Honderd uur 

Honderd uur 2016-01-19T14:26:16

Na jarenlang praktisch elke dag gegamed te hebben, ben ik achter een aantal van mijn eigenaardigheden gekomen. Zo maak ik altijd poppetjes die op mij lijken, kies ik het liefst voor het passieve en vredelievende pad en hou ik altijd de originele namen van de personages aan. Ik ben er ook achter hoe lang een spel me kan blijven boeien, en je raadt het al, dat is honderd uur. Met een marge van tien uur.

Omdat mijn voorkeur al sinds jaar en dag uitgaat naar (j)rpg’s heb ik dit gegeven toevallig vaak kunnen testen zonder er echt bij stil te staan. Maar ik merkte het bij Dragon Age: Inquisition, Fallout 4 en nu bij Xenoblade Chronicles X weer. Honderd uur in een game en Roy is er op uitgekeken. In de meeste gevallen probeer ik dan nog even het verhaal uit te spelen, maar heel soms lukt zelfs dat me niet meer. Dat is misschien een teken dat het verhaal toch al niet heel goed was, of mijn aandachtsspanne is volledig verdwenen en dan maakt het me werkelijk geen reet meer uit wat er met de personages en de wereld gebeurd. Die wereld vergaat toch niet zolang ik het spel niet speel. Dat gebeurt alleen in Animal Crossing en dat is ook de reden dat ik dat spel nooit meer op wil starten, uit angst voor boze blikken van mijn dierenvrienden en een dorp vol verwelkte bloemen.

Xenoblade Chronicles X

Waarom dit zo is, weet ik niet precies, maar ik denk dat het komt door de grote mensenbaan die ik heb, en dat ik daardoor ook minder tijd heb om te investeren in een spel, terwijl ik zoveel meer wil spelen. Daarnaast is honderd uur echt fuckin veel. Dat zijn ongeveer vier volle dagen. In honderd uur kan je de grondbeginselen van een taal leren! Zodat ik meer kan zeggen dan ‘Je voudrais un croissant s’il vout plaît.’ En zelfs dat laatste moest ik nog googelen. Ik wil niet zeggen dat die honderd uur verspilde tijd is, want als ik iets doe waar ik plezier in heb, is tijd nooit weggegooid, maar toch...

Ik moet mijn ellenlange speelsessies soms even verruilen voor iets kleins. Iets behapbaars. Iets wat geen investering is van tijd die ik niet altijd heb. Lekker een indie-titel spelen. Punchclub, The Binding of Isaac, FTL. Games waarbij ik in een uurtje of twee bevredigd en verzadigd ben. Ik wil het niet per se bestempelen als plat vermaak, maar het is een shot entertainment rechtstreeks in mijn bloedbaan!

Punch Club

Daarom speel ik zelden twee enorm uitgebreide games achter elkaar, maar vul ik de tijd met games als Punch Club. Dus mochten jullie nog aanraders hebben wat dat soort spellen betreft, roguelikes zijn mijn favoriet, laat dan maar horen! Heb ik weer even wat te doen na mijn honderd-urige studie in fantasiewerelden.

REACTIES (88) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord