31 horrorfilms die garanderen dat je in oktober elke dag een luier vult 

31 horrorfilms die garanderen dat je in oktober elke dag een luier vult 2017-10-02T17:42:43
Zoals elk jaar loopt Marvin weer willekeurige salto’s te maken en te roepen om bloed wanneer de maand oktober in zicht komt. Zoals elk jaar overstort hij Wouter met ideeën over horror-features, en de Groninger gaf de Fries zowaar het groene licht om voor elke dag van de maand een horrorfilm voor je te opperen. Bleek niet makkelijk.

Verdomme, wat houd ik toch van horror. Liters bloed, psychologische teloorgang en traumafestijnen zijn dingen waar ik maar geen genoeg van kan krijgen, en dat terwijl er bar weinig films of games zijn waar ik daadwerkelijk een beetje bang van word. Desalniettemin is mijn liefde voor horror zo groot dat ik zo idioot ben om een lijst te maken van 31 horrorfilms, voor elke dag van oktober eentje. Want ja, het is toch bijna Halloween, en als dat geen excuus is om elke dag van de maand een horrorfilm te kijken, dan weet ik het niet meer. Let wel: onderstaande is simpelweg een lijstje met aanraders (en lang niet alles wat ik je zou willen aanraden), en hoewel veel ervan tot de absolute top van horror behoren, gaan we niet doen alsof dit een top 31 of iets dergelijks is. Sterker nog, omdat iedereen het al verwacht ga ik de film Halloween niet eens noemen.

PS: trailers bevatten spoilers, altijd. Weet waar je aan begint. 
   

1. Inside

Aan het begin van dit millennium was er een Franse beweging in de filmindustrie die het horrorgenre naar nieuwe extremen tilde. Bakken aan gore, de meest afgrijselijke verhalen (waarin onschuldige kinderen en moeders niet gespaard bleven) en vooral veel personages die binnen een tijdsspan van 70 minuten compleet levensmoe worden. Inside uit 2007 is ook zo’n Franse creatie – en heet eigenlijk À l'intérieur. Het gaat over een moeder in wording die ineens te kampen heeft met een op eerste zicht wildvreemde vrouw, die niets liever wil dan haar baby stelen. Natuurlijk zijn er nog twists en uiteindelijk een fucking akelige climax, eentje die je gewoon zelf moet checken.

 
   

2. It Follows

Een van de moeilijkste dingen bij het creëren van een horrorfilm is het verzinnen van een origineel concept. Een gestoorde gast met een hakbijl kun je namelijk maar op zoveel manieren van een achtergrondverhaal voorzien, maar dat is niet eens waar It Follows over gaat. Nee, het gaat over niets minder dan een seksueel overdraagbare aandoening met meer gevolgen dan een jeukende zak en eeuwige teleurstelling bij je ouders. Iets volgt je namelijk als je deze SOA krijgt, tot in de oneindigheid als het even kan. Wat dat iets is? Geen idee, maar het is eng, en It Follows liet in 2014 aan elke scepticus zien dat het horrorgenre nog lang niet is doodgebloed.


  

 3. The Wailing

We kunnen geen horrormaand volmaken zonder de Koreanen erbij te betrekken (ga eens A Tale of Two Sisters kijken!), en dat doen we met een recente titel: The Wailing. Je bent er tweeëneenhalf uur zoet mee, en dat zonder je ook maar een moment hoeven te vervelen. De Zuid-Koreaanse cultuur brengt inherent iets mysterieus met zich mee waar gretig gebruik van wordt gemaakt; een politieman onderzoekt een serie bizarre moorden, die later gebaseerd blijkt te zijn op een klassiek Koreaans volksverhaal met de naam ‘Janghwa Hongryeon jeon’. De pacing van dit kleine meesterwerkje is alleen al iets om je vingers bij af te likken, en wanneer onze politieman z’n familie er bij betrokken wordt, moet je zelfs nog wat tranen onderdrukken.

  

4. The Texas Chain Saw Massacre

Een van de grootste horrorfilms uit de jaren ’70 is tevens een van de beste horrorfilms ooit gemaakt. The Texas Chain Saw Massacre heeft alles waar je als horrorconnaisseur op hoopt: tieners die in elkaar worden gehakt, een malloot met een kettingzaag die ze achterna zit, lapjes vlees als masker en gezellige familiediners met speciale gasten. De remakes zijn inmiddels niet meer op één hand te tellen, tevergeefs. Geen van hen komt namelijk in de buurt van het spektakel dat Tobe Hoopers film biedt, en je kunt jezelf geen liefhebber van horror noemen tot je dit ruwe pareltje gezien hebt.


  

5. The Thing

Niet dat misbaksel uit de Adams Family, niet het gedrocht uit Fanfourstic; nee, The Thing is The Thing. Een groep wetenschappers stuit op een organisme in een blok ijs ver onder de grond, en wat The Thing doet is het klassieke “Who done it”-verhaal vervormen tot “Who is it”. Het is niet de vraag wat aan het moorden slaat op de basis van de wetenschappers, het is meer de vraag in wiens huid The Thing nu is gekropen. Niet alleen het alleraardigste acteerwerk van onder andere Kurt Russel zorgt ervoor dat de emoties en angsten in de film echt aanvoelen, daar zijn ook de waanzinnige special effects verantwoordelijk voor. In combinatie met het regiewerk van Halloween-regisseur en allround horrorlegende John Carpenter, is dit een must see:


  

6. It (2017)

Zie hier de enige film op de lijst waar je nog voor naar de bioscoop moet. De nieuwste adaptatie van Stephen Kings iconische horrorboek is zo’n bioscoopbezoek namelijk zeker waard. Bill Skarsgård overtreft alle verwachtingen als de titulaire, geschifte clown, en de kinderen zijn stuk voor stuk waanzinnige acteurtjes. Het verhaal ken je inmiddels wel, maar dat wil niet zeggen dat je alle scares ziet aankomen. Sterker nog, op veel fronten is de nieuwe It een stuk innovatiever en beter dan de gelijknamige miniserie uit 1990. De effecten zijn alleraardigst (zeker bij de nu al legendarische dansscene), er zijn gelukkig niet al te veel jump scares en clowntje It weet de film te dragen met zijn wanstaltige smoelwerk. Mocht je na de film nog wat tijd overhebben – een paar uurtjes om precies te zijn – dan is het kijken van de miniserie uit 1990 ook een aanrader.


   

7. Let the Right One In

Het is in geen enkel opzicht een klassiek horrorverhaal; eerder een klassiek liefdesverhaal in een angstaanjagend jasje. Let The Right One In zal dan ook niet iedereen in zijn luier laten poepen, maar aandoenlijk is het wel! De film is gebaseerd op het verhaal van John Ajvide Lindqvist, en laat op ingenieuze wijze bepaalde cruciale plotpunten achterwege. Een klein blond jochie wordt verliefd op een mysterieus nieuw meisje die toevallig alleen ’s nachts tevoorschijn komt, en die twee acteurtjes spelen de rol van hun leven. Het resultaat is een film die aardig recht voor zijn raap lijkt maar waar je toch over na moet denken; dit vampiersliefdesverhaal is veeeeeeeel beter dan Twilight.


  

8. Alien

Ken je Ridley Scott? Ken je Sigourney Weaver? Laten we het hopen, want dat betekent hoogstwaarschijnlijk dat je Alien hebt gezien. Wie sci-fi-horror zegt, zegt Chestburster, en daar is Alien aan te danken. Je weet wel, die film waarin een alien huishoudt op een fucking ruimteschip en eitjes legt in de crew, die film die een gigantische franchise startte waar regisseur Ridley Scott nog altijd de vruchten van plukt, die film waar je wél een luier voor moet dragen. Hoeveel vervolgen er ook mogen zijn; Alien blijft de onvervalste, onbetwiste nummer één in sci-fi-horror.

   

 9. Night of the Living Dead

2017 kreeg een donkere wolk over zich heen door de dood van een man zonder wie zombies niet zo gigantisch mainstream zouden zijn als nu. Ik heb het natuurlijk over George Romero, het horroricoon dat in 1968 de wereld opnieuw liet kennismaken met de undead, en daarmee alles zou veranderen. Niet dat zijn dood de reden is dat Night of the Living Dead in deze lijst staat; die film heeft simpelweg zo veel betekend voor het zombiegenre dat we er niet onderuit kunnen. Nee, je krijgt geen ijzersterk verhaal voorgeschoteld, maar wel een angstaanjagend festijn vol kannibalisme, incest en necrofilie, om maar een paar dingen te noemen.


  

10. [Rec]

Laten we Spanje ook niet vergeten! Onze verre zuiderburen staan misschien bekend om hun voetbal, de zonvakanties en eilanden waar tieners heengaan om via alcohol en schurftige piemels aan zichzelf te bewijzen dat ze volwassen zijn, maar ook op horrorgebied hebben ze wat in te brengen. Rec is een Spaans pareltje, en dat is knap voor een film die het grotendeels van zombie-tropes moet hebben. Wat Rec zo gedenkwaardig maakt is de opzet en afwerking; samen met een cameraman volgt een journaliste een groep brandweerlui, en voor ze het doorhebben zitten ze vast in een gebouw waar shit losgaat. Enkele bewoners lijken ziek; ze beginnen andere bewoners te bijten, en nog voor iedereen kan schreeuwen van angst is het gebouw al in quarantaine gezet. En opgesloten zitten met de bron van al deze kannibalistische onheil, blijkt geen pretje…

 
  

11. Evil Dead I (& II)

De grens tussen horror en komedie is in de Evil Dead-franchise een vage. Wat begon als kleinschalig project van de toen nog onbekende Sam Raimi, Bruce Campbell en wat vrienden, groeide mede daardoor gestaag uit tot een gigantische culthit. Zo’n gigantische culthit dat fans het voor elkaar hebben gekregen om een heuse serie genaamd Ash vs Evil Dead af te dwingen. Het begint bij Evil Dead 1, waarin Ash naar een hutje in een bos afreist, een met bloed geschreven boekje genaamd de Necronomicon aantreft en per ongeluk het kwaad op de wereld loslaat. Of je nou Evil Dead 1 of 2 kijkt maakt niet veel uit, zolang je na die genialiteit maar doorgaat met Army of Darkness en Ash vs. Evil Dead.


  

12. The House of the Devil

Regisseur Ti West leek rond 2010 zich klaar te maken om een flinke horrorregisseur te worden, en hoewel hij die belofte niet helemaal heeft waargemaakt hebben we altijd nog een hele goede duivelsfilm: The House of the Devil. Een jongedame die net naar college gaat besluit dat ze extra geld nodig heeft, en gaat babysitten. Natuurlijk is er niets pluis in het huis waar ze komt, maar aangezien je als kijker lekker vaak op het verkeerde spoor wordt gezet, heb je waarschijnlijk geen flauw idee wat er nou écht gaande is. Gewoon kijken, al is het alleen om de sfeer.


  

13. The Exorcist

Zeg, je moeder zuigt aan piemels in de hel. Althans, dat is een van de bekendste uitspraken van het aandoenlijke meisje Regan, nadat ze bezeten wordt door de duivel in een van de bekendste horrorfilms ooit: The Exorcist. De film is zo bekend omdat hij ook daadwerkelijk creepy als fuck is, en dat komt niet in de minste plaats door kinderactrice Linda Blair, die het ene moment een engeltje lijkt en het andere moment de mond van een pastoor volkotst. Laatstgenoemde wordt trouwens gespeeld door Max von Sydow, over legendarische acteurs gesproken…


  

14. Eraserhead

Er zijn van die films die in elk opzicht als horror aanvoelen, en David Lynch’ Eraserhead is daar een van. Niet iedereen zal de film onder dit genre rekenen, maar ga maar eens minuten lang naar het absurdisme van Lynch kijken en probeer dan jezelf niet uit een raam te werpen. Pure horror, inderdaad. Sommigen noemen Eraserhead ook wel ‘de Citizen Kane onder de horror’, en terecht. De film is zó langdradig en elk shot is zo gefilmd dat het bijna pijn doet om naar te kijken, en dat levert een horror-ervaring op die andere films in nog geen duizend jaar zouden kunnen bereiken. Mocht je in oktober geen zin in deze film hebben, dan kun je ook tot november wachten, want dan verschijnt de 4K-versie van deze cultklassieker.


  

15. Suspiria

Ook de Italiaanse cinema komt aan bod, want mijn god, wat weten sommige Italianen hoe ze je broek volkrijgen. Dario Argento, het meesterbrein achter onder andere Once Upon a Time in the West, Inferno en Demons (die ik op het laatste moment van deze lijst af heb gesloopt), is verantwoordelijk voor deze beeldschone horror. Suspiria is de (spirituele) voorloper van gestileerde horrorfilms als Neon Demon, en nog altijd de absolute koning. Dat Dario Argento al zó met kleurgebruik en sfeer loopt te spelen in 1977 – in een horrorfilm!! -, is in elk opzicht waanzinnig, en het zal me daarom ook niets verbazen als dit een van je favoriete films allertijden blijkt te worden.  


  

16. Re-Animator

Een van de engste dingen die je maar kunt verzinnen, is het onbekende. Niet weten waar je tegenover staat of waar de bron van jouw angsten vandaan kom, is een gigantische trope in elke horrorfilm, maar niemand weet zo goed om te gaan met onwetendheid als H.P. Lovecraft. De legendarische auteur heeft helaas nooit zelf films gemaakt, en wat nog erger is, is dat ook bijna geen enkele regisseur zijn genialiteit naar beeld weet te vertalen. Degene die het dichtstbij kwam is zonder twijfel Stuart Gordon, met de film Re-Animator. Jeffrey Combs speelt een wetenschapper die een goedje verzint dat de doden tot leven kan wekken. Hij test het op de kat van een medestudent, en belandt later in het mortuarium, maar vanzelfsprekend raakt de figuurlijke poep de ventilator.


  

17. The Loved Ones

Anno 2017 hebben we al meer dan genoeg films en series gezien die gaan over Prom, hét feest voor highschoolers in Amerika. Van geniale films als Carrie – die bíjna op deze lijst kwam, kijken dus – tot hilariteit in That 70’s Show; je zou bijna zeggen dat je niets meer over het feestje kunt vertellen. Enter The Loved Ones, die ingaat op wat er gebeurt als iemand nee tegen een uitnodiging zegt, en op wat er gebeurt als een tienermeisje bijna gewend raakt aan de afwijzingen. Dan neemt ze Brent mee naar huis, en dat terwijl Brent toch nee zei. Had nou gewoon ja gezegd, Brent, dat had je een afschuwelijke avond bespaard. Gelukkig voor ons kunnen we naar die afschuwelijke avond kijken, en smullen van de geschifte mix aan gore, psychopathie en kinderlijke naïviteit die The Loved Ones biedt.


  

18. Rosemary’s baby

Er zijn van die films die iedereen bij naam kent, ongeacht of ze nou van horror houden of niet. Er is natuurlijk The Exorcist, maar als het gaat om iconische en alom bekende duivelsfilms, dan is ook Rosemary’s Baby zo’n titel. De film is het Amerikaanse debuut van Roman Polanski, en maakte een donderstorm van het schattige roze wolkje dat geboorte heet. Niet alleen voor de personages in de film; zelfs voor de mensen in de bioscopen, wat voor de nodige ophef zorgt. Anno 2017 kijken we minder op van films die niets heel laten van het huisje-boompje-beestje-principe, maar de manier waarop de suspense en horror in deze film is opgebouwd is zo goed, dat nog weinigen eraan kunnen tippen.

 
  

19. Berberian Sound Studio

Wie veel horror kijkt zal zich wel eens af hebben gevraagd wat mensen moet bezielen om zulke films te maken, of - nog leuker - wat het proces van het opwekken van angst via beeld en geluid, nou doet met zulke mensen. Het is een van de dingen die besproken wordt in Berberian Sound Studio: een Britse geluidsman reist in de jaren ’70 naar Italië om te werken aan een van de meest fucked up horrorfilms ooit. Wat begint met kroppen sla in elkaar slaan om het geluid van geweld op te nemen, mondt uit in een akelige mix van schreeuwende actrices en boze studiobazen, en een arme Brit die het allemaal niet meer aankan. De grens tussen realiteit en wat hij zich voorstelt in zijn op hol geslagen hoofd vervaagd, maar dat gebeurt niet zoals in andere horrorfilms. Berberian Sound Studio is z’n eigen ding; het is bijna anti-horror, dat op fantastische wijze terugroept naar de hoogtijdagen van Italiaanse cinema.

 
  

20. The Fly

Een lijst zonder Jeff Goldblum is geen echte lijst, zei mijn moeder altijd, en daarom moet en zal ik The Fly erbij zetten. Nouja, dat doe ik ook omdat het geregisseerd is door horrorlegende David Cronenberg en Jeff simpelweg een geniale rol speelt. Mochten het verhaal van een man die per ongeluk in een mens-vlieg transformeert en het fantastische camerawerk nog niet genoeg redenen zijn om te kijken, dan is het goed om te realiseren hoe ontzettend goed de special effects zijn in de film. Zonder CGI zien we zo Jeff Goldblum vlieg-trekjes krijgen, met daarbij wat smerige vergroeiingen waar elke horrorfanaat van kan smullen.


  

21. Kill List

Een film die Kill List heet moet wel over huurmoordenaars gaan, en dat is ook zeker het geval. Het geval wil echter ook dat de twee huurmoordenaars goede vrienden zijn die hun werk meer dan goed doen, en als er een of andere mysterieuze cult zich een baan in de film wurmt, blijft vooral angst over. Weer een geniale opbouw, met een verhaal dat aangrijpend lijkt omdat het over enkele huurmoorden gaat en wat dat met de familie van deze twee schietgrage luitjes doet, en aangrijpend blijkt te zijn door een gigantische bak mysterie en een climax die het woord plottwist naar nieuwe hoogtes tilt.


  

22. Mulholland Drive

We hadden Eraserhead al voorbij zien komen, maar ook onder David Lynch’ Mulholland Drive kunnen we niet uit. Volgens velen de beste film van Lynch, waarin hij de schizofrene aard van Los Angeles blootlegt en de vele minpunten die aan een glorieus leven in LA verbonden zijn, tot leven wekt. De film is een nachtmerrie, eentje die zich niet in woorden laat uitdrukken en vraagt om een kijkbeurt of vijf. Zoals je inmiddels al gewend kunt zijn van Lynch, zullen bepaalde scenes zich zo diep in je hersenen graven dat je er op je sterfbed nog aan terug zult denken, en is de rest van de film op zich wel aardig. Desalniettemin: genieten.


   

23. The Beyond (1981)

Als een jongedame een hotel erft, verwacht je natuurlijk wilde feestjes en hier en daar een woningbrand, maar dat is niet wat er gebeurt in The Beyond. Nee, wanneer ze het hotel in Louisiana betrekt, blijkt het al snel dat het gebouw gebouwd is op een van de portalen naar de hel. Op zich niet erg origineel concept, maar de manier waarop de Italianen bovennatuurlijke krachten en ‘the beyond’ in beeld brengen, is geweldig. Zoals we van regisseur Lucio Fulci gewend zijn, bevat The Beyond lekker veel gore, maar door te speculeren over het hiernamaals weet hij naast afgunst ook interesse bij je los te maken. Een persoonlijke favoriet.


  

24. Society (1989)

Onze samenleving is een gezwel, en als je dat niet gelooft moet je Society maar eens bekijken. Het is een snoeihard commentaar op de manier waarop voornamelijk de elite zich zo met elkaar bezighoudt dat ze net zo goed één grote vleesblob zouden kunnen worden. Verdomme, laat dat nou eens zijn wat er letterlijk in Society gebeurd, en laat dat nou net een van de meest gedenkwaardige horroscenes ooit opleveren. De film wordt misschien uitgekotst door critici die de tiener-invalshoek niet diggen en ook niet kunnen wennen aan de wanstaltige samensmelting van de elite, maar het staat garant voor een avondje puik filmvermaak.


  

25. Videodrome (1983)

Gelukkig, er is nog een plekje over voor meer David Cronenberg. Die man is een geweldenaar, wat hij maar weer eens onderstreepte met de film Videodrome. Het vindt plaats aan het begin van de jaren ’80, waar de CEO van een klein televisiestation een kanaal ontdekt waar extreem geweld en martelingen op te zien zijn. Hij probeert te achterhalen waar het signaal vandaan komt, maar dat gaat nogal lastig wanneer je hard begint te hallucineren: de grens tussen realiteit en tv vervaagt met behulp van geniale en vooral bizarre visuals. O, en James Woods kan verdomme acteren. Checken die hap!


   

26. I Saw the Devil

We noemden eerder al A Tale of Two Sisters als een van de hoogtepunten van Koreaanse cinema, en The Wailing als een puik stukje recente horror, maar dat is niet het enige wat Zuid-Korea heeft te bieden. I Saw The Devil is een wraakverhaal, eentje waarin een agent wraak zoekt op de man die zijn verloofde op brute wijze vermoorde. Het is zo’n film die je doet afvragen waar de grens tussen goed en slecht ligt, want wanneer iemand zó graag wraak wil dat hij zelf psychopathische trekjes begint te vertonen, is er iets loos. De horror komt dan ook niet uit de bovennatuurlijke hoek, en ook niet uit de hoeveelheid gore die van het beeld afspat, maar juist in wat de mens mens maakt, en hoe we onszelf kunnen verliezen als een geliefde om het leven komt.


  

27. Battle Royale

Die Aziaten weten wel hoe ze bloederige films moeten maken – sterker nog, Battle Royale zou wel eens een van de meest gewelddadige en bloederigste films ooit kunnen zijn. En daar houden we hier natuurlijk wel van. De overheid heeft beslist dat eens in de zoveel tijd, 42 studenten naar een eiland worden gestuurd om elkaar even flink te bewerken met de meest uiteenlopende wapens. Degene die als laatste overblijft, mag van het eiland af, en dat maakt veel sadomasochistische gevoelens los bij de op het eerste oog zo schattige studentjes. De een begint met een hapjespan, de ander met een mitrailleur, en aan de hand van al die wapens gaat de ene na de andere vriendschap verloren. Om nog maar te zwijgen over de hoeveelheid schedels dat openbreekt.


  

28. Hausu

Horror is inherent grappig. Het is ergens hilarisch om te zien hoe verwerpbare mensen in grote getalen worden afgeslacht alsof ze geen andere rol hebben dan dood te gaan, en dat biedt erg veel ruimte voor horrormakers om humor in hun films te betrekken. Denk hierbij aan films als Street Trash en Class of Nuke ‘m High, maar denk vooral ook aan Aziatische pareltjes als Hausu. Hoewel er nog over valt te twisten of die film grappig moet zijn of niet, is dit verhaal zo fucking absurd dat je de eerste dertig minuten vooral aan het huilen bent om hoe kut de personages over het beeld heen en weer springen. Kut, maar grappig, en dat is eigenlijk wat je in de rest van de film ook blijft zien. Ik kan het wel beschrijven, maar geen woorden kunnen uitleggen hoe absurd Hausu echt is. Gelukkig hebben we de trailer nog:


  

29. Honeymoon

De film met Game of Thrones’ Rose Leslie is niet per se het beste wat horror heeft te bieden, maar is desalniettemin een mysterieuze aangelegenheid die een kijkbeurt waard is. Het verhaal gaat over een net getrouwd stel, gezellig op huwelijksreis in een hutje, en met één van de twee gebeurt uit het niets bizarre shit. Bea, zoals ze heet, verdwijnt in het bos en haar man treft later haar naakt aan – zonder enig idee wat er is gebeurd. De climax laat misschien iets te wensen over, maar het mysterieuze ritje dat Honeymoon heet is een alleraardigst stukje film.


  

30. The VVitch

Als horrorfanaat ben je regelmatig toe aan een film die jumpscares helemaal vermijdt; door de manier waarop Hollywood ons daar mee kapot gooit is er simpelweg behoefte aan films als The Witch. Dit periodestuk neemt je mee naar de 17e eeuw: een tijd van complete zelfvoorziening, een tijd waarin dochters en vrouwen naar de man van het huis luisteren en bijgeloof aan de orde van de dag is. De film volgt een familie met vier kinderen; Thomasin, Caleb en de tweeling Mercy & Jonas. Bovennatuurlijke onheil volgt, met een kwade kracht die zich op een bijzondere manier in de film wurmt en een algeheel luguber sfeertje dat je een dag na het kijken nog achtervolgd.  


   

31. The Shining

De horrormaand moet natuurlijk afgesloten worden met een knaller van een film, en dat is The Shining zeker. Het is zelfs zo’n gigantische klassieker dat ik er niet al te veel woorden aan kwijt wil. Jack Nicholson speelt misschien wel de meest iconische rol uit zijn hele carrière, als iemand met dezelfde naam en meer psychopathische trekjes. Het hotel waar de film zich in afspeelt wordt met elke seconde een stuk absurdistischer, met onder andere de geniale woorden “All work and no play makes Jack a dull boy” (tevens mijn credo) en dé creepy horrortweeling tot gevolg. Gebaseerd op een verhaal van Stephen King, geregisseerd door niemand minder dan Stanley fucking Kubrick. Veel beter dan dit wordt het niet.

REACTIES (48) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord