BioShock: Infinite – Waarom Columbia briljant is 

BioShock: Infinite – Waarom Columbia briljant is 2013-04-08T17:42:18
Sinds BioShock: Infinite twee weken geleden verscheen, leeft Graddus op een roze wolk. De sfeer, het verhaal, Elizabeth: de Amsterdammer heeft het ene game-orgasme na het ander. Luchtstad Columbia biedt alles wat je van een spelomgeving verwacht. Maar welke zaken tillen een gamewereld nou precies van goed, naar briljant?

Ik had vooraf hoge verwachtingen. Bijna onrealistisch hoog. BioShock: Infinite mag zich dan wel tussen de wolken afspelen, mijn hype voor deze titel bevond zich ergens tussen Neptunus en Mars. Er kon echt van alles fout gaan. Een saai verhaal, te casual/lineair, of misschien zou Columbia wel gewoon niet zo net boeiend worden als voorganger Rapture. Het verschil tussen een geniale gamewereld en een inwisselbaar universum zit namelijk vaak in een klein hoekje…

Maar gelukkig. Op het moment dat ik mijn eerste schreden in Columbia zet, weet ik het diréct. Dit is een wereld die ik wil leren kennen. Een universum dat uitnodigt om helemaal uitgewoond te worden, net zolang totdat ik elke vending machine hebt gehackt en in elke kaleidoscoop heb gegluurd. Columbia is het Rome van de game-industrie: ook na tientallen bezoekjes, raak je er nog niet op uitgekeken.

Maar waarom dan? Wat maakt Columbia nou precies zo fascinerend? Het blijkt een combinatie van factoren, een wetenschappelijke mix waaraan je feitelijk elk speluniversum kunt toetsen.

Bioshock infinite

 

Schoonheid

BioShock: Infinite bevindt zich momenteel op eenzame hoogte. Dat is allereerst natuurlijk te danken aan de fabelachtige wijze waarop alles in beeld verschijnt. In mijn analyse van de graphics van Crysis 3, constateerde ik al dat sexy beelden eigenlijk puur en alleen een lokkertje zijn. Een middel om je over de drempel te duwen. Het is echter een absolute vereiste om een beklijvende gamewereld te fabriceren en Columbia slaagt hiervoor met vlag en wimpel.

In principe begint het al bij het menuscherm: met één van de vele pittoreske straatjes van de luchtmetropool op de achtergrond, kies je de instellingen waarmee je Infinite wil spelen. Het lichteffect van de laaghangende zon zorgt voor een sprookjesachtig sfeertje - een perfect zomeravondgevoel is het resultaat. Maar de knappe bloomingeffecten zijn slechts één van de technische hoogstandjes die de graphics van BioShock: Infinite zo fantastisch maken. Want alhoewel je vaak vergezichten van meerdere kilometers tegenkomt, is er nooit sprake van pop-up, zijn de textures immer haarscherp en gaat er geen frame verloren. Ontwikkeltechnisch steekt deze nieuwe BioShock bizar goed in elkaar. Alle bits en bytes vullen elkaar perfect aan, en Columbia oogt daardoor precies zoals je zou verwachten van een stad hoog in de wolken. Bijzonder knap, gezien het feit dat niemand weet hoe zoiets er in het echt uitziet...

bioshock infinite schoonheid

 

Sfeer

Het mag duidelijk zijn dat Columbia een geloofwaardige, bruisende metropool is. De adembenemende ambiance zit hem evenwel niet alleen in de felle zonnestralen, het dromerige wolkendek en de aparte begin-van-de-twintigste-eeuw architectuur. Nee, de echte sfeerbrengers zijn de bewoners van het luchtutopia. Elke NPC die je tegenkomt heeft wel wat te melden. Of het nu kritiek is op het bewind van The Prophet door de onderklasse, of juist goedkeurend gemeesmuil van zonnebadende kakwijven op het strand: de mensen in Columbia zijn driedimesionaal. Je gaat om ze geven.

Daarbij heb je zelf ook grote invloed op de dagelijkse beslommeringen. Om spoilers te vermijden, neem ik als voorbeeld een scène uit het begin van de game. Als Booker DeWitt arriveer je bij een soort publiekelijke tuchtiging van een stel onderdrukte bewoners. Aan jou de keuze: smijt je een rotte appel in het gezicht van het plebs, of juist in het grijnzende smoelwerk van de spreekstalmeester die het misselijkmakende tafereel aan elkaar lult? Ik kies voor het laatste. En, het voelt goed. Alsof ik zelf onderdeel ben geworden van de spelwereld en mijn acties een wezenlijk verschil maken.

bioshock infinite sfeer

 

Afwisseling

Hoe goed de combat ook in elkaar steekt en hoe fijn het ook moge zijn om door de straatjes van Columbia te slenteren, om BioShock: Infinite naar een nóg hoger plan te duwen voelden de ontwikkelaars dat ze meer moesten doen. Nieuwe gameplay. En verdomme, wat is dat ze goed gelukt. Booker's trekhaak is een waardevolle toevoeging. Het ding dient niet alleen als wapen, maar tevens als transportmiddel waarmee je aan de skyline hangt - de monorail-achtige constructie die de verschillende onderdelen van de luchtstad met elkaar verbindt. Rondsuizen aan de rails is even leuk als spannend. Het is de achtbaan waar je als kind van droomde.

Daarnaast biedt Infinite een intrigerende mix tussen explosieve en juist rustige secties. Het ene moment ben je verwikkeld in een epische battle met meer dan tien vijanden, terwijl je het andere moment doodgemoederd op zoek gaat naar een codeboek om een verborgen boodschap van de Vox Populi te ontcijferen. Je verveelt je geen seconde en het belangrijkste: je hebt bijna nooit het gevoel alsof je dezelfde situatie een tweede keer herspeelt...

bioshock infinite afwisseling

 

Verhaal

Tja, waar is een game-universum zonder een sterk verhaal? BioShock: Infinite biedt er één met meerdere lagen en thema's, waarbij het geheel veel meer is dan de optelsom der losse delen. Rode draad is natuurlijk het kat-en-muisspel waarin Booker DeWitt en de enigmatische Elizabeth verwikkelt raken. Columbia zelf vertelt echter een nog veel omvangrijker verhaal dan dat. De stad herbergt volwassen zaken als Amerikaans exceptionalisme, geloof, racisme, menselijke wreedheid en imperialisme. Veel -ismes dus, en da's altijd goed.  

Mis je één of meerdere lagen in het verhaal van BioShock? Niet erg. Ook al speel je deze game op zijn meest oppervlakkig en rush je puur en alleen guns-blazing op easy door de storymode, dan nog beleef je een ervaring die je in weinig andere games vindt. En ga je er wel goed voor zitten om zoveel mogelijk uit het verhaal en de wereld te halen? Oeh lala, jij kleine slimmerik. Doorploeg Infinite doorwrocht, en je leert bijkans meer over het leven dan tijdens een complete, vierjarige bachelor geschiedenis...

bioshock infinite verhaal

 

Detail

Details - de naam zegt het al - zijn misschien klein en onopvallend, maar voor een perfecte gamewereld onmisbaar. Hoe vaak liep ik niet rond in een spel, trad ik buiten de gebaande paden en vond ik slechts lui gamedesign. Een enkel boompje, een low-res rotsblok of een huisje waarvan de deuren voor altijd gesloten zouden blijven. Alsof het spel tegen me zei: 'Hup, terug jij. Hier hoor je niet te komen, want hier is niks.'

Hoe anders is dat in BioShock: Infinite. In elk hoekje is wel iets boeiends te vinden; of het nu een verdwaalde NPC is, een pakje sigaretten (extra zout, maar slecht voor de gezondheid!) of een poster met anti-Prophet leuzen. Op een gegeven moment kwam ik op een soort observatiedek terecht. Onder me lag Battleship Bay en daar weer onder de ‘echte wereld’. De vele verschillende eilandjes van Columbia zweven idyllisch in de lucht. Het is alsof er niks aan de hand is, alsof er geen burgeroorlog woedt die het zwevende paradijs uiteindelijk te gronde zal richten. ‘Damn, wat zou ik graag willen dat hier ergens een verrekijker staat’, hoor ik mezelf denken. En verdomd, een paar meter verderop staat zo’n ding. Alsof het spel mijn gedachten leest... En hoe vaak kun je dat nu zeggen?

bioshock infinite detail

 

REACTIES (48) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord