Acht boeken die we wel als game willen zien 

Acht boeken die we wel als game willen zien 2017-02-15T16:38:57
In de zee van reboots en remasters klampt één nostalgische PU-redacteur zich aan zijn boekenkast vast om te bewijzen dat alleen al in zijn collectie meer dan genoeg materiaal ligt voor een paar puike games. Deze acht boeken zouden volgens Marvin een fantastische game-ervaring kunnen opleveren, dus pak je notitieboekje er maar bij.

Dune (Frank Herbert)

Wat is het?
Wie pu.nl al langer bezoekt kan zich mijn leestips voor gamers misschien nog wel herinneren. Hierin noemde ik Dune al eens de moeder der sc-fi, en daar blijf ik bij. Sinds het schrijven van die feature ben ik de boeken weer gaan lezen, en na meer dan duizend pagina’s kan ik alleen maar enthousiast worden over het idee van deze wereld in gamevorm. Wie aan sci-fi denkt, denkt al snel aan computers, robots en regens van laserstralen, maar Dune moet het daar niet van hebben; Dune was er namelijk voor Star Wars en andere franchises waar je bij het genre aan zult denken (tenzij je denkt aan Flash Gordon – in dat geval welkom, opa). De boekenserie van Frank Herbert vindt voor het grootste gedeelte plaats op de mysterieuze en vooral droge planeet Arrakis, waar (in deel 1) een jongen genaamd Paul, de latere Muad’Dib, leert hoe hij één van de machtigste personen uit het universum kan worden. Frank Herberts wereld is zo immens en zó goed uitgedacht dat alleen al de politieke spanningen op Arrakis in combinatie met de verschillende rassen en de zo iconische gigantische zandwormen een ongekend meeslepende ervaring kunnen voortbrengen.

Wat wordt het?
Een RPG, natuurlijk. Met zo’n waanzinnig grote wereld zou elke andere gamevorm zonde zijn; natuurlijk, het kost belachelijk veel geld en er moet een flinke ontwikkelaar achter zitten wil zo’n iconisch verhaal succesvol omgezet worden, maar als het lukt is het goud. Toch zou het een game worden waarin grote vlakken zand overgestoken moet worden. Knappe dev die dat leuk kan houden - al is het ‘standaard’ voertuig van het Fremen-ras zo’n gigantische worm, iets waar ik nu al voor zou tekenen. Bioware, kom daar door!

Dune

                       

Slaughterhouse 5 (Kurt Vonnegut)

Wat is het?
Eén van die boeken die me weerhielden compleet gek te worden van mijn studie; Slaughterhouse 5 is een satirisch meesterwerkje van Kurt Vonnegut, en wat ik er vooral zo interessant aan vind is het feit dat de verteller in een verhaal over de Tweede Wereldoorlog (en de vernietiging van de Duitse stad Dresden) ontzettend onbetrouwbaar is. Gooi daarbovenop het feit dat de verteller/het hoofdpersonage bijna lukraak door de tijd reist en de meest absurde dingen meemaakt - of in ieder geval zegt dat hij ze meemaakt; zou hij echt in een alien-dierentuin gevangen hebben gezeten? – en een verwarrend literatuurpareltje openbaart zich. Mede door het introduceren van de aliens die in vier dimensies kunnen kijken (ze ervaren tijd niet lineair zoals wij dat doen, maar zien alles tegelijkertijd) en de legendarische woorden “So it goes” wordt een interessant kijkje op de dood gegeven, iets waar we als gamers in een game toch nog zelden bij stil staan.

Wat wordt het?
In ieder geval een game die afkijkt bij The Stanley Parable, en dan heb ik het met name over de relatie van de speler met de verteller. Niet alleen kun je als speler tegen de wensen van de verteller (in dit geval hoofdpersonage Billy) ingaan, ook heb je op basis van jouw keuzes en gesprekken met anderen (zoals zijn vrouw, oorlogsmaten en misschien actrice Montana Wildhack, waar hij mee opgesloten wordt door de aliens) een invloed op zijn levensloop. Er wordt niet in geschoten - wat misschien vreemd is in een Tweede Wereldoorlog-setting, maar die levels zullen juist draaien om de verschrikking die een oorlog teweegbrengt en met name de trauma´s die daarbij de hoek om komen kijken. So it goes. En kom op, dit klinkt toch interessant voor een game:

Billy is spastic in time, has no control over where he is going next, and the trips aren’t necessarily fun. He is in a constant state of stage fright, he says, because he never knows what part of his life he is going to have to act in next. [Uit: Slaughterhouse 5, p. 19]

Kurt Vonnegut Slaughterhouse 5

                           

Dracula (Bram Stoker)

Wat is het?
Als je niet weet wie of wat Dracula is kunnen we helaas geen vrienden worden. Misschien wel mijn favoriete boek allertijden: Bram Stokers introductie van het personage Dracula (in 1897!) is zo bepalend geweest voor het vampier-subgenre dat nagenoeg iedereen hem wel kent. De briefroman is in zijn vorm, taalgebruik en dramatische lading misschien niet voor iedereen weggelegd, maar het heeft de grootste vampier-clichés – staak door het hart, knoflook, bijzondere reismanieren, etc. – gepopulariseerd én sexy gemaakt. En verdomme, Dracula is een van de beste eindbazen die je maar kunt bedenken - Castlevania snapte het -, en daarbij één van de engste.

Wat wordt het?
Een first- of third-person shooter (met detective-elementen!) die de gebeurtenissen van het originele verhaal volgt door de ogen van de hoofdpersonages. Met name de setting van dit verhaal is geweldig. Eerst speelt het zich af in het legendarische Dracula-kasteel in Transsylvanië, met allerlei mysterieuze gebeurtenissen, bloedgeile (zoals je merkt kan ik het wel schrijven) vrouwen (en mannen in 2017), blauwe vlammen, wolven en citaten als “Listen to them – the children of the night. What music they make!”. Later gaat de game naar een door armoede geplaagd Londen waar de mist en naargeestigheid je om de oren vliegen; hier moeten de personages samenwerken om Mina te bevrijden van een vampier-vloek en een einde te maken aan mister Vlad. 

Dracula

                       

American Psycho (Bret Easton Ellis)

Wat is het?
Van een uitzichtloze zandwereld naar een boek dat de dood trivialiseert, en via de vampiermythe door naar een werkje over een rijke zakenman die in zijn vrije tijd vrouwen verkracht, mishandelt en op de meest brute wijzen vermoordt; een psycholoog zou zijn lol waarschijnlijk niet op kunnen met deze feature. Toch, American Psycho is zo’n schokkend boek dat ik niet anders kan dan het in gamevorm te willen meemaken. Nee, ik hoef geen quick time events waarbij hoofdpersonage Patrick Bateman losgaat met een boormachine, maar ben vooral geïnteresseerd in de manier waarop de rijkste zakenlui in New York neergezet worden als een stel leeghoofden dat zichzelf is kwijtgeraakt in een zee van consumentisme. Geld en aanzien is het belangrijkste voor Bateman, maar op het moment dat je alles wat los en vast zit kunt kopen is een luxe diner of het versieren van de zoveelste gold digger niet meer genoeg om je tevreden te houden. Gruwelijk interessant.

Wat wordt het?
Nee, geen hack & slash-game, maar een point & click-epos waarin de kleinste beslissingen (het kiezen van een restaurant, de drugskeuze voor die avond, etc.) kunnen uitmonden in de bloederigste confrontaties. Bateman moet zijn kalme zelf blijven en zijn directe omgeving niet laten merken dat er een psychopaat in hem zit verborgen, maar hij moet ook op een dagelijkse basis zijn zieke fantasieën kunnen uiten voor de psychopathische bom barst en hij direct wordt gesnapt door de politie. No way in hell dat er een uitgever bestaat die deze game wel onder zijn hoede zou willen nemen – en misschien maar beter ook. 

American Psycho (christian bale)                

Battle Royale (Koushun Takami)

Wat is het?
Toegegeven, Battle Royale is zeker niet mijn favoriete boek en het is voornamelijk aan de film te danken dat hij überhaupt in mijn kast staat, maar het concept ervan is erg leuk voor een game. Een autoritair bewind heeft het voor het zeggen in dit Japan (Republic of Greater East Asia), en onder de mom van ‘militair onderzoek’ wordt om de zoveel tijd een groep van vijftig studenten op een eiland gedropt met de boodschap dat ze door moeten gaan tot er slechts één over is. De uitkomst van elk “experiment” wordt getoond op nationale televisie, natuurlijk om de bevolking de stuipen op het lijf te jagen. De spanningen tussen de leerlingen is wat Battle Royale zo indrukwekkend maakt; met een breed scala aan wapens tot je beschikking is het maar de vraag wie je wel en niet kunt vertrouwen, en het kan erg pijnlijk zijn om daar achter te komen. 

Wat wordt het?
Je zou moeilijk kunnen doen met verhalen over de relaties tussen de leerlingen en blablabla, maar vijftig spelers op een eiland die elkaar kapot moeten maken met de meest uiteenlopende wapens – velen krijgen wapens, sommigen moeten het echter doen met een vork of dartpijltjes – kan op zich al meer dan genoeg vermaak bieden. Een third-person shooter is daarom wel gewenst; met een mix van keiharde en onvergeeflijke actie (geen respawn) en de mogelijkheid om samen te werken is de Battle Royale-gamemodus erg leuk. Sterker nog, er zijn al games als Minecraft, Ark: Survival of the Fifttest en H1Z1 waarin de modus te spelen is, maar de originele Japanse setting is nog onaangeraakt. En het zou toch tof zijn om het als groepje survivors tegen de Republic of Greater East Asia op te nemen?

Battle Royale

                        

Frankenstein (Mary Shelley)

Wat is het?
Wie ‘oude’ Engelse literatuur ook maar een beetje kan trekken doet er goed aan om Mary Shelley’s legendarische “wie is er hier nou het monster, gij of ik?”-verhaal een kans te geven. Hoewel velen niet eens zullen weten dat Frankenstein niet de naam van het monster is en nog veel meer mensen hem voorstellen als een altijd boze groene man met een plat hoofd, ligt het in het originele verhaal een stuk genuanceerder. Meneer Frankenstein wil leven creëren, maar het creatuur dat dit proces als resultaat heeft is zo lelijk dat Frankenstein direct gillend wegrent. Het monster vlucht, schuilt uiteindelijk bij een klein huisje waar hij Engels leert door naar de bewoners te luisteren en leert hier ook dat mensen toch niet altijd zo leuk zijn. Nadat de mensheid zijn zelfbeeld compleet heeft vergruisd en hem tot een kluizenaarsleven heeft gedreven ontmoet hij zijn maker nogmaals, en ditmaal vraagt hij – nee, eist hij een bruid. Freaky.

Wat wordt het?
Het is voor mij niet heel belangrijk wat de game precies wordt, zolang het verhaal maar de boventoon voert en er Paragon/Renegade-opties in de dialogen zitten verwerkt. Frankensteins monster dat op ieder moment iemands hoofd eraf kan scheuren, maar evengoed - als de poëet die hij uiteindelijk wordt - een welbespraakte discussie aan kan gaan (mits de toehoorder niet gillend wegrent). Zo is het aan de speler of het monster zijn cool behoudt en als good guy uit de bus komt, of op een frenzy gaat en het label ‘monster’ met trots draagt.

Frankenstein

               

Die Verwandlung (Franz Kafka) / Metamorphoses (Apuleius)

Wat is het?
In deze twee boeken die nagenoeg niets met elkaar te maken hebben (en waar zo’n 1800 jaar tussen zit) veranderen twee mannen die nog minder met elkaar te maken hebben in dieren. Apuleius’ personage wordt een ezel wanneer hij zichzelf in een vogel probeert te veranderen, en hoewel het origineel niet bekend staat om zijn sensationele verhaalvertelling kan een game over een ezel wel eens zijn wat we nodig hebben. Anders is er natuurlijk nog Kafka, in zijn gedaanteveranderingsverhaal wordt een man een gigantisch insect die toch zijn leven weer probeert op te pakken maar erachter komt dat zijn familie niet staat te springen om een insectmonster. Het is een boek met een iets te tragisch einde, maar een gigantisch insect dat op muren en plafonds kan klimmen is wat mij betreft een prima game-personage.

Wat wordt het?
Laten we er niet te moeilijk over doen; maak games in de trant van Goat Simulator of gewoon Octodad, met daarbij iets meer interactie met andere mensen (zoals de familie van meneer insect) en de nadruk op een unieke manier van de wereld doorlopen(/vliegen als insectman). Kleine sandbox-wereld, de personages van de twee boeken als hoofdrolspeler(s) – switchen tussen insect en ezel is zo’n belachelijk idee dat het misschien wel werkt – een paar leuke quests in de mix, en voilà, je hebt een culthit te pakken. Ging het maar zo makkelijk. 

De Gedaanteverwisseling

                         

Hitchhiker’s Guide to the Galaxy (Douglas Adams)

Wat is het?
In mijn leestips-feature ben ik al eens op de knietjes gegaan voor Douglas Adams, en dat weiger ik hier weer te doen. Alsnog kan ik ook in deze feature er niet om heen; de beste is man een fantastisch schrijver het universum dat hij heeft bedacht, in combinatie met de gortdroge humor waar het bekend om staat, schreeuwt om een game. Superintelligente robots, het bijzondere ontwikkelingsproces van de aarde, het belang van handdoeken in 0% zwaartekracht, tranentrekkende personages, 42 en motherf*&@#! space: The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy heeft het allemaal.

Wat wordt het?
CD Projekt Red of Bioware mag hier wel mee aan de slag. Natuurlijk wordt het een RPG waarin de speler hoofdpersonage Arthur Dent volgt in zijn avontuur dat begint wanneer de aarde vernietigd dreigt te worden door de Vogons. Dit alienras wil een intergalactische snelweg aanleggen, maar de aarde zit in de weg en dus heeft onze planeet pech. Het ontdekken van waanzinnige planeten en aliens staat natuurlijk centraal in de game, humor voert de boventoon. Ik wil gewoon graag de dolfijnen ontmoeten die in het boek een ‘Save the humans’-campagne starten, en natuurlijk de depressieve robot Marvin – dus… Bethesda, pretty please?

Hitchhiker's Guide to the Galaxy

REACTIES (32)