Call of Duty is de beste shooterreeks ooit 

Call of Duty is de beste shooterreeks ooit 2019-10-23T10:55:30

Hoge bomen vangen veel wind. Dat gaat zeker op voor Call of Duty, dat eerst met Call of Duty 2 en daarna met de Modern Warfare- en Black Ops-games ongekend populair werd, om vervolgens door veel gamers massaal weer uitgekotst te worden. We zijn - zeker in Nederland - nou eenmaal een beetje wars van alles dat ongekend populair is. Doe maar gewoon normaal, dan doe je al gek genoeg.

Toch was de kritiek niet geheel onterecht, zeker de afgelopen jaren, en dan laat ik de omstreden lootboxen nog even buiten beschouwing. De CoD-games werden steeds inspiratielozer qua campagnes. Allerlei elementen die er niet toe deden of de ervaring minder puur maakten, waren in de multiplayermodi terug te vinden. Om nog maar te zwijgen over de futuristische invloeden. Call of Duty week steeds verder af van wat de reeks al die tijd zo goed maakte: snelle, pure schietactie. 

Want daar wil ik wel een lans voor breken: Call of Duty was ooit goed. Héél goed. Sterker nog, dankzij een aantal CoD-games durf ik met zekerheid te stellen dat Call of Duty de beste shooterreeks ooit is. 

Goldeneye 007


Het is niet alsof ik weinig kaas heb gegeten van shooters. Ik speelde vroeger op mijn oude 386-systeem Wolfenstein 3D, toch wel een beetje de oervader van het genre. Toen verschenen Doom en Quake. Vanaf de PlayStation en Nintendo 64 begonnen ook consoles te pronken met shooters zoals Alien Trilogy, Turok: Dinosaur Hunter, Medal of Honor en natuurlijk GoldenEye 007. Laatstgenoemde game heb ik jarenlang hele middagen en avonden met vrienden gespeeld. Ik was een god in dat spel. Zelfs wanneer ik geen wapens mocht gebruiken en mijn vrienden wel, versloeg ik ze.

Mijn shootercarrière zette ik daarna vooral voort in Counter-Strike: Source. Natuurlijk pikte ik hier en daar ook genoeg andere games uit het genre mee, van Halo tot Killzone. Maar pas bij Call of Duty 2 op de Xbox 360 raakte ik echt weer verslingerd aan een multiplayershooter op de console. Niet dat de campagne van dat spel niet goed is - het is een indrukwekkende ervaring - maar de multiplayer heb ik een heel jaar non-stop gespeeld. 

Met Call of Duty 4: Modern Warfare luidde Infinity Ward een revolutie voor de multiplayershooter in, met RPG-elementen die de modus nóg verslavender maakten. Maar mijn absolute favoriet is en blijft toch de eerste Black Ops. Met maps als Firing Range, Jungle en natuurlijk Nuketown kan ik die game dromen. Elk weekend zat ik met een maat hele avonden en nachten op de bank, de online modus in co-op te spelen. Peuk in de mond - anders kon ik op een of andere manier niet eerste in de ranglijst worden (geen zorgen, ik ben inmiddels gestopt) - en een bak chips op tafel. Hele nachten knallen, regelmatic eerste worden, jezelf in level zien stijgen. Wat een heerlijk verslavende bezigheid was dat.

Call of Duty: Black Ops


Maar ook de campagnes zaten vol memorabele momenten. De strandscène in Call of Duty 2 is een klassieker. De snipermissie en de nuke die afgaat in Modern Warfare. Of wat te denken van het omstreden No Russian? Van games als Modern Warfare 3, Black Ops 2 en zelfs Advanced Warfare heb ik ook nog wel kunnen genieten, maar zo fanatiek als met Black Ops is het nooit meer geworden. De serie verwaterde wat mij betreft een beetje wat het zo goed maakte, toch zeker in de multiplayer. Delen als Ghosts en WWII deden mij vrij weinig, al heb ik de campagnes wel doorlopen.

Maar nu staat Call of Duty: Modern Warfare voor de deur. En voor het eerst sinds tijden ben ik weer ouderwets hyped voor een Call of Duty. Nee, niet omdat ik het spel al op een preview eventje heb kunnen spelen (dat heb ik niet) en nee, niet omdat Activision mij betaalt om dat te zeggen (alsof mij dat ooit aangeboden is). Gewoon omdat het spel lijkt te bevatten wat ik altijd zo goed vond aan Call of Duty. Een semi-realistische campagne die zich niet in de toekomst afspeelt. Een indrukwekkende (nieuwe) engine die voor wat extra mogelijkheden zorgt, mogelijkheden die een leuke toevoeging zijn maar niet heel het concept veranderen. Ogenschijnlijk fijne maps die voor de nodige variatie tussen potjes zorgen. En natuurlijk de terugkeer van Spec Ops, een modus die ik maar wat graag met die eerder genoemde vriend doorliep.

Call of Duty: Modern Warfare


Je zou kunnen zeggen dat Call of Duty de Fifa van het shootergenre is. Dat vatten sommigen van jullie misschien op als belediging, maar ik bedoel het als compliment. Het is nogal wat, om jaar in, jaar uit een nieuw deel in je gamereeks uit te brengen, (bijna) altijd met een nieuwe campagne en nieuwe multiplayermaps. Dat ondanks een paar missers het overgrote deel van de games in deze reeks nog altijd erg goed zijn, en ook deze nieuwe Call of Duty even goed als verfrissend aan lijkt te voelen, is een prestatie op zich. Daarom heb ik geen moeite met te claimen dat Call of Duty zonder twijfel de beste shooterreeks ooit is. 

Vrijdag is het weer zover. Cover me, I'm reloading!

 

REACTIES (14) 

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord