekort, want een aantal aspecten is dusdanig verbeterd dat Odyssey gezien wordt als een van de beste delen uit de serie.

Voorafgaand aan hun reis tijdens kiezen spelers tussen twee protagonisten: Alexios of Kassandra. Beiden zijn in principe hetzelfde personage, dus je kunt niet wisselen tussen de twee zoals in Syndicate, hoewel Kassandra’s stemactrice door de meeste spelers wordt gezien als superieur. Ook interessant is het nieuwe dialoogsysteem, dat soms een behoorlijke impact heeft op de speelervaring en bijvoorbeeld een reeks boeiende zijmissies ontgrendelt. In dat opzicht is Odyssey vrij verwant aan The Witcher 3, met lastige dilemma’s en veel meer keuze voor hoe je het personage invult.

De wereld van Odyssey is gigantisch - inclusief Sparta, Athene, Kreta en Kefalonia – en zit bomvol met content. Er is zóveel te doen dat je vrij eenvoudig overweldigd raakt als je de met iconen overspoelde kaart bekijkt, waardoor het even duurt om de juiste flow te vinden. Bemoei je met de oorlog tussen Sparta en Athene, spoor mythologische wezens op, jaag, rekruteer luitenants voor je schip of word berucht onder huurmoordenaars via het nieuwe mercenary-systeem.

Assassin's Creed Odyssey

Hoewel al deze systemen mooi samenkomen, is het bijkomende levelsysteem soms nog steeds een blok aan je been. Grinden voor de volgende verhaalmissie breekt het hoofdverhaal soms nog steeds op en voelt soms meer als werk dan vermaak. Na tientallen uren Sparta-trappen uitdelen en rondzwaaien met een speer kán Odyssey wat eentonig worden, maar voor de meesten valt dat in het niet bij de onwijs levendige Griekse wereld en de verhalen die je er beleeft.

Essentie

Inmiddels weten we dat het aankomende Assassin’s Creed Valhalla een aantal pijnpunten moet verhelpen, met onder andere een verbeterd progressiesysteem. De Vikingtijd is daarnaast weer iets totaal anders en afgaande op de eerste beelden wederom een masterclass in het creëren van een historische setting. Wellicht heeft Assassin’s Creed de essentie van de franchise door de jaren heen een beetje losgelaten, maar na dertien jaar verbaast Ubisoft nog steeds met haar grote open werelden. Nog steeds is niks waar, en alles toegestaan.

Dat was het derde en laatste deel van de geschiedenis van Assassin’s Creed. Lees hier deel 1en deel 2 terug!

REACTIES (28) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord