DMC en het eindbazenprobleem 

DMC en het eindbazenprobleem 2013-02-07T14:20:24

Ik had hier graag een blog over Ni No Kuni van willen maken, maar omdat Namco Bandai de Nederlandse orders met die van Noord-Korea heeft verwisseld, was de voorraad op de launchdag hilarisch klein. Op het moment dat jullie dit lezen, mag ik blij zijn als ie net op de deurmat valt.

Maar goed, een echte gamer heeft natuurlijk altijd een paar back-up games liggen. In de tussentijd ben ik begonnen aan Catherine en DMC. Die laatste heb ik al uitgespeeld en is errug goed uit de verf gekomen. Het is best grappig hoe sommige mensen het spel meteen afschieten vanwege z’n restyle, en tegelijkertijd nog net niet klaarkwamen toen ze van de remake van The Legend of Zelda: The Wind Waker hoorden. Ik kan me nog goed de backlash van die artstylewijziging herinneren.

DMC is dus zeker een aanschaf waard. Het vechtsysteem met engelen- en demonenwapens speelt lekker weg, de level designs zijn vrij briljant en het verhaal is hilarischer en dommer dan ooit tevoren. Denk aan The Power Rangers als ze een aflevering over de bankencrisis en opgeklopte mediacultuur zouden maken.

Er is echter één groot minpunt: de eindbazen zijn crap. Samuel schrijft in zijn review dat ze uiterlijk indrukwekkend zijn, maar daar blijft het helaas bij. Het stelt eigenlijk de wortel van een groter probleem bloot. Eindbazen zijn namelijk al deze hele consolegeneratie crap. Natuurlijk zijn er uitzonderingen te vinden en ik noem er ook een paar hieronder. Kijk je echter over het algemeen naar de mainstream Triple A-games van de afgelopen jaren? Het lijkt wel alsof het maken van brute eindbaasgevechten een verloren kunst is geworden!

boss battle

In DMC zijn praktisch alle eindbazen variaties op de eerste eindbaas van Ocarina of Time, Gohma. Je weet wel, dat insect binnenin de Deku Tree. Je moet hem op zijn zwakke plek raken, zodat hij z’n gevoelige lichtgevende FUCK YOU-plek toont. Je hakt er op in en herhaalt het zooitje wanneer zijn AI een reset doet. Probleem is dat – als je weet wat je doet –  je Gohma in tien seconden kan killen. De huidige eindbazen hebben wel iets meer levens, maar het is nog steeds het uitstekende moment om jezelf te ontspannen na een extra moeilijk level.

En dat HAAT ik! Er groeit nu gewoon een generatie gamers op die niet snapt dat een eindbaas een laatste test hoort te zijn. Je eindexamen, een proeve van bekwaamheid, de laatste horde die jou scheidt van ultieme mannelijkheid! Elke generatie heeft zo zijn brandstof voor gamernachtmerries. Voor mij persoonlijk? Magus van Chrono Trigger, Sting Chameleon van Megaman X en de HAG 1 uit Banjo and Tooie, met z’n ziljoen verschillende aanvallen, gifgas en moeilijke quizvragen. Oh! Het keert allemaal weer terug!

Super Punch-out

In plaats van eindbazen verkapte cinematics te maken, zouden devs weer moeten zoeken naar de sweet spot tussen een puzzel en gewoon ouderwetse skills. Het is oké als een eindbaas een zwakke plek heeft, maar dat zou niet het einde van het gevecht moeten betekenen. Gelukkig komt deze maand Metal Gear Rising: Revengeance uit en Kojima’s serie staat altijd bol van de fantastisch uitgewerkte eindbazen.

Als bewijs dat het eindbazenprobleem niet helemaal hopeloos is, heb ik een paar van m’n favoriete voorbeelden van deze generatie hieronder gezet. Ze horen zeker niet tot de beste ooit, maar zijn op z’n minst memorabel.

 

God of War III – Hades

Kratos heeft een strippenkaart naar de Griekse onderwereld, dus een bossbattle met Hades stond al heel lang op de wenslijst van fans. Sony Santa Monica stelt niet teleur met dit gevecht, al moet ik wel zeggen dat God of War II over het algemeen veel pittigere eindbazen kende. Toch teleurstellend als je het tegen de fucking oppergoden moet opnemen.

 

Metroid Prime 3: Corruption – Dark Samus

Opnieuw een gevecht dat er al heel erg lang aan zat te komen. Dark Samus moest je ook al meerdere keren verslaan in Metroid Prime 2, maar in Prime 3 is het een echte eindstrijd. Komt mede doordat je zelf geïnfecteerd bent door Phazon, zodat je levensbalk langzaam wordt weggevreten máár je stukken sterker bent. Niettemin is het gevecht met Dark Samus een lange en zeer moeilijke.

 

The Legend of Zelda: Skyward Sword - Ghirahim               

De Zelda-eindbazen zijn doorgaans net iets te methodisch om als ‘uitdagend’ bestempeld te worden. Gohma kan ik in seconden verslaan, maar de eerste eindbaas van Skyward Sword? Ik ging bij m’n eerste speelsessie vijf keer dood! Briljant genoeg moet je bij Ghirahim niet je dungeon item gebruiken maar je skills met de Wiimotion Plus. De eikel keert meerdere keren terug voor een rematch en hij wordt nooit makkelijk!


Yakuza 4 – De Yakuza en de politie tegelijkertijd

Het Yakuza 4 eindgevecht is fan-tas-tisch! De slechteriken lopen in de val, het mysterie wordt opgelost en heel Tokio is getuige. Eind goed al goed, toch? Nou nee, de personages in Yakuza 4 zijn veel te mannelijk en MOETEN gewoon een eindgevecht hebben. Hierdoor krijg je vier eindbazen met unieke aanvalspatronen  voor je kiezen. Oh ja, en bij de vierde moet je ook tegen een SWAT-team knokken, waarvan alle leden vergeten zijn een geweer mee te nemen. Vuurwapens worden in de wereld van Yakuza een beetje als buitenaardse technologie beschouwd. Vandaar…

Natuurlijk heb ik niet alle games in de afgelopen jaren uitgespeeld. Heb je zelf nog goede voorbeelden of ben je het gewoon niet eens met m’n definitie van een goede eindbaas, laat het hieronder maar weten! 

REACTIES (43) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord