Laat mij sterven 

Darksiders 2 lijkt op het eerste gezicht een mooi eerbetoon aan de dood. Maar dat is slechts schijn. Want wat gebeurt er als je met hoofdpersonage Death per ongeluk in de lava springt? Dan word je een klein eindje teruggezet en mag je het nog eens proberen. Dat heeft niets met doodgaan te maken, natuurlijk.

De beste game die ik de afgelopen jaren heb gespeeld is Spelunky. Dat is een game waarin sterven nog iets voorstelt. Heb je met heel veel moeite de sleutel uit de mijnen door tien levels vol vileine hindernissen gesleept, word je een beetje overmoedig, springt er een schorpioen op je kop en ben je dood. Kun je weer opnieuw beginnen. Dat is niet leuk, dat is verschrikkelijk. Maar het geeft je prestaties wel waarde.

Tijdens het spelen van Spelunky ontdekte ik wat me zo irriteert aan moderne, zogenaamd uitdagende actiespellen als God of War 3, Super Mario Bros. huppeldepup en Darksiders 2. Ze straffen niet. De makers van die spellen zijn veel te bang dat je afhaakt, dus zorgen ze dat ze je niet teveel gaan frustreren. Dat alles met een beetje goede wil eigenlijk wel te halen is. Dat je falen hooguit met een droef muziekje en een klein stapje terug wordt berispt. En dat elke oppervlakkige prestatie met vuurwerk en een vrolijke feesttoeter in je bleke reet wordt beloond. Je moet bij elk voltooid kutklusje het gevoel krijgen dat je geweldig bent, de grootste held ooit, maar diep van binnen weet je dat je oppervlakkige gehannes eigenlijk geen fuck voorstelt. Dat gaat irriteren en vervelen. Je bent bezig met een dwaze invuloefening. Schilderen op nummer. Een kind kan de was doen.

Afgelopen weekend ben ik begonnen met Dark Souls. Dat leek me wel een geschikt spel om in dood te gaan. En dat had ik goed ingeschat. Na zesenveertig keer sterven (het voelde als drieënnegentig keer, eerlijk gezegd) bereikte ik gisteravond met bonzend hart de eerste smid. Wat was ik blij toen ik dat kampvuurtje in zijn omgeving zag en wist dat ik mijn voortgang eindelijk kon bewaren! Ik voelde die oeroude opwinding en trots die ik vroeger putte uit 8-bit spellen met olijke titels als DuckTales, Teenage Mutant Ninja Turtles en The Simpsons: Bart VS the Space Mutants, spellen die nog harder straften dan Spelunky en Dark Souls ooit zouden durven. Maar juist daardoor zoveel voldoening schonken.

Ik weet niet wat jij het afgelopen weekend hebt gedaan, maar ik heb iets gepresteerd.