De beste games ooit volgens Sven 

De beste games ooit volgens Sven 2018-06-14T21:16:23
Iedere maand laten we een redacteur aan het woord om zijn of haar persoonlijke top 10 games ooit te bespreken. Dit keer is het de beurt aan Sven om deze bijna onmenselijke taak op zich te nemen, waarbij hij zijn eigen favoriete games volledig weet af te kraken.

Hoe bepaal je in godsnaam welke games tot je top 10 behoren en in welke volgorde ga je ze dan zetten? Net zoals bij mijn voorgangers, PK, Bas en Alie heeft dat alles te maken met gevoel en nostalgie. Toch ga je ergens halverwege deze vrij irrationele besluitvorming ook kijken naar de tekortkomingen van de verschillende titels, in de hoop dat dit de rangorde ergens kan rechtvaardigen. Dat bleek vrij weinig effect te hebben, maar het is interessant om te zien dat deze games, ondanks soms onoverkomelijke imperfecties, toch nog mijn absolute favorieten zijn. Zo goed zijn ze blijkbaar!

Dat bracht me op het idee om het anders aan te pakken. Waarom dit stuk voor stuk fantastische games zijn, kunnen de meesten van jullie namelijk zelf ook wel bedenken. Ik hou zielsviel van elke game in deze lijst, maar ondertussen hebben ze stiekem allemaal iets waar ze best wel crappy in zijn. Bij elke game benoem ik kort waarom ze zo goed zijn, om ze vervolgens finaal af te kraken. Althans, dat probeer ik. Dat is niet altijd even makkelijk over mijn hart te verkrijgen, maar here we go.
   

10. GTA V

Er moest en zou natuurlijk een Grand Theft Auto op deze lijst en deel 5 is de beste. Ja ik weet het, GTA Vice City had de lekkere 80’s vibe en San Andreas was in 2004 best indrukwekkend, maar komop, daar is GTA V op alle fronten toch echt keihard overheen gegaan. De gigantische, enorm gedetailleerde en geloofwaardige wereld, de personages, de heists en de pure hoeveelheid toffe shit om te doen, het hield maar niet op!

Waar het ook niet ophoudt is GTA Online. Het zit prima in elkaar en ik heb er best wat tijd ingestopt, maar we hebben allemaal het gevoel dat Rockstars enorme focus op multiplayer ten koste is gegaan van eventuele singleplayer DLC. Ik hoopte op een uitbreiding in GTA IV-stijl, maar die bleef uit. Ondertussen krijgt GTA Online nog steeds om de haverklap nieuwe dingen, waar de meer offline-gerichte speler als ik natuurlijk geen zak aan heeft. En ben ik de enige die ziet dat die online avatars afschuwelijk lelijk zijn?!  Het is gewoonweg onmogelijk om een personage te maken dat er niet uitziet als een aangereden crackverslaafde met vijf mislukte facelifts. Als ik straks in Red Dead Online geen sexy koiboi kan zijn, dan ga ik er niet eens aan beginnen! Begrepen Rockstar??

    

9. Dishonored 1 + 2

Hier moet ik een klein beetje valsspelen, want ik kan niet kiezen tussen deze twee! Dishonored 1 stak de ziel van Thief in een modern jasje en maakte van elk level een ultieme stealth-sandbox. Nooit eerder voelde ik me zo machtig als met de skills die de Outsider me gegeven had. Dishonored 2 perfectioneerde de combat, maakte non-lethal boeiender, had een aantal onvergetelijke missies en bracht me naar de mooiste stad die ik ooit in een game heb gezien. Allemachtig, betere art direction dan in Karnaca bestaat gewoon niet! De hele steampunky wereld (of eigenlijk natuurlijk ‘whalepunk’) van Dishonored is sowieso waanzinnig origineel en prachtig in al haar ranzigheid.

Wat dan gek genoeg ontbreekt in zo’n originele wereld vol gekke lore, is een boeiend verhaal. Het is allemaal wat slapjes en het komt nooit echt van de grond. Vooral het plot van Dishonored 2 voelt gehaast en voorspelbaar en wordt totaal niet boeiend opgebouwd. Je personage heeft nu een stem, wat de boel een beetje uit zou moeten diepen, maar het commentaar dat vader en dochter op hun omgeving leveren is ronduit suf. Vooral de voiceacting van Corvo klinkt soms bijna lachwekkend, als een soort Dinklebot meets Adam West. Jammer! Eens kijken of Death of the Outsider dat nog een beetje goed kan maken.   

         

8. The Curse of Monkey Island

Jawel, een point-and-click adventure in mijn top 10! Vooral uit nostalgie, want van Telltale Games, de ontwikkelaar die dit uitgestorven genre nog soort van voortzet, moet ik echt niks hebben. Ik kan nog steeds heel erg genieten van deze game uit 1997. De toffe personages, de heerlijke muziek, die priegelige, handgetekende art stijl, alles! Bovendien heb ik met deze game voor het eerst Engels geleerd en begreep ik steeds meer van de gesprekken, telkens als ik de game opnieuw doorspeelde. 100% replay value dus! Sorry, Monkey Island-puristen, ik kan er niks aan doen, dit is nou eenmaal mijn favoriete deel uit de serie.

Ondertussen weet ik natuurlijk ook wel dat dit niet écht Monkey Island 3 is. Monkey Island-papa Ron Gilbert heeft vaker meer dan duidelijk gemaakt dat dit niet het derde deel is zoals hij het voor ogen had, als hij de kans had gehad om het te maken. Zo had hij Guybrush en Elaine bijvoorbeeld never nooit met elkaar laten trouwen en stonden fans van de eerste twee games raar te kijken toen deel 3 het debiele einde van het vorige deel compleet negeerde. Maar dat maakt mij allemaal niks uit, The Curse of Monkey Island blijft een van mijn favoriete games ooit!

   

7. Journey

Dit meesterwerk is misschien wel de allermooiste drie uur die je in ons favoriete medium kunt beleven. Een kunststuk die je in één sessie hoort uit te spelen, waarna het je niet anders dan betoverd achter kan laten. De sfeer, het schitterende woestijnzand (of soms opeens sneeuw), de zachte flow van de gameplay, de meest tedere multiplayer ooit en niet te vergeten de muziek. Oh jezus, die muziek!! Componist Austin Wintory verdient een lintje en gelukkig heeft hij ook genoeg prijzen gewonnen voor deze soundtrack.

Ik zei eerder dat het bedenken van mankementen weinig effect heeft op de volgorde van deze top 10, maar dat blijkt niet zo te zijn. Ik kon er bij Journey namelijk zo moeiljk opkomen, dat ik gedwongen was deze game een aantal plaatsen op te schuiven. Is het misschien te kort, of zijn er te weinig game mechanics? Nee, er meer instoppen zou alleen maar ten koste gaan van de puurheid die het nu heeft. Ik zou bijna zeggen dat het grootste nadeel van Journey is dat je ‘m slechts één keer voor de eerste keer kunt beleven, maar da’s ook weer zo afgezaagd...

    

6. The Witcher 3: Wild Hunt

Dankzij het achterhouden van een Gold Award staat de PU misschien een beetje bekend als anti-The Witcher 3, maar niets is minder waar. We vinden het fantastisch. Deze baanbrekende RPG is zelfs heel hoog tussen mijn persoonlijke favorieten ooit terechtgekomen en dan doe je toch iets goed. Zoals bijvoorbeeld de mooiste en meest boeiende open fantasy wereld ooit neer te zetten, met daarin geen enkele saaie quest? Letterlijk elke sidequest is origineel geschreven en kent een interessant verhaal of gekke twist. En dat is vreselijk knap!

Maar ALLEJEZUS, wat wordt er veel geouwehoerd in deze game!!! Dan kun je misschien wel de best geschreven dialogen in een RPG ooit hebben, maar kon het niet iets minder? Die hoofdverhaallijn is al zo ontzettend lang en een veel te groot deel daarvan breng je pratend door. Vooral bij het middenstuk in Novigrad, waar je quest na quest alleen maar aan het kwekken bent, had ik behoefte aan de vooruitspoelknop.

Wat zeg je? De combat in the Witcher is eigenlijk ook niet zo boeiend? Hmm, daar had ik dan weer niet zo veel moeite mee...

    

5. Metroid Prime

Zoals je ziet aan deze lijst ben ik geen enorme Nintendo fanboy. Verder dan twee Super Mario’s, wat potjes Mario Kart en anderhalf Zelda-avontuur ben ik nooit gekomen. Maar toen was daar Metroid Prime. Er ging een wereld voor me open. Voorheen deed ik alles op PC, maar een vriend wist me te overtuigen dat dit dé reden was om een GameCube in huis te halen en daar had hij helemaal gelijk in (nogmaals bedankt Lucien, mocht je dit ooit lezen!). De sensatie van het ontdekken en het eindeloos scannen van alles wat los en vast zit, de spannendste boss fights en dat allemaal in ongekend mooie graphics; het deed me beseffen dat ik nog lang niet klaar was met computerspelletjes!

Mogelijk het enige wat een klein beetje minder leuk is aan Metroid Prime? De map. Deze is namelijk helemaal in 3D en vergt het ruimtelijk inzicht van Antoni f%#king Gaudí. Bovendien was ik tijdens het spelen zo veel tijd kwijt aan het staren en pielen met die map, dat ik ‘m uit automatisme in het echte leven ook probeerde op te roepen als ik ergens de weg kwijt was. En dat is knap lastig, zonder Google Maps!

    

4. RollerCoaster Tycoon 2

Er zijn games waarbij ik spijt heb van de enorme aantallen uren die ik eraan heb verspild (*kuch* Skyrim *kuch*) en er zijn games waarbij vrijwel elke seconde van de vele maanden werk 100% de moeite waard was. RollerCoaster Tycoon valt natuurlijk in de laatste categorie, aangezien er voor mij geen toffere strategy sim bestaat als dit meersterwerk van Chris Sawyer.

Hmm, net als bij Journey zitten er voor mij aan RollerCoaster Tycoon bijna geen mankementen, die games zijn nagenoeg perfect! Ja oké, ondergronds bouwen is wat lastig en vooral in de missies is het soms heel lang wachten tot je weer geld hebt om verder te bouwen, maar dat nam je voor lief. Het allerkutste is dan misschien nog wel dat Frontier, de enige geschikte RollerCoaster Tycoon ontwikkelaar, een nieuwe merknaam moest zoeken, omdat Atari zo nodig het goedkope, slappe en vooral buggy aftreksel RollerCoaster Tycoon World moest maken. Oh en nog een paar mobiele games die ik hier niet eens wil noemen. F#%kers…

    

3. Grim Fandango

De beste adventuregame die er bestaat, punt. Geen wonder dat het genre daarna een beetje klaar was, het hoogtepunt was gewoon bereikt! De kracht zit hem vooral in de vlijmscherpe dialogen, de film noir-sfeer, de prachtige setting en de algehele originaliteit waarin dit alles verpakt zit. En natuurlijk de altijd rustgevende stem van Tony Plana. De TV-serie Ugly Betty is voor Grim Fandango-fans een compleet andere ervaring als voor de rest.  

Een andere reden dat we het tegenwoordig met gameplayloze Telltale Games moeten doen, is dat de gameplay van de old school adventure games eigenlijk helemaal niet zo heel leuk was. Serieus, die puzzels in Grim Fandango slaan he-le-maal nergens meer op. Geen enkel normaal mens kan deze game uitspelen zonder op zijn minst twintig keer een walkthrough te raadplegen, want de oplossingen zijn vaak frustrerend onlogisch. Niemand zou dat nu nog pikken als deze game vandaag uit zou komen, daar hebben de meesten van ons het geduld niet meer voor.

   

2. Red Dead Redemption

Als je Western om de een of andere twisted reden nog niet cool vond, dan vind je dat na het spelen van Rockstars beste game zeker wel! Red Dead Redemption doet wat dat betreft werkelijk alles goed. Van de whacky personages tot aan de fenomenale soundtrack, alles is één grote ode aan de spaghettiwestern. De game werd ook wel GTA te paard te genoemd, terwijl RDR in veel juist typische GTA zaken nog veel beter is dan GTA zelf! Misschien wel het allerlekkerste aan RDR is nog wel hoe bevredigend, hard en ruw het schietwerk is. Heel knap voor een third-person game en iets waar RDR 2 nog maar aan moet zien te tippen.

Wat er dan wat minder fantastisch is aan Red Dead Redemption voel je vast al aankomen; dat is natuurlijk Jack, John Marstons retarted zoontje. Het vervelendste aan Jack was dat je na het uitspelen van de game verplicht was om met hem verder te spelen, in plaats van met John. Logisch, John was immers dood, maar lang niet iedereen had hier zijn savegame-strategie op voorbereid en moest dus zijn eventuele resterende missies en collectibles met het rotjoch doen. Maar goed ook dat Red Dead Redemption 2 een prequel wordt en hopelijk bij launch iets minder glitchy is…

    

1. BioShock

En dan door naar mijn nummer één. Ik heb het geprobeerd, maar ik kan er nog steeds niet omheen. Na laatst de remaster gespeeld te hebben wist ik het weer zeker: BioShock is en blijft voor mij de beste game ooit. Vanaf het eerste moment wist je al dat het iets speciaals zou worden. Crashen bij een mysterieuze vuurtoren, afdalen in een art deco stad op de bodem van de oceaan en begroet worden door een soort junkie gewapend met vleeshaken en een Iers klinkende knakker op de radio. Beste openingsscène van een game ooit.

Maar zo fantastisch is BioShock nu ook weer niet. Na de bekende grote plottwist zakt het verhaal enigzins in elkaar en weet je dat je eigenlijk alleen maar richting de grote finale boss fight aan het toewerken bent. Dit is een algemeen bekend probleem met slotfases van lange games. In BioShock doen ze hier echter nog vrolijk een schepje bovenop, door er mijn absolute GAME-ERGERNIS NUMERO UNO in te proppen, enkel en alleen om te rekken: een fucking escort missie. ROT! OP!!

Oh, crap. Zo lang bezig om zorgvuldig een top 10 samen te stellen en dan nog klassiekers als Command & Conquer, Commandos, Metal Gear Solid 3 en Anky’s Ruiterschool vergeten… Nou goed, niks meer aan te doen. Ik laat het erbij. Dit zijn voorlopig mijn tien favoriete games allertijden, die ondanks hun tekortkomingen voor mij niet kapot te krijgen zijn. Nu jullie weer! Wie van de redacteuren moet volgende maand zijn favoriete games komen opbiechten? Vertel het ons in de comments!
    

REACTIES (32) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord