Tokyo blog 3: Jump Festa met Kill Bill als toetje 

Tokyo blog 3: Jump Festa met Kill Bill als toetje 2015-01-02T14:02:57

“It’s a Gundam!” Uiteraard heb ik deze legendarische zin niet geschreeuwd, want ik leef nog. Maar, eenmaal aangekomen bij Odaiba Island was het wel ‘t enige wat bij mij opkwam om te zeggen, want daar aanschouwde ik eindelijk met m’n eigen ogen een levensgrote Gundam. De foto’s die ik ervan gezien had op het internet de afgelopen jaren, slaagden er niet in om over te brengen hoe achterlijk groot en indrukwekkend dat ding werkelijk is. Het detail ervan alleen al is om van te watertanden en ondanks beter weten ben je stiekem toch een beetje bang dat ‘t ding plotseling “aan” gaat en begint rond te lopen.

Gundam

Man, wat zou dat tof zijn. Ik wil échte Gundams.

Anyway, we waren op Odaiba Island om niet alleen even los te gaan bij die echte-neppe mecha, maar ook omdat daar een One Piece restaurant zit én het op de route was naar het complex waar Jump Festa te vinden was. In het geval jullie vergeten waren waarom ik überhaupt in Tokyo zat: ik was daar niet alleen om de 2015 lineup van Bandai Namco Games onder de loep te nemen, maar ook om de manga-gerelateerde Jump Festa beurs eens goed in me op te nemen. Bandai Namco wil namelijk (terecht) een sterkere band zien tussen Japan en het westen, en één van de manieren waarop ze daar aan hoopten bij te dragen was door westerse media naar Tokyo te halen en ze direct van de Japanse geek-cultuur te laten proeven (zowel letterlijk als figuurlijk).

Schaal 1:1

Japanser dan een evenement als Jump Festa wordt het in ieder geval niet. Het is een beurs dat in het teken staat van alle franchises die gerelateerd zijn aan de wekelijkse Jump manga’s, van veteranen (zoals Kochikame) tot de allernieuwste (Hi-Fi Cluster). Zegt het je niks? Nou, wedden dat als ik Dragon Ball, Naruto, Bleach en One-Piece noem, dat er dan wél een lampje bij je gaat branden? Ook deze wereldberoemde animé- en gameseries zijn namelijk ooit begonnen als manga’s, en wel onder de paraplu van Jump. Dus ondanks dat ik het gros van de vertegenwoordigde Jump franchises niet kende, waren er bij Jump Festa zat dingen te zien en te doen die wél herkenbaarheid bij mij opriepen. Sterker nog, One Piece is (ook) in Japan nog atijd de grootste manga franchise, dus Luffy was overal te zien op Jump Festa. Daarnaast stond Naruto ook groots in de spotlight omdat die serie net met een knal geëindigd is, en Dragon Ball was ruim vertegenwoordigd want, eh, het is Dragon Ball.

Kame-hame-ha!

Ook komt er een nieuwe Dragon Ball Z film aan waarin Freeza uit de dood wordt opgewekt, maar dat terzijde.

Als jullie meer over mijn bevindingen omtrent Jump Festa willen weten dan moeten jullie vooral de komende PU halen. Daarin ga ik niet alleen dieper in op het hele festival, maar behandel ik ook een handjevol manga-series die ik daar ontdekt heb en tof vond! Maar weet dit: Jump Festa was gigantisch. Wellicht groter dan de Tokyo Game Show; er waren duizenden mensen van elke laag van de samenleving. Jong, oud, man, vrouw, noem het maar op. De manga-cultuur is overduidelijk een normaler deel van de Japanse cultuur dan dat geek-cultuur een onderdeel van de onze is. Ik wou dat het hier in Nederland óók doodnormaal was voor een 35-jarige man in pak om ‘s ochtends de nieuwste Toriko te lezen op weg naar z’n werk.

Oh, en Yu-Gi-Oh is daar nog steeds huge. Maar écht huge. Damn.

Yu-Gi-Oh!

Na een lange dag Jump Festa was het uiteraard weer tijd om eens goed te eten. Deze keer werden we naar een iets toeristischer etablissement gebracht, namelijk Gonpachi, ook wel bekend als het restaurant uit Kill Bill. Gelukkig waren er geen zwaardvechtende yakuza-leden aanwezig (en helaas was Lucy Liu ook nergens te bekennen) waardoor we voldoende ruimte hadden om te genieten van een zevengangendiner (kaiseki). Het eten was minder memorabel dan dat van de avond ervoor, al kan dat ook komen door het feit dat ik me op dat moment meer op de sake focusde dan op het vaste voedsel.

Op aangeschoten wijze besloot ik vrienden te worden met een paar journalisten uit Noord- en Zuid-Amerika, en nog voordat we het restaurant verlieten had ons groepje besloten om op zoek te gaan naar een traditioneel Japans karaoketentje. Want als je dronken begint te worden en je de hele avond discussies hebt gehad met Amerikanen over zaken als hoeveel beter Mötley Crüe was dan Bon Jovi, dan moet je op een gegeven moment gewoon écht slechte hair metal klassiekers zingen (lees: blehren) voordat er spontaan een mat op de achterkant van je hoofd verschijnt. De karaoke was een succes, mede omdat de muziekselectie gigantisch was (ze hadden zelfs Steel Panther; score!) én de schermen daar lieten zien hoeveel calorieën je verbrandt had met je zangkunsten. Iedereen deed dus katjelam z’n best om zwetend en krijsend de “topscore” te halen.

Uiteraard won ik. Kom op nou.

De dag erna werd ik wakker met een kater, maar dat weerhield me er niet van om m’n laatste dag in Tokyo to the max te spenderen. Maar wellicht dat ik dát beter de volgende keer kan laten zien... met bijvoorbeeld een leuk video-item. Ofzo.

De beste wensen, baklappen!

REACTIES (28) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord