The Witcher 3: Wild Hunt heeft andere openwereldgames verpest 

The Witcher 3: Wild Hunt heeft andere openwereldgames verpest 2020-05-23T09:08:53
The Witcher 3 is alweer vijf jaar oud! Daarom vertelt Jacco waarom het zijn favoriete game ooit is en waarom het andere openwereldgames praktisch heeft verpest.

In 2015 had ik de bodem van de put bereikt. Niets was leuk of boeiend, het dagelijks leven bestond enkel uit grinden voor wat strikt noodzakelijk was. Videogames waren de enige effectieve manier om de gedachten te verzetten, maar weinig titels waren in mijn ogen goed genoeg om langer dan een uur boeiend te blijven. Totdat The Witcher 3: Wild Hunt voorbij kwam, een game van dusdanige wereldklasse dat ik er vijf jaar later nog bijna dagelijks aan denk.

Bovenstaande omstandigheden zijn natuurlijk ideaal om verliefd te worden op een wereld waarin je even helemaal kunt ontsnappen, maar naarmate mijn ‘real life actie-RPG’ aangenamer werd, begon het te dagen: The Witcher 3 is eigenlijk onder élke omstandigheid een ongeëvenaarde game. Niet alleen is het een project vol liefde en passie, maar heeft het alle openwereldgames – en wat mij betreft games in het algemeen - die erop volgden ronduit verpest.

The Witcher 3

Dode momenten

Openwereldgames bestaan natuurlijk al een tijdje. Je zou kunnen zeggen dat de eerste The Legend of Zelda een openwereldgame is, maar zo rond het PlayStation 2-tijdperk begon de formule dankzij GTA 3 echt vorm te krijgen. In de jaren daarna volgden er een hoop, met alsmaar grotere werelden en steeds langere lijstjes met dingen om te doen. Hoewel ik de vrijheid van het genre altijd heb kunnen waarderen, slaat de verveling - als iemand die games vooral speelt voor het verhaal en de immersie -vaak toch toe.

Er is namelijk altijd wel een dood moment dat je van A naar B rijdt, voor de zoveelste keer naamloze vijanden aan stukken knalt of een missie doet die totaal niet boeiend is en er daarna nooit meer aan denkt. Zelfs in The Elder Scrolls 5: Skyrim wandel je soms uren rond in een dungeon zonder dat je echt weet waarom. Meer lineaire games als Uncharted en Mass Effect bieden die vrijheid niet, maar versnellen de tijd driemaal met een boeiend verhaal en constante dialogen.

Daarom was mijn eerste speelsessie van The Witcher 3 er één vol ongeloof. CD Projekt Red heeft het namelijk geflikt om een gigantische, coherente wereld te vullen met verhalen die je in geen andere game van deze schaal vindt. Iedere quest is een zorgvuldig uitgestippeld pad met meerdere wegen, dat de speler en de witharige monsterjager Geralt vol nieuwsgierigheid en gedrevenheid volgt. Personages die je ontmoet, monsters die je verslaat en grotten die je verkent zijn gedreven door constant mysterie en plot, en dat houdt de gameplay van moment tot moment – dat wat je daadwerkelijk doet - elke seconde boeiend.

The Witcher 3

De betekenis van zijmissies

Niet alleen de overkoepelende zoektocht naar Ciri, maar ook elke zijmissie is met zoveel liefde gemaakt dat het concept ‘sidequest’ eigenlijk niet meer relevant is – of in ieder geval iets anders betekent dan in andere openwereldgames. Het zijn geen lijstjes of simpele fetch quests. Het zijn verhalen waar Geralt op stuit en zó goed geschreven zijn dat je ze eigenlijk niet mag missen.

De eerste keer dat ik werd weggeblazen door The Witcher 3’s vele lagen, was tijdens de questlijnvan de aantrekkelijke tovenares Keira Metz. Nadat je samen de Wild Hunt achtervolgt in een flink grottenstelsel vraagt ze je om een gunst, dat Geralt naar het vervloekte Fyke Island brengt. Daar krijg je het lugubere verhaal te horen over ene Anabelle, die zichzelf verlamt met een potion om uit de handen van boze boeren te blijven, en daarom levend wordt opgegeten door ratten. Door Anabelle samen te brengen met haar geliefde kan Geralt de vloek opheffen, maar als je de situatie verkeerd inschat kan het flink in de soep lopen. En zelfs áls je de vloek weet op te heffen en het meisje uit haar lijden verlost is het nog geen vredig einde, want haar man Graham blijft voor altijd met een schuldgevoel leven, en ik de uren daarna ook.

Het mysterie houdt je op het puntje van je stoel en duurt vele malen langer dan je ooit zou denken. En het gaat verder, via een optioneel pleziertje met Keira, waarna Geralt zich opeens realiseert dat de tovenares misbruik heeft gemaakt van de monsterjager als hij haar betrapt op datzelfde eiland. Het is slechts één van de quests die ik nooit meer zal vergeten. Het zijn er te veel om op te noemen. De Hym-geest in Possession, de baron in FamilyMatters, de moreel dubieuze witcher in Where the Cat and the Wolf Play: ze zijn met ongekende zorgvuldigheid geschreven en ontworpen.

The Witcher 3

Verweven dilemma’s

Net als de wijze waarop The Witcher 3 spelers dilemma’s voorschotelt. Hoewel de dialoogopties zoals in elke goede RPG kristalhelder zijn (ik kijk even naar jou, Fallout 4), weet je nooit éxact welk effect keuzes op het verhaal hebben. Sommigen zijn iets directer, zoals het lot van de hierboven genoemde witcher van de School of the Cat, terwijl het bij anderen uren kan duren voordat je er iets van merkt, zoals hoe de ‘Bloody Baron’ eraan toe is nadat je zijn vrouw en dochter vindt.

En soms moet je maar net de juiste persoon treffen om te horen hoe iemand het ervan af heeft gebracht, zoals tijdens een van de allereerstesidequests in de game, of wandel je een graftombe binnen die je op het spoor zet van een verloren erfenis. De wereld zit vol met absurde details: brieven over een gezin dat in weerwolven is veranderd, een spookschip dat ergens rondvaart, de bakken met extra scènes in het geval dat de speler een andere route kiest. Noem me één game waarin het verhaal zó aanwezig en nauw met elkaar verweven is. Die is er niet.

The Witcher 3

The Witcher 3 is een duistere, serieuze game, maar het omarmt ook de nodige bullshit. Een aantal van m’n favoriete momenten zijn bijvoorbeeld de feestendie je crasht, waarop je niets anders doet dan een potje kaarten, slap ouwehoeren en deelneemt aan blijkbaar doodnormale tradities – een nepeenhoorn achtervolgenzal ik nooit meer vergeten. Het is lastig te beschrijven, maar dat soort feestelijke, intieme momenten verblijden mij intens. Het heeft vast te maken met hoe geloofwaardig en complex de aanvullende personages zijn, met dank aan het bronmateriaal natuurlijk.

Deze game doet simpelweg geen compromissen wat betreft kwantiteit en kwaliteit. Sure, je hebt Assassin’s Creed Odyssey, maar daarin moet je grinden voor het vaderland om het verhaal te mogen beleven. Dan is er Red Dead Redemption 2, dat ook veel eigenschappen met The Witcher 3 deelt, maar waarbij het een uur of twintig duurt voordat het verhaal echt een beetje begint te boeien. Tegelijkertijd merk je dat veel games geïnspireerd zijn door The Witcher 3, en dat ontwikkelaars dat openlijk toegeven. En dat is helemaal prima, want uiteindelijk bevordert dat onze ervaringen, al is het nog niet geëvenaard.

The Witcher 3

Imperfecties

Daarnaast wordt CD Projekt Red momenteel als voorbeeld gezien wat de waarde van games betreft. De Day One Edition bevatte een kaart, handleiding en de soundtrack op cd voor de reguliere prijs en in de maanden na release verschenen zestien gratis kleine DLC. Dan heb je nog de grote uitbreidingen: Hearts of Stone en Blood and Wine.

Oh man, de uitbreidingen. Net wanneer je klaar denkt te zijn met deze megalomane game staat het duistere verhaal van Olgierd von Everec op je te wachten in Hearts of Stone. En daarna kun je praktisch aan de slag met een nieuwe game in Blood and Wine, dat qua artstyle, eindbaasgevechten en humor nog even alles uit de kast trekt. Het is misschien een ouderwetse manier van post-lancering content, maar The witcher 3 is wel de enige titel die me substantiële content geeft zonder dat ik gedwongen word online te spelen of nog meer te grinden.

The Witcher 3

Ik hoor je denken: The Witcher 3 is niet perfect. Daar ben ik het absoluut mee eens. Het meest gehoorde pijnpunt is de combat en hoe klungelig het er soms uitziet. Nu heb ik daar persoonlijk niet zo’n last van, maar het is absoluut iets wat de volgende game moet verbeteren – zonder er een Dark Souls-kloon van de maken, alsjeblieft. Verder bevat de game ook de nodige bugs, is het menu na een hele make-over nog steeds vervelend langzaam en maken we wel grapjes over Roach, maar paardrijden in deze game zuigt gewoon.

Maar weet je: imperfecties accepteren hoort bij liefde. The Witcher 3 verbaast me elke keer weer en zonder dat ik het wil vergelijk ik elke openwereldgame met deze RPG, om tot de conclusie te komen dat er niks beters is. Dus chapeau, CD Projekt. Op naar de volgende game.

REACTIES (43) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord