Death Stranding raakt mij zoals geen game dat ooit deed 

Death Stranding raakt mij zoals geen game dat ooit deed 2019-11-12T15:57:44

Ik was een van de gelukkigen die Death Stranding voor release mocht spelen. Ik recenseerde hem voor zustersite Gamer.nl, dus kreeg de code een kleine maand voor release. Als iemand die al zo’n twintig jaar spellen recenseert, doet dat mij gebruikelijk niet zoveel, maar Death Stranding was anders. De mystiek die rond de game hing, was haast tastbaar. En nu kon ik eindelijk, nog voor het grootste gedeelte van de wereldbevolking daar kans voor had, achterhalen hoe de vork nu precies in de steel stak. De download bestond uit een spannende halve dag, kan ik je vertellen.

Of ik naast een recensie voor GNL ook een blog kon schrijven over de game voor PU.nl, werd mij gevraagd. Geen recensie: die werd al gedaan door collega Raf. Met verve, zoals we van hem gewend zijn. Uitgebreid over het verhaal gaan lopen kletsen is ook geen strak plan, aangezien ik de ervaring niet voor iemand wil verpesten. Wat kan ik dan wel vertellen over Death Stranding? Eigenlijk is dat heel simpel: ik wil het hebben over de manier waarop het spel mij weet te raken. De wijze waarop was voorheen namelijk alleen weggelegd voor andere vormen van media, zoals film en muziek.

Death Stranding

Ik heb tijdens de meest recente Powerpraat ook al geprobeerd uit te leggen waarom juist Death Stranding mij zo weet te raken, maar goed, als je on the spot tegen anderen in woorden bepaalde emoties moet uitdrukken, is dat niet altijd even makkelijk. Het komt er op neer dat Death Stranding je laat werken voor de mooie momenten. Zo nu en dan maak je bizarre tochten door de wildernis, waarbij de topografie het je extreem moeilijk maakt. Riviertjes met een sterke stroming en heuvels vol met rotsen zijn al behoorlijk uitdagend, maar uiteindelijk reis je over complete bergen en door verblindende sneeuwstormen. Het is, kortom, een beetje als survivallen in de wildernis.

Bepakt en bezakt vertrek je vanuit je veilige haven om een vracht op een nieuwe locatie af te leveren. Op de kaart heb je de route uitgestippeld – zorgvuldig gekeken waar de hoogteverschillen zitten en een paar ladders en klimtouwen meegenomen om niet voor verrassingen te komen staan. De eerste pakweg vijf minuten verloopt je wandeltocht relatief van een leien dakje. Je vracht is zwaar en je moet af en toe de schouderknoppen indrukken om in balans te blijven, maar het zorgt niet voor grote problemen.

Dan kom je voor een vrij steile berg te staan. Je moet hem zien te beklimmen, want de eindbestemming ligt aan de andere kant. Zwarte stenen en rotsen strekken zich honderden meters voor je uit. Elke stap vooruit is een gevaarlijke – op elk moment kun je uitglijden of je balans verliezen. Als een vis op het droge wankel je van de ene naar de andere steen. Je voelt hoe je gespannen achter de televisie zit – dit is potver hard werken!

Death Stranding

Wanneer je ongeveer op de helft bent van de klim naar de top, zie je de eerste paar druppels op het scherm kletsen. Oh nee hé. Het zal toch niet? Maar jawel, amper tien seconden later komt de regen met bakken uit de lucht vallen en begint BB – de baby die je bij je draagt en als paranormale waarnemer dient – te kermen. Je zit middenin een Timefall-bui, en laat dat nu net het moment zijn dat griezelige geestelijke verschijningen, ook wel bekend als BTs, in onze dimensie arriveren. De meter die aan BB vastzit begint te knipperen en piepen, en automatisch buk je om zo langzaam en stilletjes verder te schuifelen over het rotsachtige landschap. Het nauwe pad dat je moet bewandelen, is bezaait met de onzichtbare geesten – er zit niets anders op dan er proberen voorbij te sluipen.

Ondanks je geschuifel en het inhouden van je adem – zowel in de game als in het echt op de bank – slaat het noodlot toe. Met een dreun die uit je speakers blaast besef je dat een BT je heeft waargenomen. Zwarte, olieachtige spetters racen recht op je af en een oliekring breidt zich om je uit. Griezelige, menselijke gestaltes komen half uit de plas op de grond gekropen en trekken vanuit alle kanten aan je. Je verliest een pakketje, en nog één, en je probeert je staande te houden… en dan trekken ze je omver. Iets in de olieplas grijpt je bij je benen en sleurt je tientallen meters van je pad vandaan. Opeens verandert heel de wereld in een soort olieachtig landschap, waar een gigantische, walvisachtige gestalte uitspringt en je aanvalt. Met de paar zwakke geweren die je bij je draagt schiet je op het wezen. Je verlies het ene na het andere pakketje, blijft schieten, blijft hopen op een wonder… en dan los je het verlossende schot. Het beest bevriest in de lucht en brokkelt dan langzaam uit elkaar.

De olie op de grond verdwijnt, en daarmee ook de harde regen uit de lucht. BB wordt weer rustig en je slaat een diepe zucht. Je hebt het overleeft. De Timefall-bui is voorbij en je bent – voor nu – veilig. Je raapt de pakketjes die je bent verloren op en loopt terug naar het pad op de berg waar je gebleven was. Nog een paar minuten… en je bereikt eindelijk de top.

Death Stranding

Daar, in de verte, zie je je eindbestemming. Een industriële haven, het volgende punt in je spannende avontuur. Je kijkt nog eens achterom – de gigantische, steile weg die je net hebt afgelegd heb je overleeft. Je kijkt naar voren – naar de eindbestemming in de verte, waar je nu in een rustig drafje heen kunt joggen. De zon breekt door, de camera zoomt uit, en een kil en tegelijk prachtig nummer van Low Roar galmt door je speakers. Je krijgt kippenvel. Daar, op dat moment, ben je intens gelukkig. Je hebt net een dik halfuur een intense strijd geleverd tegen je omgeving en tegen iets dat niet in deze wereld thuishoort. Je hebt de uitdagingen overkomen. Je zet door, op naar het volgende avontuur.

De manier waarop Death Stranding al deze emoties samenbrengt – de spanning van de tocht, de verwondering van het prachtige landschap, de verlossing van het doel bereiken, gecombineerd met Kojima’s wonderschone regie en de uitmuntende soundtrack – is iets dat ik nog geen game eerder heb zien doen. Normaal ervaar ik dergelijke ingewikkelde emoties alleen wanneer een film of muzieknummer zich diep in mijn gevoel nestelt, of wanneer ik fysiek of psychologisch in het echte leven bepaalde obstakels overkom. Ik omschrijf het misschien wat pretentieus, maar dit is simpelweg hoe ik Death Stranding ervoer. Ik kan niet beloven dat jij het ook zo gaat ervaren. Maar sta je er voor open, voor de volle honderd procent, en laat je je op dit soort momenten ook meevoeren, dan staat je een haast religieuze ervaring te wachten.

Je moet er alleen wel voor werken. Dat moet je voor al het goede in dit leven.

REACTIES (42) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord