Waarom gamers eigenlijk workaholics zijn 

Waarom gamers eigenlijk workaholics zijn 2016-04-21T17:01:20

Goede[dagdeel naar keuze], lezers! Alles goed? Mooi! Hé, nu jullie er toch zijn, wil ik het graag even hebben over werk. Arbeid. Het hebben van een baan. Je weet wel, dat wat grote mensen met enige regelmaat doen om een beetje fatsoenlijk te kunnen eten. Misschien heb je er al eens mee te maken gehad, misschien ook niet. Of misschien denk je van niet, terwijl je het eigenlijk al van jongs af aan elke dag doet. Voor je plezier! Ik snap dat dat verwarrend klinkt, maar ik ga het uitleggen. Het zit zo, ik ben kort geleden zelf aangenomen voor een vastere baan en deze merkwaardige levenswending heeft mij aan het denken gezet over werk in games. En nee, dit is geen blog om te vertellen dat ik minder voor PU ga schrijven, maak je geen zorgen. In tegendeel, volgende maand verschijnt mijn eerste artikel in ons favoriete maandblad! Een heugelijk feit, dat minstens even veel indruk op me maakt als het verkrijgen van die baan waar ik het eerder over had, maar ik dwaal af.

Fanatieke gamers, of beter gezegd gameliefhebbers, worden nog wel eens weggezet als luie, werkschuwe figuren, die de hele dag maar een beetje naar een scherm zitten te turen. Ik zie echter precies het tegenovergestelde, want van alle voor entertainment bedoelde media, lijkt het spelen van games nog het meeste op werk. Let wel, daarmee zeg ik niet dat gameverslaafden hun tijd niet verspillen en eigenlijk super actieve en productieve mensen zijn, want dat is een levenswijze die ik hier absoluut niet wil promoten. Wat ik bedoel is dat je bij het gamen, naast de bekende cognitieve vaardigheden, onbewust een enorm sterke werkethos ontwikkelt. Gamers hebben een doorzettingsvermogen en een geduld waar je u tegen zegt, zijn getraind om razendsnel beslissingen te nemen, kunnen ze multitasken als een malle en kunnen daarbij ook nog eens heel nauwkeurig werken. Verdomd, het zou allemaal niet misstaan in je volgende sollicitatiebrief!

Al dat gezweet over een eindbaas, dat eindeloze gegrind voor toffe loot, het creatieve denken in een stealth-game en het eindeloze gepieker bij een puzzel; het toont dat gamers helemaal niet vies zijn van hard werken. Sterker nog, ze doen het voor hun plezier, en zijn vaak bereid om er fors voor te betalen! Nog merkwaardiger is misschien wel het bestaan van games waarin je letterlijk een beroep aanneemt. Iedereen snapt waarom het tof is om een actieheld of detective te spelen, maar waarom is een baan als ruimtelijk planner in Sim City eigenlijk zo aantrekkelijk? Waarom vinden we micromanagement in games zo leuk, terwijl we in het echte leven de administratie het liefst zo lang mogelijk uitstellen? Nu tel ik “loodgieter aan de paddo’s” niet echt als een baan, maar wat dacht je bijvoorbeeld van advocaat, of al die beroepen die je kunt beoefenen in RPG’s? Je kunt het zo gek niet bedenken, zelfs rond vermoedelijk de meest deprimerende, meest geestdodende en meest ondankbare carrière ter wereld wist iemand nog een toffe game te bouwen: douanebeambte aan de grens van een Oostblokland in Papers Please. Makkelijker voor te stellen is een leven als boer in het rete populaire Stardew Valley, maar uiteindelijk draait het ook daar allemaal om werk. En niet voor niks is het ronduit debiele Job Simulator een van de meest gewilde VR-games op de markt.

Laatst was ik zelf helemaal geobsedeerd door een spelletje genaamd Factorio, waarin je op een verre planeet enorme fabrieken moet bouwen. In deze game ben je bezig met het ontwerpen van een zo efficiënt mogelijke productieketen, waarbij je tot in de kleinste details moet zorgen voor een geoliede machine. Hoe meer je bouwt, hoe complexer je fabriek wordt en hoe ingewikkelder het wordt om alles op rolletjes te laten lopen. Ik voelde me tijdens het spelen steeds slimmer worden en verbaasde me over de geniale oplossingen die mijn brein voortbracht. In Factorio ben je eigenlijk voortdurend aan het puzzelen met virtuele lopende bandjes en robotarmpjes, maar het voelde voor mij soms dusdanig als echt werk, dat ik me begon af te vragen of ik in het echte leven misschien ook geschikt zou zijn als ingenieur.

Het antwoord is nee. Nee, natuurlijk niet. Ik heb nog net geen twee linker handen en de hond van de buren is beter in wiskunde dan ik. Maar dat neemt niet weg dat je bij het spelen van games unieke skills en denkwijzes aanleert, waarvoor je je zeker niet hoeft te schamen als je gaat solliciteren voor een baan. Als je kijkt naar wat we spelen, zijn we stiekem allemaal dol op werk en de kunst is volgens mij om een baan te vinden waar je even veel voldoening uit haalt als uit je favoriete games. En wie weet komt er ooit een tijd waarin het doodnormaal is om op je cv met trots te vermelden in welke games je allemaal uitblinkt. Serieus, hoe gaaf zou dat zijn?  

REACTIES (14) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord