Games die verwachtingen overtreffen 

Games die verwachtingen overtreffen 2014-10-20T20:35:52

Gisteren was ik tussen het film kijken en bijkomen van een weekend ADE (75% filmen voor aftermovie, 25% aanwezig voor de fuif) door alvast heel even bezig met de opzet van een nieuwe feature. Iets met tegenvallende games, maar binnenkort meer hierover. Het deed me in ieder geval denken aan het tegenoverstelde, en zo was het idee voor deze blog geboren: games die veel toffer blijken dan voorheen gedacht! Hieronder een prachtige persoonlijke lijst, geheel naar eigen inzicht te bewonderen.
 

Tetris (Game Boy, 1990)

Tetris is al vele jaren een klassieker. Als je echter een klein ventje bent dat voor het eerst aan de slag mag met een Game Boy, dan lijkt die ene game zonder Ninja Turtles of vuurbal schietende loodgieters, maar met blokken in de hoofdrol, niet meteen het beste idee. Gelukkig overwint oerdegelijke gameplay altijd. Dit ventje heeft zich helemaal gek geTetrist. 

Tet

Toejam & Earl (Mega Drive,1991)

'Wow, dit ziet er saai uit, nah ik kies wel iets anders', deze gedachte heb ik ongeveer een jaar lang elke maand wel een keer gehad. Deze gedachte had ik op de plek genaamd videotheek. Een videotheek was dik twintig jaar geleden de plek waar je videobanden huurde, of nog beter, Mega Drive games. Toejam & Earl liet ik altijd maar liggen want de achterkant van het doosje zag er saai uit. Tot ik hem op een keer toch meenam. Waarom weet ik niet meer, maar weggeblazen werd ik. De goofy humor, de compleet geschifte wereld, de lome deuntjes en chill-out-achtige gameplay maakten zoveel indruk, dat ik nu nog onder de indruk ben. 

Micro Machines (Mega Drive, 1991)

Zo simpel, zo doeltreffend. Dat Micro Machines vast een degelijk spel zou zijn, had ik als ventje al aardig door. Toch, wederom niet de meest spannend ogende game. Toen dit spel mijn Game Boy indook, raakte ik een stuk meer onder de indruk dan ik had voorzien. En dat was alleen nog maar de singleplayer. Dat de multiplayer zo tof is, dat ik hem 20 jaar later nog met vrienden speel (Mega Drive, 4 controllers), kon niemand voorspellen.

Wiz 'n' Liz: The Frantic Wabbit Wescue (Mega Drive, 1993)

Soms zijn er spellen waar je geen flauw idee van hebt. Zoals Wiz'n' Liz. Een spel waar je letters, konijnen en fruit moet verzamelen. Tja, dan weet je nog niks. Wiz 'n' Liz is dan ook echt zo'n game die zich moeilijk met iets anders laat vergelijken. Ik kan alleen maar zeggen dat letters, konijnen en fruit verzamelen heel leuk is. Veel snelle, soepele gameplay en dankzij het mixen van fruit in een grote pot ontstaan random toevoegingen en minigames; zoals spacende graphics of de mogelijkheid de ontwikkelaars van het spel te bekogelen met tomaten. Dat is echt waar allemaal (nog steeds) erg leuk. 

Wiz


Cool Boarders (PSOne, 1996)

Jahoor, een sportgame met snowboarders, zonder guns, aliens, en alles wat WEL cool is. Nee, die game is niks voor m.... En toen was je ineens hooked, hoe vaak vrienden en ik deze game gespeeld hebben, met de eeuwige strijd om de high score? Best vaak. 


Project Gotham Racing (Xbox, 2001)

Nah, racen is niks voor mij. Toch kreeg ik PGR in mijn bezit. Auto's interesseerden mij 13 jaar geleden ook al geen drol, enkel racen voor stijlpunten, dat sprak me wel aan. Een beetje stijlvol gassen, en daar punten voor krijgen, is in ieder geval iets. Dat dit ernstig verslavend zou werken, zag ik niet aankomen. Mijn pa (die wel van auto's houdt) en ik hebben weken gestreden om zoveel mogelijk de game te kunnen spelen.


Deathrow (Xbox, 2002)

Deathrow kwam een soort van uit het niks. Ineens was die game daar en ineens was ik weggeblazen. Een futuristische hypergewelddadige versie van rugby, dat is wat Deathrow is. Het gaat om punten maken maar als je de tegenstander massaal knock out slaat, is dat ook prima. Er wordt in de game verder lekker veel gescholden, de actie is snel en je kunt er je eigen soundtrack onder knallen. Dit is hoe een sportgame alsnog leuk kan zijn. Meer van dergelijke titels graag.

Death Row

Crackdown (Xbox 360, 2007)

Toen ik de eerste beelden van deze game zag, was ik totaal niet onder de indruk. Een halfgaar cel-shaded stijltje en overduidelijke ragdoll physics. Wat moet je met zo'n derderangs open wereld spel zonder uitstraling? Ik in ieder geval niks, dacht ik zo. Tot ik een keer bij Wouter op visite was en ik hem de game zag spelen. Dat zag er toch best leuk uit, een budgetbak aankoop was vervolgens snel gedaan. Eenmaal zelf uitgebreid achter de knoppen, viel eindelijk het kwartje. Ah, dit is dus hoe je pure gameplay met een open wereld combineert. Sindsdien nog altijd een favoriet.


Deadly Premonition (Xbox 360, 2010)

Uit nieuwsgierigheid gekocht, vervolgens na een ietwat stroeve opstart alsnog flabbergasted geraakt door de unieke ervaring genaamd Deadly Premonition. Wat er zo tof is aan de game, heb ik al zeer uitgebreid benoemd in tig andere blogs.

DP

 

Tot zover de reeks titels die mij door de velen jaren heen het meest ernstig positief verrast hebben, zo snel uit mijn hoofd dan. Er zijn er vast meer maar mijn geheugen is hier de beperkende factor. Ben benieuwd welke titels ik allemaal nog tegenkom als jullie losgaan in de comments.

REACTIES (46) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord