Assassin’s Creed III DLC - The Betrayal Review 

Assassin’s Creed III DLC - The Betrayal Review 2013-03-22T12:04:34
Het tweede deel van Ubisofts “We helpen de Amerikaanse geschiedenis nog verder naar de bliksem” DLC trilogie voor Assassin’s Creed III is uit! Weet Connors strijd tegen George Washington nog steeds te boeien?

De vorige keer in The Tyranny of King Washington:

Connor werd wakker in een mysterieuze alternatieve wereld. Zijn moeder leeft maar z’n volk wordt (nog meer) opgejaagd en verhandeld als slaven. Connor ziet met eigen ogen toe hoe George Washington krankzinnig is geworden door een Apple of Eden. Tegelijkertijd is hij ook krachtig genoeg om de assassin half dood achter te laten na een een op een gevecht. Een verzetsoorlog breekt uit waarbij Connor de krachten van een geheimzinnige spirit tree oproept. De kracht van de wolf schenkt hem de mogelijkheid tijdelijk onzichtbaar te worden, zodat hij het kamp van Benedict Arnold kan binnendringen. Hij weet de onderknuppel van Washington te vermoorden, maar wordt kort daarna gevangengenomen en meegevoerd naar Boston.

The Tyranny of King Washington

Weet de assassin te ontsnappen, komt hij achter het geheim van deze koortsdroom en leren we bij PU ooit eens wanneer we verdomme een spoiler alert moeten plaatsen? De antwoorden zijn ja, waarschijnlijk en Sneep vermoordt Perkamentus!

De vliegende assassin

Natuurlijk weet Connor te ontsnappen uit de handen van George Washington. We moeten na deze DLC chapter er nóg een voltooien in april. Boston is nog verder gemilitariseerd dan de Frontier en wordt geleid door Benjamin Franklin. Connor komt in contact met het verzet, dat bestaat uit de resterende ‘Sons of Liberty’ en een sporadische indiaan. Die laatste vertelt de assassin dat hij nogmaals van de spirit thee kan drinken om extra powers te bemachtigen. Inderdaad, klinkt als verdomd handige informatie dat in de eerste chapter al verteld had kunnen worden!

Maar goed, in The Betrayal krijgt Connor dus de kracht van de adelaar, die hem korte afstanden laat rondvliegen als de roofvogel. Je kan zelfs door de actieknop ingedrukt te houden, domweg naar een doelwit vliegen om zijn adamsappel te doorboren. Doen de wolfpowers denken aan de cloaking device van de Predators, het teleporteren heeft wel wat weg van de film Jumper uit 2008. Daar zit ook een boosaardige religieuze organisatie in. Hmmmm…

Makkelijker

Gelukkig is de nieuwe power goed uitgewerkt. Sterker nog, hij is iets té goed uitgewerkt, vind ik. Was de eerste DLC chapter lekker pittig door de vele stealth missions en beperkte wapens; Eagle Flight laat je zo’n tien keer achter elkaar teleporteren als het moet. Het vreet nog steeds je levensbalk op, maar met kleine damesachtige hapjes. Het aantal had gerust gehalveerd kunnen worden als Ubisoft dezelfde moeilijkheidsgraad wilde houden. En de meeste mensen zullen dit verhaal pas spelen zodra ze Assassin’s Creed III z’n main story hebben voltooid.

The Betrayal zal opnieuw zo’n drie uur van je tijd innemen. De missies zijn actievoller dan in The Infamy en kennen vaak verrassende wendingen. Neem bijvoorbeeld een missie waarbij je met iemand moet dammen om informatie te winnen. Is al gedaan in de normale singleplayer; alleen deze keer weet de persoon Connor zo te irriteren dat ik halverwege het potje opeens de optie kreeg om te “rage quiten”. Een bargevecht volgde, wat maar goed is want ik zuig in dammen. Veel missies combineren de twee natuurkrachten en die behoren vaak tot de beste uit de DLC. Toch zal de gemiddelde AC-gamer nergens om hoeven te zweten.

The Tyranny of King Washington

De Graddusen

Twee dingen neem ik de DLC kwalijk. The Betrayal heeft opnieuw maar een zeer mager aantal optionele opdrachten in de omgeving van Boston gestopt, en ze zijn net zo inspiratieloos als de vorige keer. Daklozen eten geven om twee pijlen als beloning te krijgen, wooptie-fucking-doo!

The Tyranny of King Washington

Verder zijn er wat leuke stealth missies, maar geen enkele die de Graddusen van de wereld zal doen watertanden. Deze diehard stealthgekken waren begrijpelijk teleurgesteld in de singleplayer van Assassin’s Creed III en na het veelbelovende The Infamy, keert The Betrayal terug naar de meer actievollere missies. Echte assassinations zoals uit “de gloriedagen” zijn er niet. Als je daar naar zoekt, kijk niet bij The Tyranny of King Washington.

Conclusie

The Betrayal brengt het balletje goed aan het rollen voor de oorlog tegen de krankzinnige koning Washington. Ik heb me weer prima vermaakt maar de missies hebben wel meer weg van die uit de hoofdgame. Fans van het stealthy uitschakelen van belangrijke doelwitten, kunnen beter wachten op de aankomende DLC van Dishonored, om een willekeurige concurrent te noemen.

REACTIES (20) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord