ZombiU is beter dan je moeder 

Ondanks het feit dat ik gisteren New Super Mario Wii U in de brievenbus vond en er slingers in mijn huis hangen, werd ik vanochtend een beetje boos wakker. Dat komt door mensen die ZombiU reviewen. Als je het niet erg vindt, spuw ik hier even mijn gal. En als je het wel erg vindt ook.

ZombiU is namelijk veel beter dan je zou concluderen uit de reviews van Amerikaanse experts die het zoveelste glimmende actiespel verwachten waarin je een supersoldaat bent die heel goed kan vechten.

Doordat ze een spel wat niet aan hun slaapverwekkende conventies en gemeenplaatsen voldoet blijkbaar niet begrijpen wordt in reviews van Amerikaanse vakmannen de plank werkelijk aan alle kanten misgeslagen op manieren die ook nog eens geen hout snijden (in principe zou het kunnen dat je bij het misslaan van een plank met die scherpe dingetjes aan de achterkant van de hamer wat hout snijdt, maar mooi niet dus), waardoor bij mij de indruk ontstaat van een hamburgervreter die ineens kwartel met pomodorisaus en gedroogde prei krijgt voorgeschoteld en dit verontwaardigd afwijst omdat het zachte witte broodje ontbreekt en er ook geen plakje augurk op het vlees is gelegd. Ik kots op dit soort zogenaamde experts die alleen nog maar lusten wat de industrie ze al jaren in hapklare brokken in de bek legt. Zij houden videogames kleingeestig en vies. Ze kunnen niet meer proeven, alleen maar verteren. Het werkelijke kwaad schuilt wederom niet in de zombies maar in de mens.

In ZombiU ben je namelijk geen supergoede vechtmeneer die op een of andere manier salto’s kan maken zonder zich aan zijn twee katana’s te snijden maar – net als in het echt - een nietige, volstrekt inwisselbare niemand die helemaal niet kan springen, laat staan vechten, en na de laatste, in blinde paniek afgevuurde kogel uit pure doodsnood dan maar een cricketbat gebruikt in een halfslachtige en tot falen gedoemde poging de zombies van het vege lijf te meppen. Dat is geen ontwerpfout maar de bedoeling en heel erg leuk. Nietigheid en kwetsbaarheid als sterke punten, oeohoee, I not understand, I not understand.

Keihard sterven als kers op de taart die zenuwslopende spelbeleving heet, what’s not to like? Ik ben nu met mijn tweede run bezig en schrik me af en toe nog steeds de tering omdat ik liever niet dood wil. Zit net in de Tower en alweer zes keer gestorven ondanks dat ik precies weet hoe het lineaire pad zich door Londen kronkelt; ik geniet daarvan. Gisteren raakte ik in één of andere overstroomde kutkerker al mijn geweren en verbandtrommels kwijt en nu kan ik ze niet meer terugkrijgen omdat ik onderweg naar mijn gezombificeerde vorige ik opnieuw werd gegrepen en kansloos kapot werd gebeten. Dat is leuk.

Ik baal er eerlijk gezegd enorm van dat ik vanmiddag het verjaardagspartijtje van mijn gisteren zes jaar geworden zoon (vandaar die slingers) moet vieren in fucking Ballorig (stel je de hel op aarde voor, maar dan met krijsende kutkinderen in plaats van Slayer en ballen in plaats van vuur), want ik voel tijdens het tikken van dit stukje enorme drang om de Wii U aan te zetten, nee, niet voor het gisteren ontvangen New Super Mario Fuck U, dat soort voorspelbaarheid heb ik al genoeg gespeeld om die drang te voelen, ook al is mijn zesjarige zoontje er helemaal hoteldebotel van, ieder zijn ding natuurlijk, maar ik wil toch wel heel graag even kijken of ik met mijn lullige zes kogels en armzalige slaghout misschien nog een klein stukje verder kan komen in dat bloedtergend frustrerende ZombiU. Alleen Spelunky heeft me dit jaar harder gegrepen.

Maar misschien moet je Europeaan zijn en in de schaduw van twee wereldoorlogen leven om het te begrijpen. Voel je jezelf een Europeaan, laat je dan deze kans op een anders dan gebruikelijke, maar daardoor juist extra boeiende en beklijvende spelbeleving niet ontnemen door onderuitgezakte, tot op de weke ruggengraat verwende hamburgermongolen uit een land hier ver vandaan. Vandaag eten we kwartel met pomodorisaus en gedroogde prei en je moet het in elk geval even proeven voordat je zegt dat je het niet lust.

REACTIES (30) 

-->