Ik ben een wetenschapper 

Ik ben een wetenschapper 2014-12-15T16:23:35

Als je ook maar enigszins geboeid bent door het lief en leed van de redacteuren hier dan is het je vast opgevallen dat ik al een tijdje geobsedeerd ben door een spelletje genaamd Super Smash Bros. for Wii U. Om de zoveel tijd komt er een game uit waar je zoveel liefde voor hebt dat je werkelijk alles ervan moet ontgrendelen en uitspelen, en dat is bij elke Smash ook voor mij het geval. Er was maar één probleempje: de game bevat 140 (!) uitdagingen. Waarvan ook enkele die je niet kunt ontgrendelen met een zogenaamde gouden hamer. Eentje die dus van je verwacht dat je de Classic Mode uitspeelt op de allerhoogste moeilijkheidsgraad (standje 9.0) zonder ook maar één leven te verliezen tijdens het gehele traject. Juist.

Gouden hamer

Enkel al vanwege die ene challenge is Super Smash Bros. for Wii U meteen de moeilijkste Smash ooit gemaakt. Want, laat me je even uitleggen wat je moet doen om Classic uit te spelen op 9.0. Je moet eerst vijf gevechten zien te winnen, waarvan er standaard ook één of twee tussen zitten waarbij je minstens tegen zes (of zeven) vijandelijke CPU’s moet. Op standje 9.0 zijn die CPU’s echter behoorlijk “perfect” in hun kunstmatige intelligentie (lees: ze lezen je input) waardoor ze jouw smashes en projectielen kunnen perfect-shielden, om maar wat te noemen. Ook zijn ze negen van de tien keer eerder bij de items (zoals de Dragoon en de pokéballs) dan jij, wat jou ook meteen in het nadeel zet. Laat me je dus garanderen dat als je een match krijgt voorgeschoteld waarin je tegen zéven van dit soort Terminators moet vechten, je al snel de neiging krijgt om de Wii U gewoon uit te zetten en iets te gaan doen wat haalbaarder voelt. Zoals het geblinddoekt uitspelen van Dark Souls, ofzo.

Overigens zijn die vijf gevechten nog maar het begin. Na die vijf rondes van pure AI-misbruik moet je het opnemen tegen twintig (!) Mii Fighters, die in waves van vier-vijf tegelijkertijd op je afkomen. En in tegenstelling tot bij lagere moeilijkheidsgraden kun je die Mii’s niet meteen doden met bijvoorbeeld een goede dash-aanval. En ook deze fighters hebben een AI van jewelste, waardoor je vaak en snel door drie van hen de vergetelheid in gecombo’d wordt voordat je ook maar twee van hen hebt kunnen aanraken. En je moet er dus TWINTIG verslaan in totaal. Fucking Mii Gunners, met hun long-range Smash attacks. Bah.

Master Hand, AND, Craazy Haand

Maar dan komt de échte uitdaging. Crazy Hand en Master Hand. Die uiteindelijk veranderen in Master Core. Die vijf verschillende vormen heeft. Waarvan elke vorm ook one-hit-kill attacks hebben. En waarvan de vijfde vorm uit een heel level bestaat die hazards bevatten die je meteen doden als je ze aanraakt met meer dan 100% schade op je naam. Geloof me, het hele traject doorlopen zonder één keer te sterven is werkelijk een gestóórde challenge. Een challenge die je in het begin, en ook een flink tijd later, oprecht onmogelijk lijkt.

Maar ik heb hem gehaald.

Het kostte me uiteraard behoorlijk wat pogingen en een gigantische berg in-game goud, maar ik heb ‘m gehaald.

omg

Sterker nog, ik hoef nu slechts nog te grinden voor een handjevol trophies en custom moves, en dan heb ik alle 140 challenges in de game geklaard. En dat voelt goed. Het voelt oprecht als iets wat ik op m’n cv zou willen zetten. Als iets waarover ik tegen de hele wereld mag opscheppen. “Hé, ik heb de moeilijkste shit in een Nintendo-game in jaren weten uit te spelen. Dames, vorm alstublieft een rij; er is genoeg Sam-penis voor een ieder van jullie”, et cetera, et cetera.

Nou schrijf ik dit blogje niet omdat ik nou zo graag wil opscheppen over wat voor een ge-wel-di-ge gamer ik ben (lees: jawel) maar omdat het klaren van die haast onmogelijke challenge mij iets over mezelf heeft geleerd. Het leerde mij iets over mijn relatie met games, en waarom ik bepaalde games beter vind dan andere. Kijk, om deze challenge te kunnen halen, ben ik voornamelijk bezig geweest met één ding: experimenteren. Met het observeren van vijandelijke patronen; met het uitvoeren van aanvallen waarvan ik van tevoren dacht dat ze wellicht nooit zouden werken; met het zoeken van de “mazen” in de “perfecte” kunstmatige intelligentie van de bots. En dát was het leukste aan het klaren van zo’n monsterlijke uitdaging. Niet zozeer het moment dat het je lukt, maar vlak ervoor, wanneer je het “aha!” moment te pakken hebt omdat je de zwaktes van de computer begint te lezen. Je begint The Matrix te zien.

Op dat moment voelde ik me werkelijk een wetenschapper. Het was alsof ik een witte jas aanhad en in een laboratorium zat, en gebiologeerd zat te kijken naar de uitslagen van mijn testjes. Op empirische wijze bracht ik mijn hypotheses naar de fysieke wereld, om aan een ieder te bewijzen dat mijn observeringen juist waren. En dat gevoel is tof. Bevredigend. Alsof ik een nieuw element gecreëerd had, net als Tony Stark in Iron Man 2. Zo ook combineerde ik alles wat ik geleerd had over de CPU van de game om uiteindelijk met zwetende klauwen Master Fortress te vernietigen, zonder ook maar één keer af te gaan. “Eureka!”, schreeuwde ik, alsof ik een eeuwenoud wiskundig probleem had opgelost.

Zweethandjes

Ik heb het eerder gezegd, maar: de beste games dagen je uit. Ze halen het onderste uit je kan. Ze vragen tijd, aandacht, energie en passie van je. Tuurlijk, games kunnen ook gebruikt worden om even op hersendode wijze wat tijd te doden, maar dat vind ik zonde. Games zijn het beste medium ooit gemaakt, man. Play big. Play loud. Play hard.

Enfin, tijdens het uitspelen van Smash z’n moeilijkste uitdaging besefte ik dat ál mijn favoriete games een specifiek element bevatten: het uitdagende. En daarmee bedoel ik niet per se dat ze allemaal moeilijk zijn, hoor! Makkelijke games kunnen ook uitdagend zijn en moeilijke games kunnen toch weinig van je vragen. Maar al mijn favoriete games hebben wel dat element wat mij in mijn ogen aankijkt en zegt: “Kom dan! Vogel mij maar eens uit, als je durft.” Al mijn favoriete games zijn dusdanig sterk ontworpen kunstwerkjes dat het ontcijferen van hun design een avontuur is. En dan voel ik me dus een wetenschapper. Want, natuurlijk, een perfecte CPU kan de wetten van zijn game perfect naleven, maar alsnog: het móét z’n wetten naleven. Wij mensen hebben echter de mogelijkheid om die wetten te observeren, uit te vogelen en vervolgens zoveel mogelijk uit te buiten. Science, bitch!

REACTIES (46) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord