Kind van de nacht 

Kind van de nacht 2014-10-12T16:16:05

Het komt gemiddeld zo’n twee keer per maand voor dat ik even een slaapsessie van een uur of twaalf moet pakken, maar voor de rest ben ik het levend bewijs dat de homo sapiens echt geen acht uur per dag hoeft te tukken. Sterker nog, ik slaap gemiddeld zo’n vijf uur per dag (zes als ik vlak daarvoor aan de zuip ben gegaan) en als ik wakker word dan heb ik de energie van een Duracell-konijntje. En ik ben kerngezond, echt waar. (Fysiek, in ieder geval. Over mijn mentale en emotionele gesteldheid wil ik me momenteel even niet uitlaten.) Vaak vragen mensen mij hoe ik er in hemelsnaam in slaag om alle dingen te doen die ik doe (zoals achterlijk veel gamen) en het antwoord op die vraag is simpelweg: “Ik, eh, slaap nou eenmaal niet zoveel.”

Ondertussen ben ik het al jaren gewend dat ik slechts enkele uurtjes slaap per dag pak en dat op de meest onregelmatig mogelijke tijden doe (ik heb werkelijk géén slaapritme) maar dat was vroeger toch wel anders. Een dik decennium geleden, toen ik voor het eerst op kamers ging wonen en opeens voor een volle 100% zelf mocht bepalen hoe ik mijn tijd ging indelen, sloeg de realisatie in dat ik nu gewoon zo lang kon gamen als ik wilde. M’n ouders waren (zelfs) tot m’n achttiende levensjaar nog erg streng over de tijden waarop m’n consoles uit moesten, en de frustratie die ik daarover in al die jaren had opgebouwd, kwam er in mijn studententijd allemaal uit. Wat betekent dat ik gretig gebruik maakte van mijn plotselinge extra vrijheden en de mogelijkheid om de nacht te gebruik voor marathon-gaming.

Uiteraard was mijn achttienjarige jongenslichaam dit soort nachtelijke sessies nog totaal niet gewend, waardoor ik vaak in slaap viel tijdens colleges... als ik al überhaupt op tijd het bed uit wist te komen. Maar, fuck it, al dat nachtelijke gehannes was het allemaal waard. Mijn lichaam is nu getraind om met weinig slaap om te kunnen gaan en om overdag te kunnen pitten, en dat is voor iemand met mijn levensstijl een fijne kwaliteit om te hebben. Ik ben namelijk echt een nachtmens. Nee, écht: ik ben voor een volle 100% een nachtmens. Negen van de tien mensen zeggen dat ze nachtmensen zijn omdat ze het leuk vinden om af en toe uit te gaan en het maar irritant vinden als op maandagochtend de wekker weer gaat, maar dat is gewoon normaal. Ik, daarentegen, bloei daadwerkelijk op in de nacht. Ik doe alles liever ‘s nachts. Ik kook liever ‘s nachts. Ik schrijf beter en gemotiveerder ‘s nachts. Ik game het liefst ‘s nachts. De nacht is een soort van minnares die mij m’n best laat doen. Heerlijk.

Ik vind het oprecht lastig om overdag goed en lang te gamen. Als ik op trip ben en ergens in een kantoor een hele dag een game moet testen dan kan ik dat zonder problemen (het voelt dan immers echt als werk, op een goede manier) maar thuis kan ik overdag niet achter m’n consoles zitten en geconcentreerd uren zitten gamen. Mijn lichaam associeert het licht van de middag teveel met “er moeten allemaal verantwoordelijke dingen gebeuren”, zoals het doen van de was en het halen van boodschappen. Maar zodra de nacht aanbreekt, en ik onderbewust voel dat de winkels en kantoren dicht zijn en rest van de wereld naar bed aan het gaan is, dan wordt dat zeikende stemmetje naar de achtergrond gedrukt en wordt mijn ware ik écht wakker. En dan, beste lezers, dan kan ik om 22:00 een controller oppakken om ‘m pas om 06:30 ofzo met een glimlach weer neer te leggen.

Check het bovenstaande filmpje even. Het is een opname van een succesvolle playthrough van de vijfde missie van het geweldige F-Zero GX, op de hoogste moeilijkheidsgraad. In deze missie moet je uit een ontploffende fabriek ontsnappen, terwijl je op achterlijke hoge snelheden langs sluitende deuren en om pilaren heen racet. Op Very Hard moet je deze missie letterlijk perfect spelen: je moet continu blijven boosten, élk boostpad raken, élke hindernis missen en élke doorgang zo nauw en precies nemen dat je geen milliseconde verliest. Het ziet er misschien niet superlastig uit in het filmpje, maar geloof me als ik zeg dat het één van de moeilijkste dingen is die ik ooit in een videogame heb weten uit te spelen. (De wagens in deze game laten zich zo gevoelig en precies besturen dat je niet in deze video kunt zien hoe onmenselijk precies je moet gamen om deze missie te halen). Dat de speler in die video ook echt lijkt klaar te komen wanneer hij het ternauwernood haalt, is volledig begrijpelijk.

Waarom ik dit vertel? Omdat ik zo’n zeven uur van mijn leven toegewijd heb aan precies diezelfde missie, in mijn studentenkamertje, midden in de nacht. Ik begon rond middernacht met deze kolossale uitdaging en pas rond een uurtje of zeven zag ik m’n Blue Falcon door die sluitende deuren schieten. In de uren daarvoor heb ik gevloekt, getierd, zelfs een paar keer bijna gehuild (de track perfect rijden en het alsnog op een milliseconde niet halen, is vernietigend voor de ziel) maar de hoeveelheid dopamine die ik door me heen voelde stromen op het moment dat het me lukte, staat nog altijd in m’n geheugen gegrift. Ik stond op en keek naar buiten. Het was nog donker. Het was op dat moment dat ik besefte dat ik deze overwinning deels aan het tijdstip te danken had; overdag had ik die missie nooit kunnen klaren. Als de wereld wakker is, voel ik me bezwaard, en dat vertaalt zich naar mijn gaming-skills. Sindsdien ben ik een groot evangelist van het nachtelijke leven, en dan vooral het nachtelijke gaming-leven.

Hoe zit het met jullie? Wanneer gamen jullie het liefst?

REACTIES (54) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord