Cinematic: Indie Game: The Movie 

Met toestemming van Wouter mocht PeterKoelewijn een oude rubriek uit de mottenballen trekken: Cinematic! Ooit dé plek bij PU om (game)films te eren of af te kraken, vandaag na een eeuwigheid afwezigheid weer nieuw leven ingeblazen dankzij Indie Game: The Movie. Dit is per slot van rekening een film voor gamers, gefinancierd en geproduceerd door gamers over gamedevelopers die games maken. Indie games that is!

In een relatief korte tijd (één consolegeneratie) is het begrip ‘indie game’ algemeen geaccepteerd geworden. De meeste van jullie zullen dan denken aan kleine spelletjes die je moet downloaden en vaak veel meer durven dan de huidige AAA-games. Om die reden vinden gamemedia zoals wij het ook leuk om erover te schrijven; een volledig originele game spelen doen we tenslotte niet iedere maand meer.

Independent games
Indie games worden onafhankelijk geproduceerd. Maar de ‘independent’ in indie game staat ook voor de visie die de developers hebben. Ze maken geen games die ontstaan zijn na marktonderzoeken over wat de consument het liefst wil spelen; nee, ze maken games die ze zelf het liefst willen spelen. En dat heeft de afgelopen jaren voor een paar prachtige eindresultaten gezorgd.

Indie Game: The Movie is opgezet door de Canadese filmmakers James Swirsky en Lisanne Pajot (zie foto rechts) en probeert een realistischer beeld te scheppen over hoe (indie) gamedevelopers achter de schermen werken. Making-ofs zijn er in alle soorten en maten maar worden doorgaans door publishers zelf gefinancierd. Negatieve opmerkingen over Game X worden weggelaten en ontwikkelaars komen doorgaans alleen in beeld om hun product te aanbidden. Jammer, want Nederland alleen al telt duizenden mensen die games willen maken, kijkend naar alle verschillende opleidingen en kleine studio’s die uit de grond schieten.

Kickstart my art
Vanaf het begin was er onder gamers al veel interesse in deze documentaire en Indie Game kreeg het voor elkaar om niet een maar tweeKickstarters succesvol af te sluiten. Met het geld gingen Swirsky en Pajot langs bij  Edmund McMillen en Tommy Refenes (Super Meat Boy), Jonathan Blow (Braid) en Phil Fish (Fez). In totaal hebben ze 300 uur aan beeldmateriaal gefilmd. Nu is Indie Game: The Movie een documentaire van 96 minuten geworden, dus je ziet slechts een fractie van de projecten – en ja - helaas blijft dat gevoel ook een beetje hangen na de credits. Toch leg ik even de opbouw van de documentaire uit want de tijdsbesparende oplossing van het Canadese duo is aardig slim.

The Good, the Braid and the Super Meat Boy  
Hun plan was om het werk aan een game zo realistisch mogelijk in beeld te brengen en dat doen ze door simultaan drie verhalen te vertellen. Braid is al sinds 2008 uit en Jonathan Blow vertelt dus over zijn ervaringen in het verleden. Team Meat is tijdens het filmen bezig met de laatste loodjes van Super Meat Boy en op het eind maak je de launch op Xbox Live Marketplace mee; het heden… sort of. Fez was op het moment van filmen nog lang niet klaar en wordt na jaren afwezigheid weer getoond op PAX East in 2011; de toekomst. De verhalen lopen door elkaar heen en het talent van de documentairemakers toont zich want het voelt nooit onsamenhangend aan. Braid, Super Meat Boy en Fez zijn drie zeer verschillende games maar ze hebben alsnog wat met elkaar gemeen. Het meest, zo toont de documentaire, dat de devs hun games praktisch leven!

Emotionele wrakken
De vier hoofdrolspelers van de documentaire zouden niet misstaan in een Canadese versie van The Big Bang Theory. Natuurlijk zijn ze nerdy maar niet alleen op een aandoenlijke manier. Het is duidelijk dat de indie games hun makers slopen, gelukkig nog niet Van Gogh-style maar het komt soms in de buurt. Tommy Refenes, de coder van Super Meat Boy, is een emotioneel wrak en de documentaire begint dan ook met dat ie flipt wanneer de game op launchdag niet in de etalage van Xbox Live Marketplace staat. Zijn collega, McMillen geeft toe amper tijd voor z’n vrouw te hebben. Jonathan Blow raakte na de launch van Braid verslaafd aan het reageren op berichten en reviews van zijn game, zoekend naar de kleinste onjuistheden. En Phil Fish? Nou, laat ik Jurjen in z’n Fez-review quoten: hij is een beetje een eikel. Meerdere malen springt hij in de docu uit zijn vel omdat z’n ex-compagnon geen toestemming wil geven om Fez te tonen op PAX East.

Verwondering
Vier sneue gevallen die niettemin stuk voor stuk de show stelen. Ik richt me in deze Cinematic op de bitterheid omdat ik die vaak mis in making-ofs. Maar er is ook genoeg ruimte voor verwondering en zelfs ontroering. Zoals wanneer McKillen over zijn oma praat die hem als kind altijd aanmoedigde te tekenen wat hij leuk vond. Of Phil Fish die een stokoude computer tevoorschijn tovert en zijn eerste games speelt die hij samen met z’n vader schreef. Games maken is niet altijd leuk, maar wel altijd een avontuur.

Om die reden alleen al raad ik deze documentaire aan iedereen aan die interesse heeft om games te maken. Er missen een paar grote namen zoals Minecraft en Sword & Sworcery, maar het biedt je alsnog een eerlijker kijkje in het maken van games dan welke docent je ook kan bieden. Je kan de film voor nog geen tientje kopen op de officiële site; een bezoekje is sowieso de moeite waard vanwege alle extra content en artikelen over de vorming van de documentaire.
Indie Game: The Movie is niet dé documentaire die je alles vertelt over de kleine kunstenaars waarvan we de afgelopen jaren zijn gaan houden. Wel is het een verdomd goed begin naar die ultieme documentaire. Het grootste minpunt is dat er nog zo veel footage niet getoond is en dat sommige namen zoals Notch ontbreken. Daarmee geef ik echter alleen maar toe dat ik naar meer hunker. Indie Game: The Movie 2, 3 en Resurrection. Laat maar komen!