De beste games ooit volgens Marvin 

De beste games ooit volgens Marvin 2017-11-10T12:30:54
We laten deze maand weer eens een redacteur aan het woord om zijn of haar persoonlijke top 10 games aller tijden te bespreken. Dit keer viel deze onmogelijke opgave op het bordje van Marvin, die inmiddels de helft van zijn haar is verloren en in al zijn jaren op deze planeet niet zo veel stress heeft meegemaakt.

Een top 10 games ooit? Doen we even, joh! Geef me een ochtendje, dan ram ik er zo een paar duizend woorden uit over waarom deze tien games voor mij de absolute top zijn. Wacht, zei ik ‘absolute top’? Waarom duurt het dan drie dagen voor ik überhaupt akkoord ga met een shortlist, en nog eens dagen aan piekeren en schuiven voor er eindelijk een top 10 ontstaat? Nou, het blijkt belachelijk moeilijk te zijn om mijn gamerscarrière – hoe kort die ook moge zijn – te destilleren tot een top 10. Waar begint een meesterwerk en eindigt de nostalgie? Waar ben ik objectief, waar wordt mijn mening beïnvloed door de dingen die ik inmiddels al weer vergeten ben, waar zijn de games die ik überhaupt nog nooit aangeraakt heb?! Tja, zo´n top 10 is uiterst persoonlijk, en over een week ben ik het waarschijnlijk al niet meer eens met deze hele lijst.

Nostalgie en gevoel zijn de twee belangrijkste factoren, maar ik blijf een mens en zo werken onze hersenen nou eenmaal. Wat me het meest tegenvalt, is hoeveel pijn het doet om de games die ik altijd gezien heb als de absolute top, niet mee te kunnen nemen in mijn top 10. Verhalende meesterwerken als The Last of Us, nieuwe titels als Super Mario Odyssey (want die game doet dingen met me), toonaangevende klassiekers als Max Payne, tijdrovende MMORPG’s als ROSE Online (jij weet niet wat het is, ik spendeerde er jaren van mijn leven aan)… Er zijn zoveel titels die ik in de spotlight wil zetten, maar waar geen ruimte voor is, dat dit lijstje al een trauma of drie bij me veroorzaakt. Het spijt me games, maar dit is – in ieder geval vandaag – hoe mijn top 10 favorieten eruit ziet: 

Doom      

10. World of Warcraft (Wrath of the Lich King)

We trappen af met de game waar ik net als zovelen op deze redactie de meeste uren van mijn gamerscarrière aan ben kwijtgeraakt. Alleen al om die reden bemachtigde World of Warcraft een plekje in deze lijst, en won het van een tal van andere (offline) RPG’s en MMO’s als ROSE Online, Guild Wars 2 en Everquest 2. Maar dat komt ook door de onmogelijke hoeveelheid plezier dat Azeroth en omstreken mij opleverden. Mounts farmen in Outland en Northrend om mijn ePenis te vergroten, urenlang door mysterieuze gebieden ronddwalen en questen, enthousiaster worden van een nieuwe helm dan ik nu van een nieuwe auto wordt… Er is geen game waar ik zoveel herinneringen aan heb als aan World of Warcraft, en hoewel ik de game niet meer zo leuk vindt als ten tijde van uitbreiding Wrath of the Lich King, start ik hem nog regelmatig op.

Nu er een Classic Server is aangekondigd is de kans aanwezig dat ik me daar volledig op stort en vervolgens weer een paar honderd uur van mijn leven kwijtraak, maar ik weet nu al dat dat het waard gaat zijn. Of ik die nieuwe uitbreiding ook fanatiek zal spelen moet nog blijken, maar aangezien ook mijn vriendin aan de WoW zit en het altijd een beetje jeukt om een nieuw personage naar het maximale level te loodsen, ga ik er van uit dat ik ook met Battle of Azeroth weer vrolijk aan het questen sla. En ga huilen omdat de Alliance geen awesome ras erbij krijgt. Foei, Blizzard. 

World of Warcraft: Wrath of the Lich King
      

9. The Binding of Isaac

De 2D random gegenereerde dungeon crawler The Binding of Isaac ziet eruit alsof hij een hoop nostalgische gevoelens bij me los zou moeten maken, maar het is juist de game op deze lijst waar ik het laatst aan ben begonnen. Het is tevens de enige game ooit die ik heb aangeschaft voor maar liefst vier verschillende platformen: PC, PS4, 3DS en recentelijk Nintendo Switch, en daar heb ik nog geen moment spijt van gehad.

De verschillende verdiepingen van Isaacs kelder ontdekken, gaandeweg items verzamelen, secrets onthullen, monsters afknallen en rode balletjes ontwijken is what it’s all about. De randomly generated fun die The Binding of Isaac mij biedt is daarmee fucking tijdloos. De kans is groot dat de game over vijf jaar nog hoger op deze lijst staat, maar omdat hij nu al de game is waar ik wekelijks op terugval is plek 9 wel het minimale.

The Binding of Isaac
     

8. DOOM

Om nostalgische redenen wilde ik eigenlijk de originele DOOM in deze lijst verwerken – uhh, scratch that. Mijn liefde voor Doom gaat namelijk veel verder dan nostalgie; de fast-paced demonenafslachterij waar de originele games en de reboot om draaien zit inmiddels in mijn DNA verwerkt en is één van de weinige dingen die mijn hersenen naast zuurstof nodig hebben om te overleven. Het gaat hier dus om de DOOM-reboot uit 2016, een game die mij bij mijn ballen greep en me niet meer los heeft gelaten. Het omarmt de klassieke razendsnelle gameplay van de originelen, het leveldesign is weergaloos en ingewikkelder dan 99 uit de 100 shooters, het gebrek aan verhaal wordt op een te goede meta-manier aangekaart en de muziek… Oh shit.


   

De muziek van Mick Gordon is inmiddels misschien wel mijn favoriete game-soundtrack ooit, puur en alleen omdat de keiharde mechanische geluiden die hij uit zijn 8-snarige gitaar tovert beter samengaan met het demonengeweld dan deze Top 10 Games met een midlifecrisis. Daarbovenop is het de eerste djent-soundtrack voor een game die ik bewust meemaak. DOOM is tevens de énige singleplayer-game waar mijn hartslag compleet gestoord van wordt, en de adrenaline die het los maakt is voor mij niet te vergelijken met welke andere game dan ook.


    

7. Gothic

Er zijn zoveel RPG’s die ik op deze lijst wil zetten dat het belachelijk veel pijn doet om dat niet te kunnen. Nostalgie geeft bij deze game uiteindelijk de doorslag, maar daarbij komt dat deze franchise en ontwikkelaar wat mij betreft wel wat extra liefde verdienen. De Gothic-franchise is een klassieke RPG-serie die mij als jongeling aan het gamen kreeg als geen ander. De werelden zaten zo verdomd goed in elkaar - met een ‘gigantische’ open wereld om te ontdekken, verschillende groeperingen en kampen, onvergefelijke progressie (met trial & error erachter komen welke monsters en NPC’s je wel en niet aankunt), mogelijkheden om álles te ontdekken en daarbij een vrijheid die we pas vandaag de dag als een norm ervaren.

Al in 2001 bood Gothic mij wat games als The Witcher 3 en Dragon Age: Origins jaren later bieden, en het is dan ook niet heel gek dat dit dé game is waar mijn liefde voor RPG’s – hell, mijn liefde voor gamen echt bij begon. Hoewel mijn geheugen niet bepaald slecht is, is er geen andere game waar ik nog zoveel van herinner als Gothic. Hoe ik ’s nachts rond kampjes ging sneaken om te looten, en steevast werd aangevallen door een guard, hoe ik langzaam maar zeker steeds meer mensen kon overpoweren en me een weg door de verschillende facties van de wereld lulde… Noem het nostalgie, maar ik hou van Gothic, en als ik hem weer speel voel ik weer de liefde die ontwikkelaar Piranha Bytes in de game heeft gestopt. Diezelfde liefde die de Duitsers volgens mij nog altijd in hun games stoppen – ja, ze hebben net een nieuwe game uit genaamd Elex, en hoewel weinig mensen daar enthousiast van worden (fucking IGN gaf ‘m een 4,3) kan ik niet wachten tot ik een paar dagen vrij heb om die helemaal verrot te spelen.

Gothic
    

6. Fallout 3

Die RPG-liefde die ik hiervoor beschreef culmineerde in 2008, het jaar waarin ik mijn liefde voor singleplayer-gamen terugwon. Begrijp me niet verkeerd, rond deze tijd gamede ik nog bijna dagelijks, maar het duurde tot Fallout 3 voor ik weer eens uren en uren en uren achter elkaar door een speelwereld liep te struinen. Hoewel veel mensen niet meer kunnen zien dan al die poepbruine en groengele tinten, zag ik een waanzinnige wereld die aangetast is door een tekenend en onwaarschijnlijk interessant moment in de (fictieve) tijd: het vallen van de atoombom. De post-apocalyptische wereld schreeuwde om verkend te worden, en dat is precies wat ik deed. Honderden uren spendeerde ik aan één playthrough, waarbij ik waarschijnlijk elk fucking doosje in de Wasteland heb doorzocht en geplunderd, en elke quest tot een einde heb gebracht. Fallout 3 deed iets met me, want de behoefte om in een open wereld-game elk hoekje en gaatje van de speelwereld te bevingeren, is me tot de dag van vandaag bijgebleven.

Fallout 3
   

5. Call of Duty 2

Mijn jeugd zat bomvol extreem fijne shooters. Van Doom tot Painkiller en van Redneck Rampage tot Quake; hoe mijn ouders er mee instemden is voor mij een raadsel, maar dat ik al vroeg een voorliefde voor geweld had mag duidelijk zijn. Gek genoeg is het niet één van die klassieke shooters die hoog op mijn lijstje staat, die eer krijgt Call of Duty 2 namelijk, mede door de belachelijke hoeveelheid uren die ik erin heb gestoken. Ik weet niet hoe het mogelijk is, maar toen ik ‘rifle only’-servers in de gamemodus Search & Destroy had ontdekt, was mijn leven voorbij. Ieder vrij moment van de dag moest ik online in ongeveer drie of vier verschillende maps (die het leukst waren) – soms wekenlang alleen in de map Toujane – rondbrengen, en ik kon niet slapen voor ik een paar veel te rewarding quickscopes uit mijn muis forceerde. De gameplay die rifles met zich mee brengen in de S&D-setting is op papier erg simpel, maar door de skill die er bij komt kijken en de clans die zich alleen al in deze gamemodus vormden, naderde die simpliciteit perfectie. De leukste shooter die ik hands down ooit heb gespeeld.


    

4. Mass Effect 2

Van de leukste shooter die ik ooit heb gespeeld naar de leukste RPG die ik ooit heb gespeeld. Mass Effect 2 bleek een voorbode voor de belachelijke brandende passie die ik heb voor franchises als Star Trek en Star Wars. In Mass Effect 2 heb je een heel universum tot je beschikking, tot de nok toe gevuld met collectibles en andere meuk, maar het is juist het verhaal dat een blijvende impact op me heeft gemaakt. Het verkennen van nieuwe planeten en het aantreffen van (in ieder geval voor de speler) nieuwe levensvormen is iets wat mij onwijs aansprak, en me ook ooit naar Star Trek trok.

De game zit tjokvol iconische gamemomenten waar ik nog kippenvel van kan krijgen als ik er aan terugdenk. Van het beslissen wat je met de Genophage doet tot het vele rondlopen en praten met je crewleden op het schip; de dialogen zijn onwijs goed geschreven, de keuzes die je als speler kunt maken – sterk polariserend zoals ze zijn – voelen aan alsof ze een echte impact maken en de combat en character progressie is daarbovenop om te smullen. Mass Effect 2 heeft voor mij evenveel grootsheid als bijvoorbeeld een Empire Strikes Back, en verdomme dat zegt veel.

Mass Effect 2
    

3. Diablo 2

Man, wat hou ik van top-down actie-RPG’s. Als een maniak aanvallen spammen met je muis en gaandeweg hopen op interessante enemies en phat loot: het is inmiddels een klassieke formule, eentje die ik voor het eerst tegenkwam in Diablo 2. De bijna hack & slash-titel van Blizzard heeft één van de beste vormen van character progressie die ik ooit ben tegengekomen. Van het kiezen van een van de classes, tot het spenderen van skill points en het verdelen van talenten in de talent tree, en natuurlijk het vergaren van dikke armor door de fantastische wereldbazen een kop kleiner te maken en die weer te customizen met een flink aantal runes; er zijn belachelijk veel manieren waarop je in Dablo 2 jouw personage echt uniek kan maken. Alleen de manier waarop dat mij jarenlang bezig heeft kunnen houden om bijvoorbeeld de perfecte Hammerdin te creëren, is al genoeg voor een derde plek. De wereld is daarbij ook nog eens één van de meest meeslepende en magische dingen die Blizzard ooit heeft bedacht en zelfs het verhaal van opperdemoon Diablo (en later Baal) laat tot op de dag van vandaag een rilling over mijn rug lopen. Diablo is liefde.


    

2. Pokémon Red

Pokémon en ik gaan inmiddels al zo ver terug dat ik het exacte moment niet meer kan aanwijzen waarop ik halsoverkop verliefd raakte op de franchise. Omdat dat waarschijnlijk de Sinterklaasavond is waarop ik Pokémon Red kreeg voor mijn Gameboy, moet en zal hij op nummer 2 in deze lijst (ook al vind ik Crystal als geheel een betere game zijn. Inmiddels heb ik Pokémon Red, Pokémon Gold en Silver en Pokémon Emerald zo vaak gespeeld dat ik Kanto, Johto en Hoenn kan dromen, en daar zijn die verdomd leuke Pokémon de schuld van. Natuurlijk vond ik ze al schattig en leuk om naar te kijken, maar naarmate de franchise volwassener werd kwamen er meer tactische mogelijkheden bij en was ik ineens dagelijks bezig met evoluties, natures en later ook talents, om nog maar te zwijgen over de gigantische berg aan mogelijke Pokémon-combinaties die ik geprobeerd heb voor mijn vele teams. Tot op de dag van vandaag ben ik verslaafd aan zowel de oude als nieuwe zakmonsters, en het jeukt inmiddels als een motherfucker om weer te beginnen met het verzamelen van Pokémon-kaarten, maar boven alles kijk ik van alle dingen in het leven het meest uit naar een nieuwe Pokémon-game voor de Switch. En dat spreekt boekdelen.

Pokémon Red professor Oak
   

1. BioShock

Het is vervelend dat ik na Sven degene ben die deze lijst mag maken, want ik kies voor exact dezelfde game als mijn favoriet. Zonder BioShock had ik deze lijst namelijk waarschijnlijk nooit gemaakt; zonder BioShock was ik nooit zo gek geweest om me jaren geleden aan te melden voor een stage bij PU; zonder BioShock was de achterlijke passie die ik heb voor dit fantastische medium waarschijnlijk niet zo groot. Waarom? Het verhaal en de setting zijn voor mij een natte droom die werkelijkheid is geworden, en de game kwam op mijn pad in een cruciaal moment in mijn leven. Voor die tijd wist ik niet dat games zo belachelijk goed een verhaal over kunnen brengen, en was ik al helemaal niet bezig met thema’s als geloof en socialisme en bijna abstracte begrippen als vrijheid.

BioShock liet me evenveel nadenken als een paar van de beste boeken die ik ooit heb gelezen – en dat komt uit de mond van een student Nederlands -, en in combinatie met de fantastische setting (die logischerwijs uit het verhaal voortkomt) zorgt dat ervoor dat ik geen enkele andere single-player game zo vaak heb gespeeld. Inmiddels heb ik het verhaal wel zo’n zes keer doorlopen, met als laatste keer de Remaster, die dus voor de zesde keer mij verzekerde dat BioShock de game is waar ik mijn hele leven naar terug zal gaan, al is het alleen om hoe onwaarschijnlijk belangrijk de shooter is geweest voor mijn ontwikkeling als gamer. Ken Levine, zelfs als je nooit meer een game schrijft, zal je voor altijd een van mijn grootste helden blijven. Rapture pakt in ieder geval niemand meer van me af.

BioShock Andrew Ryan No Gods Or Kings Only Man

Games die wat liefde verdienen omdat ik me anders vies voel: ROSE Online, Super Mario 2, Grim Fandango, Scratches, Max Payne, The Stanley Parable, Delta Force, Mario Kart Double Dash, Half-Life 2, Baldur’s Gate 2, Burnout Paradise, Need for Speed Undergound 2, GTA Vice City, Super Mario Odyssey.

REACTIES (63) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord