Afgegleden gameseries: Sonic 

Afgegleden gameseries: Sonic 2018-06-06T11:54:42
Mass Effect. Sonic. Halo. Videogameseries die vroeger aan de top stonden, maar waar tegenwoordig de honden geen brood van lusten... Aan de hand van een feitelijke reconstructie onderzoekt Graddus hoe het zover heeft kunnen komen.

Sonic-fans hebben het zwaar. Vertelden ze vroeger vol trots hoe cool die blauwe egel wel niet was, tegenwoordig gaan ze met een lange, grijze regenjas en zonnebril over straat. Uitgelachen worden ze. Weggehoond. En als ze niet oppassen, met pek en veren besmeurd.

Hoe kon zo'n platformicoon, ooit concurrent van Mario en met meer dan 100(!) games achter zijn naam, zó diep zinken? Lees en huiver...

Sonic   

Nintendon't

'Genesis does what Nintendon't' is de slogan waarmee SEGA zijn eerste thuisconsole (bij ons bekend als de Megadrive) eind jaren '80 introduceert. Bij zo'n rebelse kreet horen natuurlijk rebelse games, alsook een rebelse mascotte. Enter Sonic: de blauwe egel met piekhaar die sneller rent dan Forrest Gump on speed. Qua karakter is Sonic alles wat Mario niet is - cool, eigenwijs en bijdehand. Een nieuwe held is geboren.

Gamers omarmen het merk Megadrive massaal. De console verkoopt bijkans evenveel als de SNES, terwijl ook de eerste drie Sonic the Hedhehog-games (die veel meer om skill draaien dan Mario's exploration-gameplay) als warme broodjes over de toonbank vliegen. Op het schoolplein ontstaan felle discussies, vergelijkbaar met de hedendaagse strijd tussen PlayStation en Xbox.
   

Andere genres

Al snel realiseert SEGA zich dat Sonic een winner is. Men hoort de kassa rinkelen en kwakt een shitload aan spin-offs en cameo-appearances op de markt, waaronder de racegame Sonic Drift en Sonic the Hedgehog Spinball. Zelfs andere characters uit de serie krijgen hun eigen game, zoals Tails met Skypatrol.

In tegenstelling tot de hoofdgames zijn niet al deze titels even geslaagd. Neem Sonic Labyrinth uit 1995: een isometrische puzzelspel dat weinig met Sonic's roots te maken heeft, en dat zó ongelooflijk kut is dat iedereen die er toen 60 euro voor betaalde nog steeds een beetje misselijk wordt als ze eraan terugdenken. Het is een groot contrast met Mario die eigenlijk altijd in triple-A producten acteert.

Tussen 1991, het jaar waarin Sonic zijn debuut maakt, en 1995 verschijnen er ruim twintig games met de blauwe egel. Een ongelooflijk aantal, wat ondanks de ontegenzeggelijke kwaliteit van de hoofdreeks zorgt voor een zekere Sonic-moeheid. Het is duidelijk dat er iets moet veranderen.

Sonic   

De stap naar 3D

Het gesteggel met hun mascotte is niet het enige probleem voor SEGA. De opvolger van de Megadrive, de Saturn, is namelijk geflopt en als één van de oorzaken wordt gegeven dat er geen echte, traditionele Sonic-platformer voor verscheen. Alleen van die rare spin-offs waar ik het net over had.

In 1998 releast SEGA de Dreamcast; twee jaar vóór Sony's PlayStation 2 en zelfs drie jaar eerder dan Microsoft's Xbox. Met deze headstart hoopt SEGA een allesbeslissende first-strike uit te delen. Eén van de belangrijkste launchgames is Sonic Adventure en hoewel het absoluut niet de impact van Super Mario 64 heeft, is het wel een prima game. Voor het eerst in lange tijd kan de egel zich weer eens meten met zijn rivaal.
   

Lauwwarm

SEGA zou SEGA niet zijn als ze niet onmiddelijk proberen in te cashen op Sonic's hernieuwde populariteit. Zo komen de Japanners met Sonic Shuffle, een soort poor-mans Mario Party kloon. Het publiek reageert lauwwarm. Zelfs het tweede deel van Sonic Adventure slaat dood. De PlayStation 2 ligt inmiddels in de winkels en het is duidelijk dat de Dreamcast de strijd heeft verloren.

Het ooit zo machtige SEGA besluit een jasje uit te trekken en verder te gaan als third-party ontwikkelaar. Saillant genoeg is één van hun eerste projecten in die hoedanigheid een spel voor een systeem van grote concurrent Nintendo: Sonic Advance voor de GBA. En warempel, deze traditionele sprite-based 2D platformer is een succes! Sonic voelt zich als een vis in het water. Het speelt heerlijk, ziet er lekker old-skool uit en verkoopt heel behoorlijk.

Heeft het rebelse icoon zichzelf dan eindelijk herpakt? Nou, nee. Vanaf dat moment gaat het pas écht bergafwaarts...

Sonic   

Bedenkelijk allooi

Sonic Heroes heeft in 2003 een primeur. Voor het eerst is de snelle egel speelbaar op alle grote consoles, namelijk de PlayStation 2, Xbox en Nintendo GameCube! Helaas is het spel van bedenkelijk allooi, waarbij het in dezelfde val als andere moderne Sonic-titels trapt; het probeert een 3D-versie van de klassieke Sonic-gameplay te zijn maar faalt daarin hopeloos. Daarnaast zitten we halverwege de jaren '00 en lijkt Sonic's rebelse jaren '80 karakter meer en meer op je oom die wanhopig 'cool' probeert te zijn.

Om toch bij de tijdsgeest aan te sluiten komt SEGA in 2005 met Shadow the Hedgehog omdat, tja, duistere varianten op bestaande gameconcepten in die tijd nou eenmaal populair zijn. Denk bijvoorbeeld aan Prince of Persia en Jak & Daxter. Het zal geen verrassing zijn dat ook deze geforceerde makeover niet werkt. Integendeel: er is inmiddels een hele generatie gamers die niet beter weet dan dat Sonic louter in kutgames zit. Ouch.
   

Nieuw leven

In 2006 probeert SEGA hun afgegleden icoon nogmaals te reanimeren middels een reboot voor de kersverse Xbox 360. Wat echter een feestje had moeten worden naar aanleiding van Sonic's 15e verjaardag, draait uit op een fiasco. Sonic the Hedgehog '06 wordt door velen zelfs gezien als dé slechtste Sonic ooit, met stroeve controls, een mongoloide camera en gamebreaking bugs. Eén van de oorzaken lijkt het vertrek van Sonic-bedenker Yuji Naka die een eigen studio begint. Alsof die arme egel nog niet genoeg problemen had... Ook Sonic Unleashed verandert in 2008 niets aan de situatie.

Het ironische is dat het vooral Sonic's cameos in onder andere Smash Bros. en de Olympic-games zijn die z'n reputatie nog enigzins in leven houden. Gamers zien hem weer eens, denken 'oh ja, Sonic, die was vroeger cool!' en hopen op beter. De vraag is of dat 'beter' ooit nog komt.

Sonic   

Warm onthaal

Eigenlijk is het verhaal van Sonic al jaren hetzelfde: zo af en toe kondigt SEGA een nieuwe game aan (Sonic Boom, Lost World) waarbij de fans uit hun holletjes kruipen en denken 'dít is de ommekeer'. Vervolgens scoort de game 3'en en 4'en en kruipen ze net zo snel dat hol weer in. 

Het grappige en tevens wrange is dat de old-skool 2D Sonic's ook nu, dik vijfentwintig jaar na dato, nog altijd het beste scoren. Zo was Sonic the Hedgehog 4 een aantal jaar geleden een succes, en kon ook Sonic Mania vorig jaar op een warm onthaal rekenen.

Ach, weet je: misschien moet Sonic ook gewoon voor eeuwig een symbool van de jaren '80 blijven, net als klaparmbandjes en de walkman. Er zijn gamepersonages die het met minder moeten doen...
   

REACTIES (27) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord